Actueel
Lidl haalt product uit de schappen wat je écht niet mag eten!
Lidl Nederland heeft een grootschalige terugroepactie aangekondigd voor een specifiek product uit hun assortiment: minipretzels met een chocoladelaagje. De supermarktketen waarschuwt consumenten dat deze snack mogelijk schadelijke effecten kan hebben en roept hen op om de producten direct terug te brengen naar de winkel. Volgens Lidl kan consumptie van de pretzels een branderig gevoel in de mond en wondjes op de tong veroorzaken.
De waarschuwing komt voort uit een onderzoek naar de Salted Mini Pretzels van het merk Alpen Fest Style. Het gaat specifiek om de varianten met pure en melkchocolade, die tot eind mei 2025 houdbaar zijn. De terugroepactie geldt voor producten met lotcode 8534 en de streepjescodes 4056489775119 en 4056489775102. Deze minipretzels zijn verkocht in alle Nederlandse filialen van Lidl.
Geen gezondheidsklachten gemeld, maar toch een waarschuwing
Lidl benadrukt dat er tot nu toe geen meldingen zijn ontvangen van klanten die daadwerkelijk klachten hebben ervaren na het eten van de pretzels. Toch heeft de supermarkt ervoor gekozen om uit voorzorg een terugroepactie in te stellen. “We willen mogelijke irritaties voorkomen en nemen daarom geen risico,” aldus een woordvoerder van Lidl.
Het exacte ingrediënt dat deze klachten zou kunnen veroorzaken, is nog niet vastgesteld. Lidl voert op dit moment samen met de leverancier een diepgaand onderzoek uit om de oorzaak te achterhalen. De supermarkt benadrukt dat het hier gaat om een preventieve maatregel en vraagt klanten om de pretzels niet te consumeren.
Wat moeten consumenten doen?
Lidl verzoekt klanten die de betreffende pretzels in huis hebben, deze niet op te eten, maar terug te brengen naar een Lidl-filiaal. Dit geldt zowel voor geopende als ongeopende verpakkingen. Klanten krijgen bij inlevering van het product hun volledige aankoopbedrag terug, ook zonder kassabon. Lidl biedt haar excuses aan voor het ongemak en laat weten dat ze deze situatie serieus nemen.
De supermarktketen heeft haar klantenservice ingeschakeld om eventuele vragen en klachten in behandeling te nemen. Consumenten die gezondheidsklachten ervaren na het eten van de pretzels, worden geadviseerd contact op te nemen met hun huisarts en Lidl hierover te informeren.
Twee voedselwaarschuwingen in korte tijd
Dit is niet de eerste terugroepactie die Nederland deze maand meemaakt. Vorige week werd er al een waarschuwing uitgegeven voor koekjes waarin mogelijk glasdeeltjes zaten. Dit leidde tot veel onrust onder consumenten, aangezien glasdeeltjes ernstige gezondheidsrisico’s met zich meebrengen.
De Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) houdt toezicht op de terugroepactie van Lidl en controleert of de supermarktketen de juiste maatregelen neemt om consumenten te beschermen.
Hoe vaak komen terugroepacties voor?
Terugroepacties in de voedingsindustrie komen vaker voor dan veel mensen denken. Meestal gaat het om productiefouten, besmettingen met bacteriën, of onverwachte ingrediënten die een allergische reactie kunnen veroorzaken. Hoewel het niet vaak voorkomt dat een product branderige gevoelens of wondjes veroorzaakt, wordt er in de voedselindustrie snel gehandeld om mogelijke risico’s te beperken.
De NVWA werkt samen met supermarkten en fabrikanten om voedselveiligheid te waarborgen. Wanneer er een mogelijk gevaarlijk product op de markt komt, wordt dit zo snel mogelijk teruggeroepen en via diverse kanalen gecommuniceerd. Vaak krijgen consumenten via de website van de supermarkt, sociale media en persberichten een waarschuwing.
Wat betekent dit voor consumenten?
Voor de gemiddelde klant betekent deze terugroepactie dat extra voorzichtigheid geboden is bij de aanschaf van producten, vooral als het om snacks of bewerkte voedingsmiddelen gaat. Het is belangrijk om waarschuwingen van supermarkten en de NVWA serieus te nemen en producten waarvan de veiligheid niet gegarandeerd kan worden, direct terug te brengen.
