Actueel
Medewerker uit een parfumzaak kijkt machteloos toe hoe asielzoeker haar uitdaagt en elk dure geurtje leegspuit op zichzelf
Ophef na video van jongen die zichzelf royaal besproeit met parfum in drogisterij: ‘Respectloos gedrag!’
Een video waarin een jongen zichzelf overmatig besproeit met parfum in een drogisterij, heeft veel ophef veroorzaakt op sociale media. In de beelden is te zien hoe hij zonder enige schaamte een groot flesje testerspray leegspuit, terwijl een zichtbaar geïrriteerde winkelmedewerkster machteloos toekijkt. De jongen filmt zichzelf lachend, maar zijn gedrag stuit op veel kritiek.
Waar hij misschien dacht een grappige stunt uit te halen, is de realiteit anders. De video wordt breed gedeeld, maar niet op de manier die hij wellicht had gehoopt. In plaats van lachende reacties, groeit de verontwaardiging onder kijkers, die zijn actie als respectloos en asociaal bestempelen.
Van ‘grap’ naar massale verontwaardiging
De video laat niet alleen de onbeschaamdheid van de jongen zien, maar ook hoe hij geen rekening houdt met anderen. De winkelmedewerkster, die zichtbaar ongemakkelijk oogt, probeert de situatie te beheersen, maar heeft weinig middelen om in te grijpen.
📌 “Dit is precies het probleem met deze generatie: alles moet maar kunnen voor likes!” – reageert een boze kijker.
📌 “Testers zijn bedoeld om een beetje te proberen, niet om je halve lijf ermee te overgieten. Waar is het fatsoen?” – voegt een ander toe.
De reacties laten duidelijk zien dat veel mensen afkeurend tegenover zijn gedrag staan. Niet alleen wordt zijn gebrek aan respect voor de winkelmedewerkster bekritiseerd, maar ook de onnodige verspilling van producten.
‘Zelfs dit parfum kan jouw stank niet maskeren’
Naast de morele verontwaardiging, zijn er ook scherpe en sarcastische reacties te vinden op social media. Sommige gebruikers maken grappen ten koste van de jongen:
📌 “Zelfs dit parfum kan jouw stank niet maskeren.”
📌 “Hopelijk is die geur sterk genoeg om je schaamteloze gedrag weg te spoelen.”
Zijn video gaat viraal, maar niet met de gewenste uitkomst. In plaats van bewondering of likes, wordt hij genadeloos aangepakt door kijkers die zijn actie afkeuren.
Retailpersoneel trekt aan de bel: ‘We maken dit vaker mee’
De ophef rondom deze video zorgt voor een breder debat over respectloos gedrag in winkels. Werknemers uit de retail delen massaal hun ervaringen en geven aan dat dit soort dingen geen uitzondering zijn.
📌 “Mensen gebruiken testers alsof het hun eigen producten zijn en lopen dan gewoon weg. Dit gebeurt vaker dan je denkt.” – zegt een winkelmedewerker.
Veel medewerkers voelen zich machteloos, omdat ze in zulke situaties weinig kunnen doen. Sommigen geven zelfs aan dat ze bang zijn om in te grijpen, uit angst voor agressie.
Een drogisterijmedewerker reageert:
📌 “Het voelt oneerlijk. De winkel draait op voor de schade, terwijl de daders ermee wegkomen.”
De rol van sociale media: beloning voor asociaal gedrag?
Een veelbesproken punt is de rol van sociale media bij dit soort incidenten. Deskundigen wijzen op de drang om viraal te gaan, die ervoor zorgt dat jongeren steeds extremere dingen doen.
📌 “Sociale media creëren een cultuur waarin alles moet opvallen. Hoe schokkender, hoe meer views.” – zegt een expert in online trends.
📌 “Deze platforms belonen dit gedrag onbewust. Hoe meer interactie, hoe vaker het in de feed van anderen verschijnt.”
Sommige gebruikers vinden dat platforms zoals TikTok en Instagram strenger moeten optreden tegen dit soort video’s.
📌 “Als je geen aandacht krijgt voor dit gedrag, stop je ermee.”
Maar anderen vinden dat opvoeding en normen in de maatschappij een grotere rol spelen.
📌 “We kunnen niet alles op social media afschuiven. Ouders, scholen en de samenleving moeten jongeren leren wat respect betekent.”
Juridische gevolgen: is dit winkeldiefstal of vandalisme?
Het incident roept ook vragen op over juridische consequenties. Kan de jongen gestraft worden voor zijn gedrag?
Een juridisch expert legt uit:
📌 “Technisch gezien heeft hij niets gestolen, omdat hij het product niet heeft meegenomen. Maar als de winkel schade lijdt door verspilling, kan dat als vernieling worden aangemerkt.”
Sommige kijkers pleiten ervoor dat de jongen een boete krijgt of gedwongen wordt om zijn excuses aan te bieden.
📌 “Laat hem een dag werken in die drogisterij, dan leert hij hoe vervelend dit is.”
📌 “Excuses maken voor de camera zou het minste zijn.”
Van internetheld naar schandpaal
Na de enorme stroom aan negatieve reacties, heeft de jongen zijn sociale media op privé gezet. Waar hij wellicht op aandacht had gehoopt, kreeg hij vooral een online tribunaal over zich heen.
📌 “Als je iets online zet, moet je ook omgaan met de gevolgen.”
📌 “Dit is een les voor hem en voor anderen die denken dat alles maar kan voor een paar likes.”
Toch zijn er ook mensen die het massaale oordeel overdreven vinden.
📌 “Ja, het was dom, maar om hem online helemaal kapot te maken is ook niet de oplossing.”
Een influencer waarschuwt voor cyberpesten en roept op tot mildheid.
📌 “We kunnen allemaal leren van onze fouten. Hopelijk doet hij dat nu ook.”
Breder debat: hoe gaan we om met respect in openbare ruimtes?
Het incident heeft geleid tot een grotere discussie over respect en fatsoen in openbare ruimtes.
📌 “Als je in een winkel komt, respecteer de regels en de medewerkers.”
📌 “Winkels zouden strengere maatregelen moeten nemen tegen dit soort gedrag.”
Sommige winkels overwegen strengere regels voor het gebruik van testers, terwijl anderen pleiten voor betere beveiliging.
Een winkeleigenaar stelt:
📌 “Misschien moeten we dit soort testers achter slot en grendel zetten.”
Conclusie: een harde les over online gedrag
Wat begon als een ‘onschuldige grap’ veranderde in een online rel, die maatschappelijke discussies aanwakkerde. De jongen in de video heeft waarschijnlijk niet voorzien hoe groot de impact van zijn actie zou worden.
📌 “Hopelijk leert hij hier een les uit.”
De kwestie laat zien dat sociale media zowel een podium als een tribunaal kunnen zijn. Eén ding is zeker: de discussie over respect in openbare ruimtes en online gedrag is door dit incident weer flink aangewakkerd.
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.