Actueel
Mensen ‘stomverbaasd’ over doel strikje vrouwenslip
Heb je je ooit afgevraagd waarom er vaak een klein strikje aan de voorkant van damesondergoed zit? Het lijkt misschien een puur decoratief detail, maar achter dit schattige lusje schuilt een lange en verrassende geschiedenis. Hoewel de strik tegenwoordig vooral als stijlvol accessoire wordt gezien, had het vroeger een veel praktischere functie.
De oorsprong van het strikje: een knipoog naar het verleden
Hoewel we in de moderne tijd gewend zijn aan elastische taillebanden, was dat vroeger niet het geval. In een tijdperk waarin korsetten en lange rokken de norm waren, had ondergoed niet de rekbaarheid en het gemak van vandaag. In plaats van een elastische band, werd het ondergoed op zijn plek gehouden door een lint of een touwtje dat door kleine oogjes werd geregen.
De strik aan de voorkant was simpelweg de plek waar het lint werd vastgeknoopt. Dit maakte het mogelijk om het ondergoed stevig vast te maken zonder dat het afzakte. Bovendien was de voorkant de meest logische plek om de knoop te binden, aangezien dit het makkelijkste deel van het lichaam is om bij te komen.
In die tijd bestond ondergoed vaak uit twee aparte broekspijpen, die rond de taille bij elkaar werden gehouden met een koord. Door dit koord aan de voorkant te strikken, bleef het ondergoed goed zitten. De strik die we vandaag de dag nog steeds op veel damesondergoed zien, is een overblijfsel van die tijd.
Een hulpmiddel bij het aankleden in het donker
Voordat elektriciteit wijdverspreid werd, moesten mensen zich vaak aankleden bij kaarslicht of in volledige duisternis. Het strikje diende toen een praktisch doel: het hielp vrouwen te bepalen wat de voorkant van hun ondergoed was.
In het donker was het niet altijd gemakkelijk om onderscheid te maken tussen de voor- en achterkant van kledingstukken. De strik fungeerde als een tastbare markering, waardoor vrouwen snel konden voelen welke kant de juiste was.
Zelfs vandaag de dag, in een wereld vol helder verlichte slaapkamers en badkamers, kan het strikje nog steeds een handige indicator zijn. Wanneer je je gehaast aankleedt, is het een subtiele herinnering aan welke kant de voorkant is.
Waarom blijft het strikje bestaan?
Hoewel het functionele nut van het strikje grotendeels is verdwenen met de komst van elastische taillebanden en goed gesneden lingerie, is het detail blijven hangen. Maar waarom?
- Esthetiek en vrouwelijkheid
Het strikje wordt vaak geassocieerd met vrouwelijkheid, zachtheid en romantiek. Het geeft ondergoed een speels en charmant tintje. Veel mensen vinden dat het een vleugje elegantie toevoegt aan een simpel kledingstuk. - Traditie en nostalgie
Net als kant en andere decoratieve details is het strikje een knipoog naar de geschiedenis van mode en ondergoed. Het herinnert ons aan vroegere tijden en voegt een klassiek element toe aan moderne ontwerpen. - Mode-industrie en herkenbaarheid
Voor lingeriemerken is het strikje een herkenbaar en vertrouwd element. Het draagt bij aan een gevoel van luxe en verfijning. Veel merken houden vast aan dit ontwerp, simpelweg omdat het goed verkoopt en door consumenten wordt gewaardeerd. - Marketing en psychologisch effect
Uit onderzoek blijkt dat kleine, decoratieve details bijdragen aan hoe we kledingstukken waarnemen. Het strikje kan een simpel slipje er luxueuzer en aantrekkelijker laten uitzien. Het is een detail dat een onderbewuste associatie oproept met zorgvuldige afwerking en kwaliteit.
Wat zeggen mensen over het strikje?
Het internet staat vol met discussies over de kleine strikjes op damesondergoed. Een nieuwsgierige gebruiker vroeg zich op een online forum af waarom zoveel slipjes een strikje in het midden hebben. De reacties waren een mix van praktische inzichten en humoristische speculaties.
- “Omdat ze geen gulp hebben? Ik heb gelezen dat het strikje bedoeld is om op de tast het verschil tussen de voorkant en de achterkant makkelijker te maken.”
- “Het is schattig, vrouwelijk en roept een gevoel van onschuld op. En daarnaast helpt het als je je snel moet aankleden in het donker.”
- “Het komt van een tijd waarin ondergoed werd vastgeknoopt met een lint. De strik was simpelweg de knoop waarmee alles op zijn plaats werd gehouden.”