Veel consumenten reageren begripvol op de maatregel, al zijn er ook kritische geluiden te horen. Sommigen vragen zich af hoe het mogelijk is dat een dergelijk product überhaupt in de schappen is beland. Lidl heeft aangegeven dat voedselveiligheid een topprioriteit is en dat ze alles in het werk stellen om herhaling te voorkomen.
Hoe nu verder?
De komende dagen zal Lidl samen met de fabrikant verder onderzoek doen naar de oorzaak van de klachten. De resultaten van dit onderzoek zullen bepalend zijn voor verdere maatregelen. Mochten er meer producten getroffen zijn door hetzelfde probleem, dan is de kans groot dat er een uitbreiding van de terugroepactie komt.
Consumenten die de betreffende minipretzels hebben gekocht, wordt nogmaals met klem verzocht deze niet te consumeren en terug te brengen naar de winkel. Voor verdere informatie kunnen zij contact opnemen met de klantenservice van Lidl of de website van de NVWA raadplegen.
De situatie rondom de minipretzels benadrukt nogmaals hoe belangrijk voedselveiligheid is en hoe snel een ogenschijnlijk klein probleem kan uitgroeien tot een nationale terugroepactie. Voor nu is het afwachten op de resultaten van het onderzoek, terwijl Lidl haar klanten zo goed mogelijk probeert te informeren en gerust te stellen.
Actueel
“Mijn lichaam kende geen seconde rust” – Rudy Morren na zware hersenoperatie door Parkinson: “Ik was er klaar voor”
Rudy Morren klinkt vandaag anders dan vroeger. Zijn stem is rustiger, minder gejaagd, maar draagt een gewicht dat er voorheen niet was. De acteur en schrijver is 62 en heeft een ingrijpende periode achter de rug. Na jaren van leven met de z!ekte van Parkinson onderging hij onlangs een zware hersenoperatie. Een beslissing die zijn leven op zijn kop zette en tegelijk een pijnlijke waarheid blootlegde waar hij lange tijd nauwelijks woorden aan gaf.
“Geen seconde vond mijn lichaam
rust,” zegt hij vandaag.
“Ik was op. Echt op.”
Een z!ekte die niet schreeuwt, maar sluipt
Parkinson kwam niet als een plotselinge mokerslag. Het begon subtiel, bijna onmerkbaar. Kleine trillingen. Spanning in het lichaam. Een gevoel van onrust dat niet meer wegging. In het begin probeerde Rudy het te negeren. Hij werkte door, schreef, stond op podia, sprak met mensen. Maar langzaam werd duidelijk dat zijn lichaam hem niet meer volgde zoals vroeger.
Wat de z!ekte voor hem zo slopend maakte, was niet alleen de pijn of de zichtbare symptomen. Het was vooral het gebrek aan stilte. Zelfs in rust bleef zijn lichaam gespannen, alert, alsof het nooit meer mocht ontspannen. Slapen werd moeilijk. Ontspannen onmogelijk.
“Zelfs wanneer ik stil lag, ging het door,” vertelt hij. “Mijn lichaam zweeg nooit. Dat vreet aan je.”
Zeven jaar vechten zonder pauze
Jarenlang leefde Rudy op wilskracht. Mensen in zijn omgeving zagen iemand die bleef functioneren, bleef creëren, bleef praten. Wat ze minder zagen, was de prijs die hij daarvoor betaalde. Elke dag was een gevecht. Elk optreden, elk gesprek, elke verplaatsing vergde energie die hij eigenlijk niet meer had.
Volgens mensen dicht bij hem kwam hij op een punt waarop zelfs de dingen die hem altijd overeind hielden, te zwaar werden. Zijn lichaam protesteerde steeds harder, terwijl zijn hoofd bleef aandringen om door te gaan.
“Het ergste was niet dat ik pijn had,” zegt Rudy. “Het ergste was dat ik geen moment meer had waarop ik even mezelf kon zijn, zonder strijd.”
