Actueel
Het gaat niet goed met kersverse moeder Liese Luwel: “Heel, heel zwaar”
In november veranderde het leven van Liese Luwel voorgoed. Samen met haar partner Souf verwelkomde ze hun eerste kindje, een zoontje dat de naam Naïm kreeg. Op sociale media verschenen al snel liefdevolle beelden van het kersverse gezin: een jonge moeder, een trotse vader en een pasgeboren baby. Voor veel volgers leek het plaatje compleet. Maar achter dat ogenschijnlijk perfecte beeld gaat een heel ander verhaal schuil — een verhaal dat Liese nu, zeven weken na haar bevalling, met opvallende eerlijkheid deelt.
Geen roze wolk, maar stilte en eenzaamheid
Het moederschap wordt vaak voorgesteld als een periode vol geluk, dankbaarheid en overweldigende liefde. De beroemde ‘roze wolk’ is een begrip dat bijna automatisch wordt gekoppeld aan de kraamtijd. Voor Liese blijkt die wolk echter ver te zoeken. In een openhartige video op Instagram vertelt ze hoe het écht met haar gaat — en dat is allesbehalve zorgeloos.
Wanneer mensen haar vragen hoe ze het moederschap ervaart, antwoordt ze meestal dat alles goed gaat. “Maar eigenlijk ben ik dan megahard aan het liegen,” zegt ze zonder omwegen. Die zin kwam bij veel volgers binnen als een klap. Want hoe vaak zeggen jonge moeders precies dat, terwijl ze zich vanbinnen totaal anders voelen?
Liese beschrijft de afgelopen weken als de eenzaamste periode van haar leven. En dat, benadrukt ze, terwijl ze objectief gezien alles heeft om gelukkig te zijn: een gezonde baby, een liefdevolle partner en een sterk vangnet van familie en vrienden. Toch voelde ze zich niet gelukkig, niet licht, niet zorgeloos. “Ik ben niet altijd even happy geweest,” bekent ze. “En dat voelt heel tegenstrijdig.”
Postpartum: zwaarder dan verwacht
Wat Liese ervaart, noemt ze zelf zonder schroom postpartum gevoelens. Ze geeft aan dat deze fase haar “echt heel, heel zwaar” valt. Niet omdat ze geen liefde voelt voor haar zoon — integendeel — maar omdat ze zichzelf een beetje kwijt is geraakt. Het idee dat je na een bevalling automatisch in een staat van euforie belandt, herkent ze totaal niet.
“Ik ben zó dankbaar voor Naïm,” benadrukt ze. “Ik ben gelukkig met hem. Maar ik zit niet op die roze wolk waar iedereen het over heeft.” Het is een nuance die vaak verloren gaat in gesprekken over nieuw ouderschap: je kunt intens van je kind houden en je toch leeg, moe of verdwaald voelen.
Juist dat spanningsveld maakt haar verhaal zo herkenbaar voor veel vrouwen. Want hoe leg je uit dat je je niet goed voelt, terwijl de buitenwereld verwacht dat je straalt? Hoe zeg je dat het zwaar is, zonder ondankbaar over te komen?
Schuldgevoel als grootste struikelblok
Een van de meest pijnlijke aspecten van Liese’s verhaal is het schuldgevoel dat ze ervaart. Ze vertelt dat ze het moeilijk vindt om openlijk te praten over haar gevoelens, omdat ze zich snel schuldig voelt. Alsof haar verdriet of eenzaamheid niet ‘mag’ bestaan, omdat ze alles heeft wat een jonge moeder zou moeten wensen.
Dat schuldgevoel is iets wat veel vrouwen herkennen. De druk om dankbaar te zijn, om sterk te blijven en om vooral niet te klagen, is groot. Zeker in een tijd waarin sociale media worden overspoeld met perfecte plaatjes van slapende baby’s, opgeruimde huizen en stralende moeders.
Pas na gesprekken met andere moeders ontdekte Liese dat ze niet alleen is. Dat haar gevoelens geen uitzondering zijn, maar juist veel vaker voorkomen dan er openlijk over wordt gesproken. Die realisatie gaf haar niet meteen verlichting, maar wel erkenning.
Een bewuste keuze voor openheid
Die erkenning is precies wat Liese nu ook aan anderen wil geven. Ze heeft besloten het taboe rond postpartum gevoelens actief te doorbreken. Niet met lange verklaringen of zware statements, maar met korte, eerlijke vlogvideo’s op Instagram. Video’s waarin ze laat zien hoe haar dagen eruitzien, hoe ze zich voelt en waar ze tegenaan loopt.
Het doel daarvan is tweeledig. Enerzijds wil ze andere moeders een hart onder de riem steken. Ze wil laten zien dat het oké is om het moeilijk te hebben, ook als je baby gewenst en geliefd is. Anderzijds hoopt ze dat het maken van die video’s haarzelf helpt om weer wat meer in beweging te komen.
“Als je niets doet, kun je ook geen video’s maken,” zegt ze nuchter. Het klinkt bijna praktisch, maar tussen de regels door zit een diepe waarheid: soms helpt het om een kleine stok achter de deur te hebben om weer stappen te zetten, hoe klein ook.
De realiteit achter het perfecte plaatje
Het verhaal van Liese raakt aan een bredere realiteit waar veel vrouwen zich in herkennen. De periode na een bevalling is niet alleen fysiek zwaar, maar ook mentaal intens. Het lichaam moet herstellen, nachten zijn kort, hormonen schommelen en de verantwoordelijkheid voor een compleet nieuw leven kan overweldigend zijn.
Huilbuien, prikkelbaarheid, angst of een gevoel van leegte komen vaker voor dan men denkt. Toch blijven deze gevoelens vaak onderbelicht, juist omdat het dominante beeld van het moederschap zo positief is. Wie afwijkt van dat beeld, voelt zich al snel alleen of tekortschietend.
Door haar platform te gebruiken om deze kant van het verhaal te laten zien, doorbreekt Liese dat eenzijdige beeld. Ze laat zien dat moederschap geen rechte lijn is, maar een zoektocht — soms met pieken, soms met diepe dalen.
Steun en herkenning van volgers
Sinds Liese haar verhaal deelde, stromen de reacties binnen. Veel vrouwen laten weten zich diep geraakt te voelen door haar eerlijkheid. Ze herkennen zichzelf in haar woorden, in haar twijfel en in haar eenzaamheid. Voor sommigen voelt het alsof er eindelijk woorden worden gegeven aan gevoelens die ze zelf niet durfden uitspreken.
Ook partners reageren. Mannen en vrouwen die aangeven dat ze hun geliefde nu beter begrijpen, of die zelf hebben gezien hoe zwaar de periode na een bevalling kan zijn. Het gesprek dat Liese opent, reikt daarmee verder dan alleen jonge moeders.
Een moedige stap vooruit
Het is niet eenvoudig om je kwetsbaar op te stellen, zeker niet in het openbaar. Liese had er ook voor kunnen kiezen om alleen de mooie momenten te delen, om het verhaal te laten passen binnen het bekende plaatje. Dat ze dat niet doet, maakt haar openheid des te krachtiger.
Ze laat zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist een vorm van moed. En dat eerlijk zijn over hoe het écht gaat, ruimte kan creëren voor begrip, steun en verbinding.
Hopelijk is deze stap voor Liese zelf een begin van meer rust en zelfvertrouwen. En voor andere moeders een geruststelling: je bent niet alleen, je bent niet raar en je hoeft niet altijd op een roze wolk te zitten om een goede moeder te zijn.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.