Actueel
Koper van rampvilla Maxime Meiland trekt zich terug, Maxime in financiële noodsituatie!
Maxime Meiland in zwaar weer: miljoenenvilla onverkocht en torenhoge lasten stapelen zich op
Dat het leven van de Meilandjes verre van standaard is, weten we inmiddels. Maar dit keer lijkt het sprookje even op pauze te staan voor Maxime Meiland. De dochter van Martien Meiland, bekend van de populaire realityserie Chateau Meiland, zit verwikkeld in een financiële nachtmerrie waar menig Nederlander nachten van zou wakker liggen.

Een droomvilla van ruim 2,2 miljoen euro, torenhoge maandlasten, meerdere hypotheken én een koper die zich op het laatste moment terugtrekt – het zijn ingrediënten voor een verhaal dat zelfs de schrijvers van haar eigen realityshow niet hadden kunnen verzinnen.
Spontane aankoop van een miljoenenvilla met energielabel G
Het begon allemaal met een impulsieve beslissing. Maxime en haar partner Leroy Molkenboer besloten vorig jaar tot de aankoop van een luxe villa, met een prijskaartje van maar liefst €2.200.000. Geen kattenpis – zeker niet voor iemand die zelf vaak zegt nuchter met geld om te gaan.

Maar er zat een flinke adder onder het gras. De villa, die van buiten oogverblindend is, bleek van binnen een energievretend monster te zijn. Met een energielabel G is het huis amper geïsoleerd, en dus zijn de stookkosten torenhoog. Combineer dat met een maandelijkse hypotheek van ongeveer €14.000, en je begrijpt: dit droompaleis veranderde al snel in een financieel hoofdpijndossier.
Wanhopige verkoop: van Funda-droom naar Funda-drama
Lang konden Maxime en Leroy het niet uitzingen in de villa. De lasten bleken simpelweg onhoudbaar, zeker toen ook besloten werd om afscheid te nemen van hun dure auto’s – een duidelijk signaal dat de spaarpot sneller leegraakte dan gehoopt.

De villa werd opnieuw op Funda geplaatst – met dezelfde vraagprijs van €2.200.000. Maar de interesse bleef uit. Ondanks de bekendheid van de Meilandjes en het feit dat het huis prachtig gelegen is, bleek niemand bereid de volle mep te betalen voor een huis dat voelt als een koude schuur met gouden kozijnen.
Prijsverlaging na prijsverlaging
Toen duidelijk werd dat de villa moeilijk te slijten was, werd de vraagprijs meerdere keren aangepast. Inmiddels staat de woning te koop voor €1.950.000, wat betekent dat Maxime en Leroy bereid zijn om een verlies van €250.000 te slikken. En dat is exclusief overdrachtsbelasting, notariskosten en de rente die inmiddels betaald is.

Een bittere pil, maar waarschijnlijk noodzakelijk om het hoofdstuk snel af te sluiten – want het leven en de uitgaven gaan gewoon door.
Driedubbele lasten: nóg een huis en een tinyhouse
Alsof de financiële druk nog niet hoog genoeg was, besloot Maxime ondertussen om alweer een nieuw huis te laten bouwen. En daar blijft het niet bij: ze heeft ook nog een tinyhouse aangeschaft, eveneens gefinancierd via een hypotheek.

Dat betekent concreet dat het gezin op dit moment drie panden bezit, allemaal met bijbehorende financiële verplichtingen. Eén woning in de verkoop, één in aanbouw, en één klein huis dat mogelijk als overbrugging dient, maar ook weer geld kost. Driedubbele lasten dus – en dat drukt zwaar op het gezinsleven.
Verkoop leek rond: Amerikaans stel haakte af
Even leek er licht aan het eind van de tunnel te zijn. Er werd enthousiast gemeld dat een Amerikaans stel het huis had gekocht, zonder het zelfs maar te bezichtigen. Een bijna sprookjesachtig verhaal, dat perfect in het Meiland-universum paste.

Maar zoals zo vaak: als iets te mooi lijkt om waar te zijn, dan is het dat meestal ook. Het koppel trok zich terug. Volgens Evert Santegoeds, die het nieuws bracht in Shownieuws, bleek het regelen van een hypotheek in Nederland voor buitenlandse kopers lastiger dan gedacht.
“Die mensen hadden het geld dus niet meteen paraat. Ze moesten een hypotheek regelen. En dat is voor Amerikanen niet bepaald eenvoudig hier,” aldus Santegoeds.
Volgens hem moeten buitenlandse kopers minstens bij drie banken worden afgewezen om zonder boete onder het koopcontract uit te kunnen komen. Dat zou het proces hebben vertraagd – en uiteindelijk laten ontsporen.
Maxime in onzekere afwachtmodus
Ondertussen tikt de klok door en blijven de lasten oplopen. Volgens bronnen dichtbij de familie is Maxime zichtbaar gespannen, en begint ze zich steeds meer zorgen te maken. Niet alleen over de verkoop van het huidige huis, maar ook over de financiering van het nieuwe bouwproject en de extra hypotheek van het tinyhouse.

