Connect with us

Actueel

Martijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’

Avatar foto

Published

on

Het nieuws over Martijn Krabbé’s ongeneeslijke z!ekte heeft Nederland afgelopen dagen diep geraakt. De 56-jarige presentator, bekend van programma’s zoals The Voice of HollandKopen Zonder Kijken en Uitstel van Executie, vertelde in een openhartig interview in tijdschrift LINDA. over zijn strijd tegen uitgezaaide longk*nker. Dit zorgde voor een golf van steunbetuigingen uit alle hoeken van het land.

Openbaring over uitgezaaide k*nker

In november vorig jaar deelde Krabbé al dat hij k*nker had, maar zonder details over de diagnose. Hij gaf aan dat hij niet wilde dat mensen uit sensatiezucht zijn situatie zouden googelen. Inmiddels is bekend dat het om uitgezaaide longk*nker gaat, een diagnose die hij in eerste instantie ontdekte tijdens een vakantie in Thailand. Tijdens die reis kreeg hij een hersenbl0eding, veroorzaakt door uitzaaiingen van de k*nker naar zijn hersenen.

Onzekere toekomst

Krabbé gaf in het interview aan dat zijn toekomst onzeker is. „Mijn casemanager zegt dat ik mazzel heb dat ik die eerste maanden ben doorgekomen,” vertelde hij. Hij ondergaat momenteel immunotherapie en krijgt regelmatig scans om te zien hoe de z!ekte zich ontwikkelt. „Je rolt elke zes weken opnieuw de dobbelsteen,” zegt hij over de onvoorspelbaarheid van zijn situatie.

Positiviteit te midden van strijd

Ondanks de ernst van zijn z!ekte blijft Krabbé opvallend positief. In het interview met LINDA. zegt hij dat hij zich gelukkiger voelt dan ooit. Dit optimisme heeft diepe indruk gemaakt op zowel zijn fans als zijn collega’s, die zijn veerkracht bewonderen.

Reacties van bekend Nederland

De bekendmaking bracht een stortvloed aan reacties teweeg van zowel fans als collega’s. Wendy van Dijk, zijn oud-collega bij The Voice of Holland, plaatste een hartje onder zijn bericht. RTL-collega Froukje de Both noemde Krabbé een inspiratiebron: „Lieve Martijn, je bent zo moedig en sterk en ook zo mooi kwetsbaar om dit te delen. Een inspiratie. Alle liefs.”

Monica Geuze, Vivienne van den Assem en Jamai Loman sloten zich hierbij aan met warme woorden. Fotograaf William Rutten schreef: „Lieve Tijn, een hele dikke knuffel voor jullie allemaal.”

Een bijzonder contrast

Filmmaker Linda Hakeboom, die zelf een k*nkeroverlevende is, stond stil bij Krabbé’s situatie in een bericht waarin ze vertelde dat ze net te horen had gekregen dat haar scans schoon waren. „Het voelt gek om dat te zeggen na zo’n verdrietig bericht van Martijn, maar ik ben zelf net gebeld dat de uitslag van mijn scan goed is,” deelde ze. Ze sprak over de willekeur van k*nker: „De afslag die het leven bij de een wel neemt, en bij de ander niet.”

RTL biedt steun

RTL, waar Krabbé een van de bekendste gezichten is, liet in een verklaring weten in nauw contact met hem te staan. „We hebben enorme bewondering voor zijn positiviteit en doorzettingsvermogen. We gunnen hem alle rust en privacy die hij en zijn gezin nodig hebben en wensen hen alle liefde en kracht toe.”

Een indrukwekkend moment bij De Oranjewinter

Het nieuws over Martijn Krabbé kwam ook ter sprake in het programma De Oranjewinter. Presentatrice Hélène Hendriks opende de uitzending met de woorden: „Ik schrok eerlijk gezegd best wel van het bericht van Martijn Krabbé. Het interview in LINDA. is echt heel heftig, maar ook heel mooi. Vanuit deze kant ontzettend veel sterkte, wat moet je anders zeggen?”

Tafelgast Hugo Borst, zelf een overlever van blaask*nker, sprak over de schok die zo’n diagnose teweegbrengt. „Je schrikt je het lazarus. Je denkt dat het jou niet kan overkomen,” zei hij. Hij prees Krabbé’s vermogen om optimistisch te blijven. „Het is fascinerend dat iemand zo positief kan blijven, zelfs in zo’n zware situatie.”

Rutger Castricum bewondert Krabbé’s kracht

Ook Rutger Castricum uitte zijn bewondering voor Krabbé’s kracht en optimisme. „Hij wist al heel lang dat hij dit had en dat het niet meer te genezen is, maar hij blijft zo optimistisch. In het interview zegt hij zelfs dat hij gelukkiger dan ooit is. Het is zo moeilijk om je dat voor te stellen als je er zelf niets mee te maken hebt.”