Sommige mensen vinden het strikje maar een onnodig detail. “Ik knip ze er altijd af,” bekent iemand. Anderen zien het als een vast onderdeel van lingerie en kunnen zich ondergoed zonder strikje nauwelijks voorstellen.
Het strikje in moderne lingerieontwerpen
Ondanks de veranderende modetrends blijft het strikje een geliefd detail in lingeriecollecties. Moderne lingeriemerken gebruiken het strikje vaak in combinatie met kant, satijn of pareltjes om een verfijnde uitstraling te creëren.
Bij sommige ontwerpen heeft het strikje zelfs weer een functionele rol gekregen. Denk bijvoorbeeld aan slipjes met een verstelbaar lint aan de zijkanten, waarbij de strik niet alleen decoratief is, maar ook dient als sluiting.
Daarnaast wordt het strikje ook gebruikt om accenten te leggen. Bij bijvoorbeeld push-up beha’s of jarretelgordels wordt het vaak geplaatst op plekken die de aandacht trekken naar bepaalde delen van het ontwerp.
Conclusie: een detail met een rijke geschiedenis
Wat begon als een puur functioneel element in een tijdperk zonder elastische taillebanden, is uitgegroeid tot een stijlvol en tijdloos detail in lingerie. Het strikje op damesondergoed is een combinatie van nostalgie, vrouwelijkheid en subtiele esthetiek.
Hoewel de praktische functie inmiddels grotendeels verdwenen is, blijft het strikje populair door zijn sierlijke en herkenbare uitstraling. Voor de een is het een overbodige versiering, voor de ander een onmisbaar detail dat lingerie nét dat beetje extra charme geeft.
Dus de volgende keer dat je een slipje met een strikje in je handen hebt, weet je dat dit kleine detail een lange geschiedenis heeft. Wat begon als een manier om ondergoed vast te maken en de voorkant te markeren, is vandaag de dag een subtiel eerbetoon aan mode en traditie.
Wat vind jij van het strikje op damesondergoed? Pure decoratie of een tijdloos detail? Laat het weten in de reacties!
Actueel
Modekenners in shock om schoenen Willem-Alexander bij Olympische Spelen
Koning Willem-Alexander heeft dit weekend in Milaan voor opvallend veel gesprekstof gezorgd — en dat had dit keer niets te maken met een politieke uitspraak of een officieel staatsbezoek. De aandacht ging volledig uit naar iets ogenschijnlijk kleins, maar opvallends: zijn schoenen. Waar de koning normaal bekendstaat om zijn klassieke en formele uitstraling, verscheen hij nu in een paar opvallende sneakers. En dat bleef niet onopgemerkt.
Een onverwachte verschijning in Milaan
Tijdens een bezoek aan de Italiaanse modehoofdstad werd de koning gefilmd terwijl hij zich relatief ontspannen door de stad bewoog. Een video die door Qmusic werd gedeeld, verspreidde zich snel op sociale media. Wat in eerste instantie een alledaags moment leek, veranderde al snel in een onderwerp van discussie. Niet zijn kleding in het algemeen, maar vooral zijn schoenen trokken de aandacht.
Op de beelden was te zien dat Willem-Alexander koos voor een paar opvallende Nike Air Max 90-sneakers, voorzien van neongele accenten, oranje details en een zichtbaar luchtkussen in de zool. Voor een man die doorgaans verschijnt in nette gespschoenen of klassieke instappers, voelde dat voor veel kijkers als een verrassende stijlbreuk.
Van gespschoenen naar sneakers
De Nederlandse koning staat al jaren bekend om zijn vrij voorspelbare, maar stijlvolle kledingkeuzes. Bij officiële gelegenheden kiest hij vrijwel altijd voor traditionele schoenen die passen bij zijn formele rol. Zelfs tijdens meer ontspannen momenten — zoals sportevenementen of zomerse fotosessies — blijft zijn stijl doorgaans klassiek.
Juist daarom viel deze keuze zo op. De sneaker die hij droeg werd oorspronkelijk in 2013 gelanceerd en behoort tot een van de bekendste modellen van Nike. Hoewel het model nog altijd populair is, wordt het eerder geassocieerd met een sportieve of casual look dan met koninklijke representatie.
Voor veel mensen maakte dat de situatie extra interessant: een koning die bewust lijkt af te wijken van het beeld dat men van hem heeft opgebouwd.
