Actueel
´Ik kwam vroegtijdig terug van vakantie, maar mijn man weigerde mee te gaan´
Lauren zat op een avond in de woonkamer met een fotoalbum op haar schoot, gevuld met herinneringen aan de vakanties die ze als kind had gemaakt. Mike en de kinderen waren echter niet aanwezig. Ethan en Ben kroop naast haar op de bank en bladerden nieuwsgierig door de foto’s. “Mam, kunnen we deze zomer naar het strand?” vroeg Ethan hoopvol, terwijl zijn ogen glinsterden. Ben voegde er enthousiast aan toe: “Een echt strand, zoals in Hawaï!”
Lauren glimlachte en beloofde het te overwegen, maar vanbinnen voelde ze de bekende knoop in haar maag. Het plannen van vakanties was nooit eenvoudig geweest vanwege Mike’s terughoudendheid om te reizen.
Verweven Excuses
Mike had altijd een reden om niet mee te gaan als vakantie ter sprake kwam. “Het is te duur,” zei hij vaak, of: “De jongens zijn te jong om zich iets te herinneren.” Deze excuses waren genoeg om de gesprekken te laten verstommen, maar nooit om Lauren’s teleurstelling weg te nemen. “Waarom gaan we nooit, mam?” vroeg Ben een avond, waardoor Lauren zich realiseerde hoe deze situatie ook de kinderen beïnvloedde.
Ethan keek haar met een verwachtingsvolle blik aan en vroeg: “Gaan we ooit iets doen wat we met z’n allen kunnen beleven?”
De Uitnodiging
Een paar weken later belde Lauren’s moeder met een speciaal verzoek: “Ik wil deze zomer met de hele familie naar de Maagdeneilanden. Dit is misschien mijn laatste kans om met de kleinkinderen herinneringen te maken.” Lauren wist dat dit veel voor haar moeder betekende. Het was meer dan een vakantie; het was een kans om de familiebanden te versterken. Ze wist echter dat het een uitdaging zou worden om Mike te overtuigen.
Toen Lauren het voorstel met Mike besprak, antwoordde hij: “De Maagdeneilanden? Dat is ver.” Lauren hoopte dat hij de emotionele waarde van de reis zou begrijpen, maar zijn aarzeling bleef.
Een Eerste Overwinning
Na veel overweging stemde Mike ermee in dat Lauren en de kinderen zouden gaan. Hij liet zelfs doorschemeren dat hij misschien zou meegaan, maar zodra de vluchten ter sprake kwamen, trok hij zich terug. “Ik voel me er niet comfortabel bij,” zei hij met een gespannen blik. Het brak Lauren’s hart om te zien hoe hij zichzelf van de reis uitsloot.
Het Avontuur Begint
Lauren boekte de tickets en vertelde de jongens het goede nieuws. Hun enthousiasme was aanstekelijk en de reis naar de Maagdeneilanden bleek magisch. Ze genoten van het bouwen van zandkastelen, snorkelen en ontdekken van de omgeving. Maar ondanks hun blijdschap, miste Lauren Mike, en zijn afwezigheid drukte zwaar op haar gemoed.
Tijdens de vlucht vroegen de jongens vol enthousiasme: “Hoe hoog vliegen we, mam?” vroeg Ethan. “Kan de piloot ons altijd veilig houden?” voegde Ben toe. Lauren deed haar best om hen gerust te stellen, maar haar eigen zorgen bleven.
Een Onrustig Hart
Tijdens de avonden belde Lauren naar huis. Mike’s korte, afstandelijke antwoorden voedden haar zorgen. Er leek iets niet goed te zijn, en haar intuïtie liet haar niet los. Ze besloot eerder terug te keren, vastbesloten om uit te vinden wat er aan de hand was.