Familie en steun

Krabbé, die sinds 2019 getrouwd is met Deborah, heeft vier kinderen uit een eerder huwelijk met zijn ex Amanda: Bickel (24), Michelle (20), Jasmijn (18) en Achilles (16). Hij benadrukt in het interview hoe belangrijk zijn familie voor hem is in deze moeilijke tijd. De liefde en steun van zijn gezin geven hem kracht om door te gaan.

De impact van k*nker op het leven

K*nker is een z!ekte die niet alleen fysiek, maar ook mentaal en emotioneel verwoestend kan zijn. „Een op de twee mensen krijgt k*nker,” merkte Hélène Hendriks op in De Oranjewinter. Dit maakt Krabbé’s openheid des te belangrijker, omdat het niet alleen zijn eigen veerkracht toont, maar ook aandacht vestigt op de uitdagingen waar miljoenen mensen wereldwijd mee te maken hebben.

Hoop en bewustwording

Krabbé’s verhaal benadrukt niet alleen de willekeur en het onvoorspelbare karakter van k*nker, maar biedt ook een belangrijke les over hoop en het waarderen van het leven. Zijn keuze om zijn verhaal te delen, inspireert velen om met compassie en begrip naar deze z!ekte te kijken.

Een leven van betekenis

Martijn Krabbé heeft met zijn indrukwekkende carrière een blijvende indruk gemaakt op het Nederlandse publiek. Zijn programma’s hebben ontelbare mensen geraakt, en nu doet zijn persoonlijke verhaal hetzelfde. Zijn optimisme en vastberadenheid om door te gaan, ondanks de zware omstandigheden, maken hem een inspiratiebron.

Conclusie

Martijn Krabbé’s onthulling over zijn z!ekte heeft diepe indruk gemaakt op Nederland. Zijn openheid en optimisme bieden niet alleen hoop, maar inspireren ook tot bewustwording over de impact van k*nker. Met de liefde en steun van zijn familie, vrienden en collega’s blijft hij vechten tegen deze verschrikkelijke z!ekte. Zijn verhaal is een krachtige herinnering aan de veerkracht van de menselijke geest.

Actueel

“Mijn lichaam kende geen seconde rust” – Rudy Morren na zware hersenoperatie door Parkinson: “Ik was er klaar voor”

Avatar foto

Published

on

Rudy Morren klinkt vandaag anders dan vroeger. Zijn stem is rustiger, minder gejaagd, maar draagt een gewicht dat er voorheen niet was. De acteur en schrijver is 62 en heeft een ingrijpende periode achter de rug. Na jaren van leven met de z!ekte van Parkinson onderging hij onlangs een zware hersenoperatie. Een beslissing die zijn leven op zijn kop zette en tegelijk een pijnlijke waarheid blootlegde waar hij lange tijd nauwelijks woorden aan gaf.

“Geen seconde vond mijn lichaam rust,” zegt hij vandaag.
“Ik was op. Echt op.”

Een z!ekte die niet schreeuwt, maar sluipt

Parkinson kwam niet als een plotselinge mokerslag. Het begon subtiel, bijna onmerkbaar. Kleine trillingen. Spanning in het lichaam. Een gevoel van onrust dat niet meer wegging. In het begin probeerde Rudy het te negeren. Hij werkte door, schreef, stond op podia, sprak met mensen. Maar langzaam werd duidelijk dat zijn lichaam hem niet meer volgde zoals vroeger.

Wat de z!ekte voor hem zo slopend maakte, was niet alleen de pijn of de zichtbare symptomen. Het was vooral het gebrek aan stilte. Zelfs in rust bleef zijn lichaam gespannen, alert, alsof het nooit meer mocht ontspannen. Slapen werd moeilijk. Ontspannen onmogelijk.

“Zelfs wanneer ik stil lag, ging het door,” vertelt hij. “Mijn lichaam zweeg nooit. Dat vreet aan je.”

Zeven jaar vechten zonder pauze

Jarenlang leefde Rudy op wilskracht. Mensen in zijn omgeving zagen iemand die bleef functioneren, bleef creëren, bleef praten. Wat ze minder zagen, was de prijs die hij daarvoor betaalde. Elke dag was een gevecht. Elk optreden, elk gesprek, elke verplaatsing vergde energie die hij eigenlijk niet meer had.

Volgens mensen dicht bij hem kwam hij op een punt waarop zelfs de dingen die hem altijd overeind hielden, te zwaar werden. Zijn lichaam protesteerde steeds harder, terwijl zijn hoofd bleef aandringen om door te gaan.

