Actueel
Martijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’
Het nieuws over Martijn Krabbé’s ongeneeslijke z!ekte heeft Nederland afgelopen dagen diep geraakt. De 56-jarige presentator, bekend van programma’s zoals The Voice of Holland, Kopen Zonder Kijken en Uitstel van Executie, vertelde in een openhartig interview in tijdschrift LINDA. over zijn strijd tegen uitgezaaide longk*nker. Dit zorgde voor een golf van steunbetuigingen uit alle hoeken van het land.
Openbaring over uitgezaaide k*nker
In november vorig jaar deelde Krabbé al dat hij k*nker had, maar zonder details over de diagnose. Hij gaf aan dat hij niet wilde dat mensen uit sensatiezucht zijn situatie zouden googelen. Inmiddels is bekend dat het om uitgezaaide longk*nker gaat, een diagnose die hij in eerste instantie ontdekte tijdens een vakantie in Thailand. Tijdens die reis kreeg hij een hersenbl0eding, veroorzaakt door uitzaaiingen van de k*nker naar zijn hersenen.
Onzekere toekomst
Krabbé gaf in het interview aan dat zijn toekomst onzeker is. „Mijn casemanager zegt dat ik mazzel heb dat ik die eerste maanden ben doorgekomen,” vertelde hij. Hij ondergaat momenteel immunotherapie en krijgt regelmatig scans om te zien hoe de z!ekte zich ontwikkelt. „Je rolt elke zes weken opnieuw de dobbelsteen,” zegt hij over de onvoorspelbaarheid van zijn situatie.
Positiviteit te midden van strijd
Ondanks de ernst van zijn z!ekte blijft Krabbé opvallend positief. In het interview met LINDA. zegt hij dat hij zich gelukkiger voelt dan ooit. Dit optimisme heeft diepe indruk gemaakt op zowel zijn fans als zijn collega’s, die zijn veerkracht bewonderen.
Reacties van bekend Nederland
De bekendmaking bracht een stortvloed aan reacties teweeg van zowel fans als collega’s. Wendy van Dijk, zijn oud-collega bij The Voice of Holland, plaatste een hartje onder zijn bericht. RTL-collega Froukje de Both noemde Krabbé een inspiratiebron: „Lieve Martijn, je bent zo moedig en sterk en ook zo mooi kwetsbaar om dit te delen. Een inspiratie. Alle liefs.”
Monica Geuze, Vivienne van den Assem en Jamai Loman sloten zich hierbij aan met warme woorden. Fotograaf William Rutten schreef: „Lieve Tijn, een hele dikke knuffel voor jullie allemaal.”
Een bijzonder contrast
Filmmaker Linda Hakeboom, die zelf een k*nkeroverlevende is, stond stil bij Krabbé’s situatie in een bericht waarin ze vertelde dat ze net te horen had gekregen dat haar scans schoon waren. „Het voelt gek om dat te zeggen na zo’n verdrietig bericht van Martijn, maar ik ben zelf net gebeld dat de uitslag van mijn scan goed is,” deelde ze. Ze sprak over de willekeur van k*nker: „De afslag die het leven bij de een wel neemt, en bij de ander niet.”
RTL biedt steun
RTL, waar Krabbé een van de bekendste gezichten is, liet in een verklaring weten in nauw contact met hem te staan. „We hebben enorme bewondering voor zijn positiviteit en doorzettingsvermogen. We gunnen hem alle rust en privacy die hij en zijn gezin nodig hebben en wensen hen alle liefde en kracht toe.”
Een indrukwekkend moment bij De Oranjewinter
Het nieuws over Martijn Krabbé kwam ook ter sprake in het programma De Oranjewinter. Presentatrice Hélène Hendriks opende de uitzending met de woorden: „Ik schrok eerlijk gezegd best wel van het bericht van Martijn Krabbé. Het interview in LINDA. is echt heel heftig, maar ook heel mooi. Vanuit deze kant ontzettend veel sterkte, wat moet je anders zeggen?”
Tafelgast Hugo Borst, zelf een overlever van blaask*nker, sprak over de schok die zo’n diagnose teweegbrengt. „Je schrikt je het lazarus. Je denkt dat het jou niet kan overkomen,” zei hij. Hij prees Krabbé’s vermogen om optimistisch te blijven. „Het is fascinerend dat iemand zo positief kan blijven, zelfs in zo’n zware situatie.”
Rutger Castricum bewondert Krabbé’s kracht
Ook Rutger Castricum uitte zijn bewondering voor Krabbé’s kracht en optimisme. „Hij wist al heel lang dat hij dit had en dat het niet meer te genezen is, maar hij blijft zo optimistisch. In het interview zegt hij zelfs dat hij gelukkiger dan ooit is. Het is zo moeilijk om je dat voor te stellen als je er zelf niets mee te maken hebt.”
Familie en steun
Krabbé, die sinds 2019 getrouwd is met Deborah, heeft vier kinderen uit een eerder huwelijk met zijn ex Amanda: Bickel (24), Michelle (20), Jasmijn (18) en Achilles (16). Hij benadrukt in het interview hoe belangrijk zijn familie voor hem is in deze moeilijke tijd. De liefde en steun van zijn gezin geven hem kracht om door te gaan.
De impact van k*nker op het leven
K*nker is een z!ekte die niet alleen fysiek, maar ook mentaal en emotioneel verwoestend kan zijn. „Een op de twee mensen krijgt k*nker,” merkte Hélène Hendriks op in De Oranjewinter. Dit maakt Krabbé’s openheid des te belangrijker, omdat het niet alleen zijn eigen veerkracht toont, maar ook aandacht vestigt op de uitdagingen waar miljoenen mensen wereldwijd mee te maken hebben.
Hoop en bewustwording
Krabbé’s verhaal benadrukt niet alleen de willekeur en het onvoorspelbare karakter van k*nker, maar biedt ook een belangrijke les over hoop en het waarderen van het leven. Zijn keuze om zijn verhaal te delen, inspireert velen om met compassie en begrip naar deze z!ekte te kijken.
Een leven van betekenis
Martijn Krabbé heeft met zijn indrukwekkende carrière een blijvende indruk gemaakt op het Nederlandse publiek. Zijn programma’s hebben ontelbare mensen geraakt, en nu doet zijn persoonlijke verhaal hetzelfde. Zijn optimisme en vastberadenheid om door te gaan, ondanks de zware omstandigheden, maken hem een inspiratiebron.
Conclusie
Martijn Krabbé’s onthulling over zijn z!ekte heeft diepe indruk gemaakt op Nederland. Zijn openheid en optimisme bieden niet alleen hoop, maar inspireren ook tot bewustwording over de impact van k*nker. Met de liefde en steun van zijn familie, vrienden en collega’s blijft hij vechten tegen deze verschrikkelijke z!ekte. Zijn verhaal is een krachtige herinnering aan de veerkracht van de menselijke geest.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.