Actueel
´Ik kwam vroegtijdig terug van vakantie, maar mijn man weigerde mee te gaan´
Lauren zat op een avond in de woonkamer met een fotoalbum op haar schoot, gevuld met herinneringen aan de vakanties die ze als kind had gemaakt. Mike en de kinderen waren echter niet aanwezig. Ethan en Ben kroop naast haar op de bank en bladerden nieuwsgierig door de foto’s. “Mam, kunnen we deze zomer naar het strand?” vroeg Ethan hoopvol, terwijl zijn ogen glinsterden. Ben voegde er enthousiast aan toe: “Een echt strand, zoals in Hawaï!”
Lauren glimlachte en beloofde het te overwegen, maar vanbinnen voelde ze de bekende knoop in haar maag. Het plannen van vakanties was nooit eenvoudig geweest vanwege Mike’s terughoudendheid om te reizen.
Verweven Excuses
Mike had altijd een reden om niet mee te gaan als vakantie ter sprake kwam. “Het is te duur,” zei hij vaak, of: “De jongens zijn te jong om zich iets te herinneren.” Deze excuses waren genoeg om de gesprekken te laten verstommen, maar nooit om Lauren’s teleurstelling weg te nemen. “Waarom gaan we nooit, mam?” vroeg Ben een avond, waardoor Lauren zich realiseerde hoe deze situatie ook de kinderen beïnvloedde.
Ethan keek haar met een verwachtingsvolle blik aan en vroeg: “Gaan we ooit iets doen wat we met z’n allen kunnen beleven?”
De Uitnodiging
Een paar weken later belde Lauren’s moeder met een speciaal verzoek: “Ik wil deze zomer met de hele familie naar de Maagdeneilanden. Dit is misschien mijn laatste kans om met de kleinkinderen herinneringen te maken.” Lauren wist dat dit veel voor haar moeder betekende. Het was meer dan een vakantie; het was een kans om de familiebanden te versterken. Ze wist echter dat het een uitdaging zou worden om Mike te overtuigen.
Toen Lauren het voorstel met Mike besprak, antwoordde hij: “De Maagdeneilanden? Dat is ver.” Lauren hoopte dat hij de emotionele waarde van de reis zou begrijpen, maar zijn aarzeling bleef.
Een Eerste Overwinning
Na veel overweging stemde Mike ermee in dat Lauren en de kinderen zouden gaan. Hij liet zelfs doorschemeren dat hij misschien zou meegaan, maar zodra de vluchten ter sprake kwamen, trok hij zich terug. “Ik voel me er niet comfortabel bij,” zei hij met een gespannen blik. Het brak Lauren’s hart om te zien hoe hij zichzelf van de reis uitsloot.
Het Avontuur Begint
Lauren boekte de tickets en vertelde de jongens het goede nieuws. Hun enthousiasme was aanstekelijk en de reis naar de Maagdeneilanden bleek magisch. Ze genoten van het bouwen van zandkastelen, snorkelen en ontdekken van de omgeving. Maar ondanks hun blijdschap, miste Lauren Mike, en zijn afwezigheid drukte zwaar op haar gemoed.
Tijdens de vlucht vroegen de jongens vol enthousiasme: “Hoe hoog vliegen we, mam?” vroeg Ethan. “Kan de piloot ons altijd veilig houden?” voegde Ben toe. Lauren deed haar best om hen gerust te stellen, maar haar eigen zorgen bleven.
Een Onrustig Hart
Tijdens de avonden belde Lauren naar huis. Mike’s korte, afstandelijke antwoorden voedden haar zorgen. Er leek iets niet goed te zijn, en haar intuïtie liet haar niet los. Ze besloot eerder terug te keren, vastbesloten om uit te vinden wat er aan de hand was.
Een Verrassende Ontknoping
Bij thuiskomst trof Lauren Mike met een onbekende vrouw aan in de woonkamer. De vrouw stelde zichzelf voor als Dr. Keller, Mike’s therapeut. Mike bekende dat hij al zijn leven lang worstelde met vliegangst en dat hij in therapie was gegaan om deze angst te overwinnen. Hij had dit jarenlang verborgen gehouden, omdat hij Lauren niet wilde belasten.
