Actueel
Gisteren werd ik benaderd door een dakloze man in nood
Herontmoeting met een oude vriend op straat onthult de willekeur van het leven
Op een doorsnee dag, terwijl ik door de drukke straten liep, werd mijn aandacht gevangen door een man wiens voorkomen het harde leven op straat weerspiegelde.
Zijn gescheurde kleren en het gebrek aan schoenen waren duidelijke tekenen van zijn ontberingen. Toen hij mij naderde met een bescheiden verzoek om 20 euro, verhoogde ik dit bedrag instinctief naar 50 euro, geraakt door zijn situatie.
Zijn dankbaarheid was oprecht, maar het was zijn volgende vraag die me diep raakte. “Herken je me niet?” Hij bleek Ross te zijn, een oude klasgenoot.
Deze ontdekking bracht een stroom van jeugdherinneringen terug, gevuld met zowel conflict als kameraadschap.
Ross vertelde me over zijn afdaling in een reeks van destructieve keuzes, variërend van criminele betrokkenheid tot persoonlijke tragedies, waaronder het verlies van contact met zijn eigen kinderen en gedachten aan zelfmoord. Ondanks deze beproevingen, deelde hij een boodschap van hoop en het belang van zelfzorg.
Deze confrontatie met Ross zette me aan tot nadenken over de impact van opvoeding en de kansen die we krijgen. Mijn eigen opvoeding, vol liefde, discipline, en structuur, stond in schril contrast met de onzekerheden die Ross had ervaren.
Dit besef bracht een diepe dankbaarheid in me naar boven voor de leiding die ik van mijn ouders heb ontvangen.
Deze ervaring onderstreepte het belang van een ondersteunende opvoeding en het creëren van kansen voor jongeren. Het toonde de essentiële rol van onderwijs en gemeenschapssteun in het vormgeven aan de toekomst van onze jeugd en het aanpakken van bredere maatschappelijke uitdagingen.
Kernpunten uit deze ontmoeting zijn de kracht van persoonlijke connecties, de invloed van onze jeugd op onze toekomstige levenspaden, en het belang van ouderlijke invloed en gemeenschapssteun.
Laten we ons inzetten om onze jongeren de middelen, kennis, en liefde te bieden die ze nodig hebben om te slagen en een toekomst op te bouwen waarin iedereen zijn potentieel kan bereiken.
Actueel
Stephanie Planckaert deelt haar pijn na het teleurstellen van dochtertje Elara: ´Valt heel zwaar´
Stephanie Planckaert, bekend van haar televisiewerk en als lid van de bekende Planckaert-familie, heeft haar dochtertje Elara moeten teleurstellen. Het is iets waar ze zich nu schuldig over voelt en wat haar zwaar valt.
De traditie van Maria-Lichtmis: Pannenkoeken eten
Het was Maria-Lichtmis, een dag waarop traditioneel pannenkoeken worden gegeten. Zoals ieder jaar werd er op school veel gesproken over de traditie van het pannenkoeken eten. Dit was ook het moment waarop Stephanie aan Elara had beloofd om samen pannenkoeken te bakken.
Te moe om te bakken
Toen Stephanie thuiskwam, was ze echter te moe en had ze nog veel andere dingen te doen. Ondanks haar belofte kon ze niet aan Elara’s wens voldoen. In een oprechte Instagram Story legde ze uit: “Ik was moe en ik moest nog van alles doen. Het is er gewoon niet van gekomen.”
Schuldgevoel over de teleurstelling
Het teleurstellen van Elara liet Stephanie niet onberoerd. Ze deelde openlijk haar schuldgevoel op sociale media: “Ik weet dat het onnozel is”, gaf ze toe. Het besef dat haar dochter teleurgesteld was, woog zwaar voor haar.
Goedmaken wat niet gedaan is
Desondanks is Stephanie vastbesloten om het goed te maken. “We doen allemaal ons best, hé. Morgen of overmorgen zullen die pannenkoeken ook wel smaken,” beloofde ze. Het lijkt erop dat het moeder-dochter moment voor pannenkoeken gewoon even is uitgesteld, en Stephanie hoopt op een toekomstige gelegenheid om haar belofte alsnog in te lossen.
Het is duidelijk dat Stephanie haar gezin boven alles stelt, maar zoals veel ouders weet ze hoe moeilijk het soms is om alles te combineren, zeker met een druk leven.