Actueel
Gisteren werd ik benaderd door een dakloze man in nood
Herontmoeting met een oude vriend op straat onthult de willekeur van het leven
Op een doorsnee dag, terwijl ik door de drukke straten liep, werd mijn aandacht gevangen door een man wiens voorkomen het harde leven op straat weerspiegelde.
Zijn gescheurde kleren en het gebrek aan schoenen waren duidelijke tekenen van zijn ontberingen. Toen hij mij naderde met een bescheiden verzoek om 20 euro, verhoogde ik dit bedrag instinctief naar 50 euro, geraakt door zijn situatie.
Zijn dankbaarheid was oprecht, maar het was zijn volgende vraag die me diep raakte. “Herken je me niet?” Hij bleek Ross te zijn, een oude klasgenoot.
Deze ontdekking bracht een stroom van jeugdherinneringen terug, gevuld met zowel conflict als kameraadschap.
Ross vertelde me over zijn afdaling in een reeks van destructieve keuzes, variërend van criminele betrokkenheid tot persoonlijke tragedies, waaronder het verlies van contact met zijn eigen kinderen en gedachten aan zelfmoord. Ondanks deze beproevingen, deelde hij een boodschap van hoop en het belang van zelfzorg.
Deze confrontatie met Ross zette me aan tot nadenken over de impact van opvoeding en de kansen die we krijgen. Mijn eigen opvoeding, vol liefde, discipline, en structuur, stond in schril contrast met de onzekerheden die Ross had ervaren.
Dit besef bracht een diepe dankbaarheid in me naar boven voor de leiding die ik van mijn ouders heb ontvangen.
Deze ervaring onderstreepte het belang van een ondersteunende opvoeding en het creëren van kansen voor jongeren. Het toonde de essentiële rol van onderwijs en gemeenschapssteun in het vormgeven aan de toekomst van onze jeugd en het aanpakken van bredere maatschappelijke uitdagingen.
Kernpunten uit deze ontmoeting zijn de kracht van persoonlijke connecties, de invloed van onze jeugd op onze toekomstige levenspaden, en het belang van ouderlijke invloed en gemeenschapssteun.
Laten we ons inzetten om onze jongeren de middelen, kennis, en liefde te bieden die ze nodig hebben om te slagen en een toekomst op te bouwen waarin iedereen zijn potentieel kan bereiken.
Actueel
Vreselijk nieuws voor Mathias Sercu: ´Zoon (27) overleden aan zeldzame kanker´
Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op 27-jarige leeftijd overleden na een langdurige strijd tegen een uiterst zeldzame en agressieve vorm van kanker. Tore werd in 2021 gediagnosticeerd met plasmablastair myeloom, een agressieve variant van de ziekte van Kahler, waarbij plasmacellen in het beenmerg ongecontroleerd groeien. Zijn artsen in het UZ Gent gaven aan dat zijn specifieke aandoening nog nooit eerder was beschreven.
Medisch wonder en zware behandelingen
Ondanks de aanvankelijke sombere prognose en het feit dat hij terminaal werd verklaard, bleef Tore vechten. Hij onderging meerdere zware behandelingen, waaronder stamceltransplantaties en immunotherapie. Hoewel de ziekte vaak op onverwachte momenten weer opspeelde – met tumoren in onder andere zijn hersenen, oog, kaak en teelbal – gaven de behandelingen telkens tijdelijke hoop. Mathias vertelde eerder: “Wonder boven wonder bleek de behandeling telkens aan te slaan.”
Leven in het nu en documentaire
Tore’s strijd werd vorig jaar vastgelegd in de VRT 1-documentaire ‘Leven in verlengingen’. In de documentaire kreeg het publiek een indringende blik op de rauwe werkelijkheid van het gezin Sercu, die ondanks de zware situatie geprobeerd hebben het leven te omarmen. “Meteen na de diagnose had Ilse (Tore’s moeder) de reflex: ‘Ik wil dit vastleggen’,” zei Mathias. Het gezin hoopte hiermee een boodschap van openheid te geven, vooral over de dood, zodat anderen zich minder geïsoleerd zouden voelen.
Nuchterheid en moedige keuzes
Tore had een bijzonder nuchtere kijk op de dood. “Ik geloof dat wanneer mijn leven stopt, ik nooit bestaan ga hebben, voor mij. Dat geeft een rust,” vertelde hij eerder in een interview. Hij weigerde vaak zware pijnstillers, zodat hij bewust zou blijven voelen wat er met zijn lichaam gebeurde. Dit getuigt van zijn vastberadenheid en zijn diepe kennis van zijn eigen lichaam.
Grote verliezen voor het gezin Sercu
Ondanks zijn ernstige ziekte, probeerde Tore zoveel mogelijk uit het leven te halen. Hij ging samenwonen met zijn vriendin Frauke, die hem onvoorwaardelijk steunde. Toch maakte hij geen grote plannen voor de toekomst, wetende dat zijn tijd beperkt was. “Voor hem was het: er is geen toekomst. Punt,” aldus Mathias. Het gezin heeft zich voortdurend voorbereid op het onvermijdelijke, maar in juni 2025 werd de angst werkelijkheid toen Tore opnieuw ernstig herviel.
Afscheid en het verlies
Mathias en Ilse, Tore’s ouders, hebben altijd in de achterhoofd geweten dat het verlies van hun zoon een kwestie van tijd zou zijn. In september 2025, na een zomerse periode van zware behandelingen, vierde Tore zijn 27ste verjaardag, maar enkele weken later verloor hij de strijd. Zijn overlijden markeert het einde van een moedige en inspirerende strijd tegen een onverbiddelijke ziekte.
Tore’s verhaal heeft vele mensen geraakt, en zijn moedige houding tegenover de dood zal voor altijd in het geheugen van zijn familie en vrienden blijven.