Een Verrassende Ontknoping
Bij thuiskomst trof Lauren Mike met een onbekende vrouw aan in de woonkamer. De vrouw stelde zichzelf voor als Dr. Keller, Mike’s therapeut. Mike bekende dat hij al zijn leven lang worstelde met vliegangst en dat hij in therapie was gegaan om deze angst te overwinnen. Hij had dit jarenlang verborgen gehouden, omdat hij Lauren niet wilde belasten.
“Ik wilde je niet belasten, Lauren,” legde Mike uit. “Maar het heeft me tegengehouden om samen met jullie herinneringen te maken.” Lauren voelde zich zowel verbaasd als opgelucht dat Mike eindelijk eerlijk was.
Een Nieuw Begin
Samen besloten ze de uitdaging aan te gaan en hun relatie te versterken. Mike beloofde te blijven werken aan zijn angsten, zodat hij de volgende keer mee kon op reis. Voor het eerst in jaren voelden ze zich dichter bij elkaar.
De volgende ochtend zaten ze samen aan de keukentafel, met een wereldkaart voor zich. Ethan en Ben wezen enthousiast verschillende bestemmingen aan, en Lauren glimlachte, wetende dat deze openheid een nieuw begin betekende voor hun gezin.
Het nieuws kwam hard binnen in Friesland en ver daarbuiten. In Drachten is Marit Kramer, bekend van het komende elfde seizoen van Over Mijn Lijk, onverwachts niet meer verder gegaan. Haar familie maakte het bericht bekend via Instagram, waar een rouwadvertentie werd gedeeld die inmiddels door veel mensen is overgenomen en verder verspreid.
De woorden op de advertentie zijn eenvoudig, maar raken diep: “Liefde houdt niet op waar leven eindigt. In liefde losgelaten, mijn lieve vrouw, onze geweldige dochter.” Het zijn zinnen die laten zien hoeveel Marit betekende voor de mensen om haar heen — als partner, als dochter en als mens.
Net getrouwd met haar grote liefde
Wat het nieuws extra aangrijpend maakt, is dat Marit nog maar kort geleden in het huwelijksbootje stapte met haar grote liefde Mackenzie. Vorige maand gaven zij elkaar het jawoord in het Lycklamahûs in Beetsterzwaag, een moment dat door vrienden en familie werd omschreven als intens, warm en vol betekenis.
Het huwelijk was geen uitgestelde droom, maar een bewuste keuze: het leven vieren zolang dat kan, en liefde vastpakken zonder uitstel. Foto’s en berichten van die dag lieten een stralende Marit zien, omringd door mensen die haar dierbaar waren.
Een diagnose die alles veranderde
Nog geen twee jaar geleden kreeg Marit te horen dat er een tumor bij haar was gevonden. Nader onderzoek wees uit dat het om botk*nker ging. Het bericht sloeg in als een mokerslag, maar Marit besloot al snel dat ze zich niet volledig door angst wilde laten leiden.
Er volgde een intens traject van chemotherapie dat ruim een jaar duurde. Lange tijd leek het de goede kant op te gaan. De behandelingen sloegen aan en Marit kwam in remissie. Dat bracht voorzichtig optimisme, hoop op tijd en ruimte om plannen te maken.
Die hoop werd echter opnieuw op de proef gesteld toen later toch uitzaaiingen werden ontdekt. De z!ekte bleek hardnekkiger dan gehoopt.
Nieuwe tegenslagen, moeilijke keuzes
Marit onderging een operatie aan één van haar longen, maar bij de andere long bleek ingrijpen niet meer mogelijk. De tumor was daar inmiddels zo ver ontwikkeld dat een operatie geen optie meer was. Verdere chemotherapie zou geen effect meer hebben.
Ze kreeg te horen dat de medische mogelijkheden waren uitgeput. Een boodschap die rauw en onontkoombaar is, zeker voor iemand van haar leeftijd. Toch probeerde Marit ook op dat moment vast te houden aan een vorm van regie over haar leven.
“Ik kan er niks aan doen, dus ik moet ook niet proberen er iets aan te doen,” zei ze daarover. “Ik moet er gewoon het beste van maken.” Die woorden zouden later symbool staan voor hoe ze haar resterende tijd invulde.