“Ik wilde je niet belasten, Lauren,” legde Mike uit. “Maar het heeft me tegengehouden om samen met jullie herinneringen te maken.” Lauren voelde zich zowel verbaasd als opgelucht dat Mike eindelijk eerlijk was.
Een Nieuw Begin
Samen besloten ze de uitdaging aan te gaan en hun relatie te versterken. Mike beloofde te blijven werken aan zijn angsten, zodat hij de volgende keer mee kon op reis. Voor het eerst in jaren voelden ze zich dichter bij elkaar.
De volgende ochtend zaten ze samen aan de keukentafel, met een wereldkaart voor zich. Ethan en Ben wezen enthousiast verschillende bestemmingen aan, en Lauren glimlachte, wetende dat deze openheid een nieuw begin betekende voor hun gezin.
Actueel
GTST-actrice Babette van Veen maakt verdrietig nieuws bekend
Babette van Veen (58) gaat door een bijzonder zware periode. Het overlijden van haar ex-man Bas Westerweel heeft niet alleen emotioneel, maar ook lichamelijk zijn sporen nagelaten. De GTST-actrice vertelt openhartig dat de spanning en het verdriet zich uiteindelijk fysiek begonnen te uiten. Zo kreeg ze ernstige problemen met haar gebit en ging ze later ook nog door haar rug.
Voor Babette en haar kinderen veranderde het leven ingrijpend toen Bas Westerweel op 15 mei overleed. Hij stierf onverwacht in zijn slaap.
Hoewel Babette en Bas niet meer samen waren, bleven ze door hun twee zoons Silvijn en Sebastiaan voor altijd met elkaar verbonden. Voor de kinderen betekende zijn plotselinge overlijden dat ze van het ene op het andere moment hun vader moesten missen.
In gesprek met VROUW vertelt Babette hoe zwaar de afgelopen maanden voor het gezin zijn geweest.
Stress uit zich tijdens haar slaap
Babette staat naar eigen zeggen bekend als iemand die veel aankan. Overdag lukt het haar doorgaans om door te gaan en zaken te regelen, zeker wanneer haar kinderen haar nodig hebben.
Maar tijdens haar slaap bleek haar lichaam anders op alle spanning te reageren.
“Ik durf best van mezelf te zeggen dat ik overdag veel kan hebben. Maar ’s nachts heb je daar geen controle over en heb ik zo hard mijn kaken op elkaar geklemd dat een wortel van een kroon brak”, vertelt ze.
Het gevolg was behoorlijk pijnlijk. De actrice moest niet alleen naar de tandarts, maar uiteindelijk ook naar de kaakchirurg.
“Dus toen werd het tandarts, kaakchirurg, alles eruit gehaald, gedoe.”
Voor Babette voelde het alsof haar lichaam haar uiteindelijk duidelijk maakte dat de situatie te veel werd.
“Dat zijn van die klachten doordat je onderbewuste denkt: jij kan wel vinden dat je daar allemaal tegen kan en het regelen voor iedereen, maar nu even stoppen.”
Daarna ging ze ook nog door haar rug
Daar bleef het helaas niet bij.
Nadat de problemen met haar gebit waren ontstaan, kreeg Babette opnieuw te maken met lichamelijke klachten. Ditmaal speelde haar rug op.
“Als klap op de vuurpijl ging ik door mijn rug en kon niet meer vooruit of achteruit.”
Voor de actrice zijn die lichamelijke signalen confronterend. Ze realiseert zich dat ze de neiging heeft om lang door te gaan, zelfs wanneer haar eigen grenzen eigenlijk bereikt zijn.
Dat patroon herkent ze ook uit andere periodes in haar leven.
“Dat is wel een thema in mijn leven, dat ik het lastig vind om mijn grenzen aan te geven.”
Kinderen staan voor Babette op de eerste plaats
Dat Babette zichzelf soms voorbijloopt, heeft volgens haar ook te maken met haar rol als moeder.