Een vastgoedexpert in de uitzending van Shownieuws vatte het als volgt samen:
“De overwaarde die ze dacht te krijgen uit de verkoop van de villa was waarschijnlijk bedoeld om deels het nieuwe project te financieren. Als die verkoop blijft steken, komt alles onder druk te staan.”
Publieke opinie: sympathie én verbazing
De reacties op social media zijn gemengd. Sommigen leven mee met Maxime, wijzen op de menselijke kant van het verhaal en prijzen haar openheid. Anderen uiten kritiek en vragen zich hardop af hoe verstandig het was om zo’n dure woning met slechte energieprestaties aan te schaffen – zeker in een tijd waarin duurzaamheid en woonlasten actueler zijn dan ooit.

Op platforms als X en Facebook lezen we reacties als:
-
“Ik snap niet dat je een huis van meer dan 2 miljoen koopt met energielabel G…”
-
“Wel stoer dat ze probeert te bouwen aan een toekomst voor haar gezin, maar financieel lijkt dit onverantwoord.”
-
“Ze laat tenminste zien dat BN’ers ook gewoon met tegenslagen te maken krijgen.”
Wat nu?
De toekomst is op dit moment onzeker voor Maxime Meiland. Blijft de villa langer in de verkoop? Komt er een nieuwe koper, of zal de prijs nóg verder omlaag moeten? En wat als ook het nieuwe huis of tinyhouse niet op tijd klaar zijn, of duurder uitvallen dan gepland?
Voor nu blijft het afwachten. Maxime en Leroy houden zich grotendeels stil op social media over de details van de situatie, maar insiders vermoeden dat er spannende maanden aankomen. Wat wel zeker is: dit wordt ongetwijfeld een belangrijk onderdeel van het nieuwe seizoen Chateau Meiland.

Conclusie: van droomvilla naar financiële realiteit
Wat begon als een droom van luxe en ruimte is voor Maxime Meiland uitgegroeid tot een testcase in volwassen financieel beheer. De impulsieve aankoop van een miljoenenhuis zonder goede isolatie en de combinatie van meerdere hypotheken zorgen voor een zeldzaam inkijkje in de realiteit achter de glamour.
Of het Maxime lukt om zonder al te veel kleerscheuren uit deze situatie te komen, zal de tijd leren. Maar één ding is zeker: haar leven blijft een bron van publieke fascinatie, drama en – misschien – uiteindelijk toch weer een happy end.
Actueel
Opnieuw schokkend nieuws opgedoken over moeder Monique

Wat begon als een noodoplossing uit medemenselijkheid, is inmiddels uitgegroeid tot een pijnlijk hoofdstuk vol verwijten, woede en ongemak. Monique Hansler ligt opnieuw onder vuur, ditmaal vanwege haar gedrag richting Marc Trines, de man die Denise van der Laan opving nadat zij abrupt uit het huis van de familie Hansler werd gezet in Altea. In een openhartig gesprek met weekblad Story doet Trines nu zijn verhaal – en dat schetst een beeld dat bij veel kijkers opnieuw vragen oproept over de manier waarop Mama Mo met anderen omgaat.

Van realitydrama naar rauwe werkelijkheid
Kijkers van De Hanslers: Van de Piste naar de Playa zagen het allemaal gebeuren: de situatie tussen Monique en Denise escaleerde in rap tempo. Wat begon als onderlinge spanningen, eindigde in een explosieve confrontatie waarin Denise letterlijk haar koffers moest pakken. Monique was woedend omdat Denise volgens haar “dingen had geroepen” over haar op de boulevard van Altea. In de serie werd duidelijk hoe hoog de emoties opliepen en hoe snel de situatie onhoudbaar werd.
Het gevolg: Denise stond plotseling op straat, zonder vaste verblijfplaats, in een vreemd land. Wat op televisie misschien leek op een dramatisch moment in een realityserie, bleek in werkelijkheid een zeer kwetsbare situatie.

Een toevallige ontmoeting met grote gevolgen
Marc Trines had op dat moment
geen enkele intentie om onderdeel te worden van dit conflict. Hij
ontmoette Denise een dag vóór de escalatie, toevallig, op het
terras van een beachclub in Altea.
“Toen leek er echt nog niets aan de hand,” vertelt Trines
aan Story. “We
raakten gewoon aan de praat. Ik vertelde wat ik hier deed, dat ik
samen met mijn partner caravans verhuur die we als B&B
gebruiken.”
Een onschuldig gesprek, zonder enig vermoeden dat hij een dag later een cruciale rol zou spelen in Denise’ leven.