Leven met aandacht en intentie
In Over Mijn Lijk liet Marit zien hoe zij ervoor koos om niet alleen patiënt te zijn, maar vooral mens te blijven. Samen met Mackenzie richtte ze zich op wat wél mogelijk was: liefde, kleine geluksmomenten en bewust leven.
Ze sprak openlijk over haar wens om kijkers iets mee te geven. Niet vanuit zwaarte, maar vanuit helderheid. Volgens Marit is tijd kostbaar, ongeacht hoeveel je ervan denkt te hebben.
“Het maakt niet uit wat mensen over je denken en wat je doet,” vertelde ze in het programma. “Je moet echt voor jezelf leven.”
Een boodschap die blijft hangen
In haar voorstelvideo, die voorafgaand aan het seizoen werd gedeeld, sprak Marit woorden die inmiddels extra lading hebben gekregen. Ze zei daarin dat het leven niet per definitie donker hoeft te zijn als je z!ek bent.
“Ik probeer er gewoon het beste van te maken,” vertelde ze. “Ik zou het zonde vinden om later terug te kijken en mezelf alleen maar verdrietig te zien. Ik ben begonnen met doen wat ik echt wil doen — en het ook écht doen.”
Die houding maakte diepe indruk op kijkers en programmamakers. Niet omdat ze haar situatie ontkende, maar omdat ze weigerde haar identiteit er volledig door te laten bepalen.
Over Mijn Lijk als spiegel van veerkracht
Over Mijn Lijk staat al jaren bekend als een programma dat rauwe realiteit toont, maar ook levenslust en menselijkheid. Marit paste naadloos in dat beeld. Haar verhaal liet zien hoe kwetsbaarheid en kracht naast elkaar kunnen bestaan.
Ze was eerlijk over angst en verdriet, maar even eerlijk over liefde, humor en de waarde van het moment. Juist die balans maakte haar bijdrage aan het programma zo bijzonder.
Een reeks met meerdere verliezen
Het nieuws over Marit volgt op eerdere berichten over andere deelnemers uit hetzelfde seizoen. Eerder werd al bekend dat ook Tycho en Nicole, die eveneens in de nieuwe reeks te zien zouden zijn, er inmiddels niet meer zijn.
Dat maakt seizoen 11 van Over Mijn Lijk extra beladen. Voor kijkers, maar zeker ook voor de betrokken families en het productieteam. Elk verhaal staat op zichzelf, maar samen laten ze zien hoe onvoorspelbaar en ongelijk verdeeld het leven kan zijn.
Reacties vol medeleven
Op sociale media stromen de reacties binnen. Kijkers, onbekenden en mensen die Marit persoonlijk kenden, delen herinneringen, steunbetuigingen en dankwoorden. Velen geven aan geraakt te zijn door haar openheid en levenshouding.
Ook de makers van het programma staan stil bij haar betekenis. Niet alleen als deelnemer, maar als iemand die anderen heeft aangeraakt met haar woorden en keuzes.
Een nalatenschap van woorden
Hoewel Marit er fysiek niet meer is, blijft haar boodschap bestaan. In fragmenten, in uitspraken, en vooral in de manier waarop ze liet zien dat leven meer is dan tijd alleen.
Ze herinnerde mensen eraan dat wachten op “later” geen garantie is. Dat liefde geen planning nodig heeft. En dat jezelf zijn, juist in moeilijke omstandigheden, een vorm van moed is.
Stilte, maar geen leegte
Marit Kramer is op 12 december vorig jaar niet verder gegaan. Haar afscheid laat een leegte achter bij haar familie, haar partner en iedereen die haar verhaal volgde. Tegelijkertijd blijft er iets tastbaars: woorden die blijven resoneren, keuzes die inspireren en liefde die voelbaar blijft.
Zoals op haar rouwadvertentie staat: liefde houdt niet op waar leven eindigt. Dat is misschien wel de essentie van wat Marit heeft nagelaten.