Actueel
Manuëla Kemp op 61-jarige leeftijd overleden
Manuëla Kemp, een van de meest geliefde zangeressen en televisie- en radiopresentatoren van Nederland, is op 61-jarige leeftijd overleden. Haar overlijden markeert het tragische einde van een moeilijke periode na een ernstig scooterongeluk in Portugal, waarbij ze onherstelbaar hoofdletsel opliep. Haar dood laat een leegte achter in de Nederlandse mediawereld en bij de vele fans die haar bewonderden.
Het tragische ongeval
Op 7 december 2024 raakte Kemp betrokken bij een scooterongeluk in Loulé, Portugal. Ze verloor de controle over haar scooter en kwam ten val, wat resulteerde in ernstig hoofdletsel. Toevallig aanwezige hulpverleners stabiliseerden haar ter plaatse voordat ze met spoed naar het ziekenhuis werd gebracht.
Sinds het ongeluk lag Kemp in coma, en hoewel haar vitale functies deels intact bleven, bleek uit scans dat het deel van haar hersenen dat verantwoordelijk is voor bewustzijn en persoonlijkheid onherstelbaar beschadigd was. Haar echtgenoot, Tjerk Lammers, maakte kort daarna bekend dat herstel niet meer mogelijk was.
Overbrenging naar Nederland
Haar familie wilde Kemp graag naar Nederland brengen, zodat ze haar laatste momenten in eigen land kon doorbrengen. EuroCross, een organisatie die medische repatriëring verzorgt, was bezig met het regelen van haar overbrenging. Na een korte opname in het Tergooi-ziekenhuis in Hilversum is Manuela overleden.
Een indrukwekkende carrière
Manuëla Kemp begon haar carrière als zangeres in de jaren ’80 en werd later een bekend gezicht en stem in de Nederlandse media. Ze werkte als presentatrice voor programma’s als Eigen Huis & Tuin, De Vrienden van Amstel LIVE en diverse muziekevenementen. Daarnaast was ze jarenlang een vertrouwd geluid op de radio. Haar programma De Max! op NPO Radio 5 was een favoriet bij luisteraars, dankzij haar warme persoonlijkheid en vermogen om mensen met haar verhalen te raken.
Kemp stond bekend om haar veelzijdigheid, energie en onmiskenbare talent. Ze had een passie voor muziek en een uniek vermogen om een breed publiek aan zich te binden, zowel op televisie als op de radio. Haar humor, authenticiteit en professionaliteit maakten haar een icoon in de Nederlandse entertainmentindustrie.
Reacties en steunbetuigingen
Het nieuws van Kemp’s overlijden heeft een golf van emoties teweeggebracht. Collega’s, vrienden en fans hebben massaal gereageerd met berichten van medeleven en bewondering. Jan Slagter, directeur van Omroep MAX, noemde haar overlijden “verschrikkelijk verdrietig” en prees haar bijdrage aan de omroep en de Nederlandse media. Andere prominenten, zoals Bert van der Veer, deelden persoonlijke herinneringen aan Kemp en beschreven haar als een warme, energieke en toegewijde vrouw.
Sociale media stroomden vol met berichten van fans die hun respect en verdriet uitten. Veel mensen herinnerden haar als een vrouw met een groot hart en een aanstekelijke levenslust.
Een blijvende nalatenschap
Manuëla Kemp laat een blijvende indruk achter. Haar bijdrage aan de Nederlandse muziek- en televisiewereld blijft onvergetelijk. Ze inspireerde velen met haar charme, talent en optimisme. Haar erfenis zal voortleven in de harten van haar familie, vrienden en fans.
In deze moeilijke tijd wensen we haar nabestaanden veel sterkte. Manuëla Kemp zal worden herinnerd als een vrouw die met haar stem, energie en passie Nederland heeft verrijkt. Haar nalatenschap is een herinnering aan de kracht van creativiteit en de verbinding die muziek en media kunnen brengen.
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.