“Ik ben eruit gezet en weet niet waar ik heen moet”
Die volgende dag kreeg Trines
plots een telefoontje van Denise.
“Ze klonk overstuur,” zegt hij. “Ze zei: ‘Ik ben op straat gezet en weet niet waar ik
naartoe moet.’ Dat komt natuurlijk keihard binnen.”
Trines hoefde niet lang na te
denken. Toevallig was er nog plek in één van de caravans die hij
verhuurt.
“Ik dacht: dan heeft ze in ieder geval een dak boven haar hoofd.
Van daaruit kunnen we verder kijken.”
Belangrijk detail: Denise
verbleef daar niet gratis.
“Ze heeft gewoon netjes betaald voor haar verblijf,” benadrukt
Trines. “Het was geen gunst zonder afspraken. Het was een
tijdelijke, eerlijke oplossing.”

Woede aan de andere kant van de lijn
Waar Trines dacht iets goeds te doen, bleek dat bij Monique Hansler totaal verkeerd te vallen. Volgens hem nam zij persoonlijk contact met hem op – en dat gesprek verliep allesbehalve vriendelijk.
“Ze belde me op en was woedend,” vertelt hij. “Ze begon me uit te schelden. Ze vroeg hoe ik het in mijn hoofd haalde om Denise op te vangen en haar te helpen.”
De toon van het gesprek maakte
diepe indruk.
“Het ging niet om een normaal meningsverschil. Het was echt
agressief. Ik werd voor van alles uitgemaakt.”
Volgens Trines probeerde
Monique hem ook emotioneel onder druk te zetten door te zeggen dat
zij toch “vrienden” waren.
“Maar dat vond ik echt onzin. Ik heb één keer bij haar op het
terras gezeten. Dat maakt ons geen vrienden.”
Medemenselijkheid versus loyaliteit
Wat deze situatie extra pijnlijk maakt, is de morele botsing die erin besloten ligt. Aan de ene kant een vrouw die plotseling dakloos is, aan de andere kant een familieconflict waarin loyaliteit wordt verwacht.
“Ik heb geen seconde getwijfeld,” zegt Trines. “Als iemand belt en zegt dat ze nergens heen kan, dan help je. Punt.”
Dat juist dát werd aangegrepen
als reden voor woede, begrijpt hij nog steeds niet.
“Het voelde alsof ik werd gestraft omdat ik gewoon menselijk
reageerde.”
Angstige nachten in de caravan
Hoewel Denise dankbaar was voor de opvang, voelde ze zich in de caravan allesbehalve veilig. Dat vertelde ze eerder al zelf, en Trines bevestigt dat beeld.
“Er stond wel een hekje om het terrein,” vertelt Denise elders, “maar ’s nachts hoorde ik scooters voorbijrijden. Dan dacht ik steeds: wat als er iemand het terrein op loopt?”
Voor iemand die net emotioneel
is uitgeput, in conflict ligt met een machtige familie én in een
vreemd land zit, waren die nachten zwaar.
“Het voelde doodeng,” gaf Denise toe. “Je bent constant alert.”
Een situatie die verder gaat dan televisie
Wat deze onthullingen vooral laten zien, is dat de impact van reality-tv niet stopt zodra de camera’s uitgaan. Achter de schermen spelen echte emoties, echte angsten en echte gevolgen.
Voor Marc Trines bleef er
vooral verbijstering achter.
“Ik ben geen onderdeel van hun familie, geen deelnemer aan dat
programma. Ik deed gewoon wat ik dacht dat juist was.”
Dat hij daar vervolgens persoonlijk op werd aangesproken – en volgens hem zelfs verbaal werd aangevallen – heeft zijn kijk op de situatie blijvend veranderd.
Publieke reacties en groeiende kritiek
Sinds het verschijnen van zijn verhaal reageren kijkers en lezers opnieuw fel. Op sociale media klinkt veel steun voor Trines en Denise. Veel mensen prijzen zijn keuze om te helpen, ongeacht de gevolgen.
Tegelijkertijd groeit de kritiek op Monique Hansler verder. Voor velen past dit gedrag in een patroon dat zij al langer menen te zien: weinig empathie, sterke controle en felle reacties wanneer iemand haar gezag lijkt te ondermijnen.
Geen vrienden, geen agenda
Voor Trines is één ding
duidelijk: hij had geen verborgen agenda.
“Ik wilde geen kant kiezen, geen partij zijn. Ik wilde gewoon
helpen.”
Of hij nog contact heeft met
Denise?
“We hebben elkaar nog gesproken, ja. Maar iedereen probeert nu
vooral zijn leven weer op te pakken.”
Een wrange nasmaak
Wat begon als een menselijke handreiking, eindigde in een conflict dat niemand had voorzien. Voor Marc Trines is het hoofdstuk afgesloten, maar de wrange nasmaak blijft.
“Ik zou het zo weer doen,” zegt hij. “Maar ik had nooit verwacht dat hulp bieden zoveel woede zou oproepen.”
En daarmee raakt dit verhaal aan een grotere
vraag die veel kijkers bezighoudt:
waar
ligt de grens tussen loyaliteit en menselijkheid – en wie bepaalt
die eigenlijk?