Het moment waarop alles te zwaar werd
Wat Rudy vandaag zo openlijk benoemt, is iets waar weinig mensen graag over spreken. Er kwam een moment waarop hij zich afvroeg hoe lang dit nog zin had. Niet uit drama, niet uit impulsiviteit, maar uit pure uitputting.
“Ik heb tegen dokters gezegd: als dit mijn eindstation is, dan hoeft het voor mij niet meer,” zegt hij zonder omwegen.
Het zijn woorden die hard aankomen. Ze tonen geen d00dswens, maar een grens. De grens van wat een mens kan dragen wanneer het lijden uitzichtloos lijkt. Rudy benadrukt dat hij niet d00d wilde, maar dat hij zo niet verder kon leven.
“Ik was er klaar voor,” zegt hij. “Niet omdat ik weg wilde, maar omdat ik geen perspectief meer voelde.”
Een ingreep zonder garanties
Na jaren van behandelingen, medicatie en zoeken naar verlichting, kwam er een optie op tafel: een complexe hersenoperatie. Geen eenvoudige ingreep. Geen belofte op succes. Alleen een kans. Een sprankje hoop.
Een half jaar geleden hakte Rudy de knoop door. Hij wist dat het alles kon veranderen, maar ook dat het kon mislukken. Toch voelde niets doen niet langer als een optie.
“Je komt op een punt waarop je denkt: of dit, of niets,” zegt hij. “En dat is een heel eenzame beslissing.”
De stilte na de storm
Wat volgde na de operatie, omschrijft Rudy als onwerkelijk. Voor het eerst in jaren werd het stil in zijn lichaam. Geen constante spanning meer. Geen eindeloze innerlijke onrust. Gewoon… rust.
“Het is alsof mijn gezondheid mij eerst is afgenomen,” zegt hij, “en nu plots deels is teruggegeven.”
Die rust voelt als een cadeau, maar ook als iets waar hij voorzichtig mee omgaat. Alsof hij het nog niet helemaal durft te geloven. De operatie bracht verlichting, maar geen volledige genezing. Parkinson is er nog steeds. Alleen is de strijd niet langer allesoverheersend.
Herstel is meer dan cijfers
Toch wil Rudy niet dat zijn verhaal gelezen wordt als een simpel succesverhaal. De operatie heeft veel veranderd, maar wist het verleden niet uit. De jaren van spanning, angst en uitputting hebben hun sporen nagelaten.
“Je vergeet niet hoe diep je gezeten hebt,” zegt hij. “Dat draag je mee.”
Herstel is voor hem niet alleen fysiek. Het gaat ook over vertrouwen in zijn lichaam, over durven ontspannen zonder bang te zijn dat het weer ontspoort. Over opnieuw leren leven zonder voortdurend op je hoede te zijn.
Een eerlijk verhaal dat raakt
Rudy’s openheid raakt een gevoelige snaar. Niet alleen bij mensen met Parkinson, maar bij iedereen die ooit heeft gevoeld hoe dun de grens kan zijn tussen volhouden en op zijn. Zijn verhaal roept vragen op over lijden, autonomie en hoe ver iemand moet blijven gaan wanneer het leven vooral pijn doet.
Sommigen noemen zijn woorden moedig. Anderen vinden ze confronterend. Maar niemand kan ontkennen dat ze echt zijn.
“Ik heb het overleefd,” zegt
Rudy.
“Maar ik weet ook hoe dun die lijn was.”
Voorzichtig vooruitkijken
Vandaag kijkt Rudy voorzichtig vooruit. Met dankbaarheid voor wat er is teruggekomen, maar ook met respect voor wat hij heeft doorstaan. Hij weet dat niets vanzelfsprekend is. Dat zijn lichaam kwetsbaar blijft. Maar hij voelt weer ruimte om te ademen.
Zijn stem, rustiger dan vroeger, draagt het verhaal van iemand die tot het uiterste is gegaan en terugkeerde met een nieuwe blik op leven en grenzen. Geen grootse verklaringen. Geen valse hoop. Alleen eerlijkheid.
En misschien is dat precies waarom zijn verhaal zo blijft nazinderen. Omdat het niet alleen over z!ekte gaat, maar over mens zijn. Over hoe ver je kunt gaan. En over de kracht – én kwetsbaarheid – van toegeven dat het soms genoeg is geweest.