“Het ergste was niet dat ik pijn had,” zegt Rudy. “Het ergste was dat ik geen moment meer had waarop ik even mezelf kon zijn, zonder strijd.”

Het moment waarop alles te zwaar werd

Wat Rudy vandaag zo openlijk benoemt, is iets waar weinig mensen graag over spreken. Er kwam een moment waarop hij zich afvroeg hoe lang dit nog zin had. Niet uit drama, niet uit impulsiviteit, maar uit pure uitputting.

“Ik heb tegen dokters gezegd: als dit mijn eindstation is, dan hoeft het voor mij niet meer,” zegt hij zonder omwegen.

Het zijn woorden die hard aankomen. Ze tonen geen d00dswens, maar een grens. De grens van wat een mens kan dragen wanneer het lijden uitzichtloos lijkt. Rudy benadrukt dat hij niet d00d wilde, maar dat hij zo niet verder kon leven.

“Ik was er klaar voor,” zegt hij. “Niet omdat ik weg wilde, maar omdat ik geen perspectief meer voelde.”

Een ingreep zonder garanties

Na jaren van behandelingen, medicatie en zoeken naar verlichting, kwam er een optie op tafel: een complexe hersenoperatie. Geen eenvoudige ingreep. Geen belofte op succes. Alleen een kans. Een sprankje hoop.

Een half jaar geleden hakte Rudy de knoop door. Hij wist dat het alles kon veranderen, maar ook dat het kon mislukken. Toch voelde niets doen niet langer als een optie.

“Je komt op een punt waarop je denkt: of dit, of niets,” zegt hij. “En dat is een heel eenzame beslissing.”

De stilte na de storm

Wat volgde na de operatie, omschrijft Rudy als onwerkelijk. Voor het eerst in jaren werd het stil in zijn lichaam. Geen constante spanning meer. Geen eindeloze innerlijke onrust. Gewoon… rust.

“Het is alsof mijn gezondheid mij eerst is afgenomen,” zegt hij, “en nu plots deels is teruggegeven.”

Die rust voelt als een cadeau, maar ook als iets waar hij voorzichtig mee omgaat. Alsof hij het nog niet helemaal durft te geloven. De operatie bracht verlichting, maar geen volledige genezing. Parkinson is er nog steeds. Alleen is de strijd niet langer allesoverheersend.

Herstel is meer dan cijfers

Toch wil Rudy niet dat zijn verhaal gelezen wordt als een simpel succesverhaal. De operatie heeft veel veranderd, maar wist het verleden niet uit. De jaren van spanning, angst en uitputting hebben hun sporen nagelaten.

“Je vergeet niet hoe diep je gezeten hebt,” zegt hij. “Dat draag je mee.”

Herstel is voor hem niet alleen fysiek. Het gaat ook over vertrouwen in zijn lichaam, over durven ontspannen zonder bang te zijn dat het weer ontspoort. Over opnieuw leren leven zonder voortdurend op je hoede te zijn.

Een eerlijk verhaal dat raakt

Rudy’s openheid raakt een gevoelige snaar. Niet alleen bij mensen met Parkinson, maar bij iedereen die ooit heeft gevoeld hoe dun de grens kan zijn tussen volhouden en op zijn. Zijn verhaal roept vragen op over lijden, autonomie en hoe ver iemand moet blijven gaan wanneer het leven vooral pijn doet.

Sommigen noemen zijn woorden moedig. Anderen vinden ze confronterend. Maar niemand kan ontkennen dat ze echt zijn.

“Ik heb het overleefd,” zegt Rudy.
“Maar ik weet ook hoe dun die lijn was.”

Voorzichtig vooruitkijken

Vandaag kijkt Rudy voorzichtig vooruit. Met dankbaarheid voor wat er is teruggekomen, maar ook met respect voor wat hij heeft doorstaan. Hij weet dat niets vanzelfsprekend is. Dat zijn lichaam kwetsbaar blijft. Maar hij voelt weer ruimte om te ademen.

Zijn stem, rustiger dan vroeger, draagt het verhaal van iemand die tot het uiterste is gegaan en terugkeerde met een nieuwe blik op leven en grenzen. Geen grootse verklaringen. Geen valse hoop. Alleen eerlijkheid.

En misschien is dat precies waarom zijn verhaal zo blijft nazinderen. Omdat het niet alleen over z!ekte gaat, maar over mens zijn. Over hoe ver je kunt gaan. En over de kracht – én kwetsbaarheid – van toegeven dat het soms genoeg is geweest.

Continue Reading