Sociale media reageren massaal
Na het verschijnen van de video duurde het niet lang voordat sociale media volstroomden met reacties. Sommige kijkers vonden het verfrissend om de koning eens in een meer ontspannen stijl te zien. Anderen waren juist verbaasd dat hij voor zo’n uitgesproken schoen koos.
Opvallend genoeg gingen sommigen zelfs op zoek naar de prijs van het model. Online bleek dat het specifieke paar inmiddels voor relatief bescheiden bedragen te vinden is op tweedehandsplatforms. Dat zorgde voor extra discussie: een koning die niet kiest voor exclusieve designermerken, maar voor een sneaker die voor veel mensen herkenbaar en toegankelijk is.
Voorstanders zagen daarin juist iets sympathieks. Volgens hen laat het zien dat Willem-Alexander zich niet altijd wil laten leiden door protocollen of verwachtingen.
Modekenners verrast
Ook binnen de modewereld bleef de keuze niet onbesproken. Modejournalist Josine Droogendijk gaf aan verrast te zijn door de sneakerkeuze van de koning. Volgens haar is Willem-Alexander normaal gesproken iemand van traditionele schoenen die passen bij een klassieke uitstraling.
Ze omschrijft de koning als iemand die vrijwel altijd teruggrijpt naar gespschoenen of nette instappers, vaak in een stijl die doet denken aan wat in modekringen wel “oud geld”-esthetiek wordt genoemd: tijdloos, ingetogen en zonder opvallende trends.
Juist daarom noemt ze de sneakers een opvallende, maar tegelijkertijd frisse keuze. Volgens Droogendijk wordt de Nike Air Max doorgaans geassocieerd met een jongere, sportieve doelgroep — iets wat niet automatisch wordt gekoppeld aan het beeld van een monarch.
Een bewuste stijlverandering?
De vraag die daarna al snel ontstond, is of deze keuze toeval was of juist een bewuste verandering in stijl. Koningshuizen zoeken immers voortdurend naar een balans tussen traditie en moderniteit. Kleine veranderingen in kleding kunnen een subtiele manier zijn om toegankelijker of eigentijdser over te komen.
Milaan, als internationale modestad, vormt bovendien een omgeving waar een minder formele uitstraling minder snel vreemd oogt. In die context lijkt de keuze misschien logischer dan wanneer dezelfde schoenen tijdens een officieel staatsbezoek zouden zijn gedragen.
Volgens sommige kenners past de sneaker zelfs goed bij de gelegenheid: een informele setting waarin comfort en bewegingsvrijheid belangrijker zijn dan protocollaire perfectie.
Koninklijke mode onder een vergrootglas
De aandacht voor deze schoenen laat opnieuw zien hoe sterk het uiterlijk van publieke figuren wordt geanalyseerd. Waar een gemiddelde bezoeker aan Milaan waarschijnlijk nauwelijks opmerkingen zou krijgen over zijn sneakers, wordt bij een koning elk detail besproken.
Kleding en stijl spelen immers een belangrijke rol in hoe publieke figuren worden waargenomen. Een kleine verandering kan symbool staan voor een bredere ontwikkeling: meer ontspanning, een modernere uitstraling of simpelweg persoonlijke voorkeur.
Voor Willem-Alexander lijkt het in ieder geval een moment te zijn geweest waarop hij koos voor comfort en een vleugje persoonlijkheid, zonder zich volledig te laten leiden door verwachtingen.
Een frisse wind binnen het koningshuis
Veel reacties waren uiteindelijk positief. Mensen spraken over een “menselijke” en toegankelijke uitstraling, iets wat in een tijd waarin afstand tussen publiek en koningshuis vaak onderwerp van gesprek is, als waardevol wordt gezien.
Modejournalisten wijzen erop dat juist zulke kleine stijlkeuzes kunnen bijdragen aan een modern imago. Door af en toe af te wijken van het bekende patroon blijft het beeld van de koning dynamisch en eigentijds.
Of Willem-Alexander voortaan vaker sneakers zal dragen, blijft natuurlijk de vraag. De kans is groot dat bij officiële gelegenheden de klassieke schoenen gewoon weer terugkeren. Toch heeft dit moment laten zien dat zelfs binnen een traditioneel instituut ruimte bestaat voor kleine verrassingen.
En misschien is dat precies waarom de beelden zoveel reacties oproepen: omdat ze laten zien dat ook een koning soms gewoon kiest voor schoenen die lekker lopen — zelfs als ze felgekleurd zijn en uit een collectie van meer dan tien jaar geleden komen.