Na het overlijden van Bas wil ze er boven alles voor Silvijn en Sebastiaan zijn. Zij verloren immers onverwacht hun vader en moeten leren omgaan met een werkelijkheid waarin hij er niet meer is.
“Ik wil gewoon een veilige haven bieden voor mijn kinderen Silvijn en Sebastiaan, ook al zit ik er zelf niet zo lekker in”, legt ze uit.
Daarmee probeert Babette haar eigen verdriet soms tijdelijk opzij te zetten om haar kinderen zo goed mogelijk te ondersteunen.
Tegelijkertijd blijkt uit haar fysieke klachten hoe moeilijk het is om zo’n ingrijpend verlies volledig weg te drukken.
Veel steun na overlijden Bas Westerweel
In de periode na het overlijden heeft Babette gelukkig ook veel steun vanuit haar omgeving ontvangen.
Daar is ze bijzonder dankbaar voor.
Het verlies verwerken blijft desondanks een langdurig proces. Inmiddels zijn er enkele maanden verstreken, maar voor Babette en haar kinderen betekent dat vanzelfsprekend niet dat het verdriet verdwenen is.
Ze proberen vooral iedere dag afzonderlijk door te komen en langzaam te wennen aan hun nieuwe werkelijkheid.
‘Er is gewoon niks positiefs te bedenken’
Babette omschrijft zichzelf en haar kinderen als positief ingestelde mensen. Normaal gesproken proberen ze zelfs in moeilijke omstandigheden iets te vinden waaraan ze zich kunnen vasthouden.
Bij het verlies van Bas lukt dat volgens haar nauwelijks.
“Het is een ingewikkelde tijd. Zowel mijn kinderen als ik zijn positief ingestelde mensen die proberen van vervelende dingen nog iets te maken.”
Maar bij zo’n plotseling en definitief verlies is dat volgens haar anders.
“Bij een dramatisch sterfgeval als dit is er gewoon niks positiefs te bedenken. Het wordt nooit meer beter…”
Het zijn woorden die duidelijk maken hoe groot het gemis binnen het gezin is.
Iedere dag opnieuw doorgaan
Dat betekent niet dat Babette en haar kinderen opgeven. Integendeel: ze proberen ondanks alles hun leven weer stap voor stap op te pakken.
Daarbij accepteert Babette dat verdriet zich niet volgens een vast schema laat verwerken.
“Je weet gewoon dat je er met z’n allen doorheen moet en elke dag is er één.”
Vooral het verdriet van haar kinderen raakt haar diep.
“Het is een enorm verdriet en mijn kinderen slaan zich daar zo goed en kwaad als het gaat doorheen.”
Voor Babette betekent dat tegelijkertijd dat ze zelf overeind probeert te blijven. Ze wil haar kinderen ondersteunen, maar merkt inmiddels ook dat ze haar eigen grenzen niet onbeperkt kan negeren.
Lichaam trekt uiteindelijk aan de bel
De gebroken wortel onder haar kroon en de problemen met haar rug hebben haar duidelijk gemaakt dat emotionele belasting ook lichamelijke gevolgen kan hebben.
Waar Babette overdag probeert sterk te blijven en praktische zaken te regelen, kwam de opgebouwde spanning op andere momenten alsnog naar buiten.
Juist daarin zit voor haar een belangrijke les: sterk zijn betekent niet dat alles eindeloos kan worden opgevangen.
De komende tijd staat daarom niet alleen in het teken van er zijn voor Silvijn en Sebastiaan, maar ook van ruimte maken voor haar eigen verdriet.
Na maanden waarin ontzettend veel op het gezin is afgekomen, proberen ze gezamenlijk hun weg vooruit te vinden.
Het gemis van Bas blijft daarbij aanwezig. Babette weet dat ze het verlies niet kan veranderen of oplossen. Wat ze wél kan doen, is samen met haar kinderen iedere dag opnieuw proberen verder te gaan en voor hen de veilige haven te blijven die ze zo graag wil zijn.