Actueel
Gisteren werd ik benaderd door een dakloze man in nood
Herontmoeting met een oude vriend op straat onthult de willekeur van het leven
Op een doorsnee dag, terwijl ik door de drukke straten liep, werd mijn aandacht gevangen door een man wiens voorkomen het harde leven op straat weerspiegelde.
Zijn gescheurde kleren en het gebrek aan schoenen waren duidelijke tekenen van zijn ontberingen. Toen hij mij naderde met een bescheiden verzoek om 20 euro, verhoogde ik dit bedrag instinctief naar 50 euro, geraakt door zijn situatie.
Zijn dankbaarheid was oprecht, maar het was zijn volgende vraag die me diep raakte. “Herken je me niet?” Hij bleek Ross te zijn, een oude klasgenoot.
Deze ontdekking bracht een stroom van jeugdherinneringen terug, gevuld met zowel conflict als kameraadschap.
Ross vertelde me over zijn afdaling in een reeks van destructieve keuzes, variërend van criminele betrokkenheid tot persoonlijke tragedies, waaronder het verlies van contact met zijn eigen kinderen en gedachten aan zelfmoord. Ondanks deze beproevingen, deelde hij een boodschap van hoop en het belang van zelfzorg.
Deze confrontatie met Ross zette me aan tot nadenken over de impact van opvoeding en de kansen die we krijgen. Mijn eigen opvoeding, vol liefde, discipline, en structuur, stond in schril contrast met de onzekerheden die Ross had ervaren.
Dit besef bracht een diepe dankbaarheid in me naar boven voor de leiding die ik van mijn ouders heb ontvangen.
Deze ervaring onderstreepte het belang van een ondersteunende opvoeding en het creëren van kansen voor jongeren. Het toonde de essentiële rol van onderwijs en gemeenschapssteun in het vormgeven aan de toekomst van onze jeugd en het aanpakken van bredere maatschappelijke uitdagingen.
Kernpunten uit deze ontmoeting zijn de kracht van persoonlijke connecties, de invloed van onze jeugd op onze toekomstige levenspaden, en het belang van ouderlijke invloed en gemeenschapssteun.
Laten we ons inzetten om onze jongeren de middelen, kennis, en liefde te bieden die ze nodig hebben om te slagen en een toekomst op te bouwen waarin iedereen zijn potentieel kan bereiken.
Actueel
Eindelijk is het zover: ´Na zeven jaar ploeteren opent Château Planckaert haar deuren´
Na zeven lange jaren van hard werken, plannen en wachten, komt het moment waarop de familie Planckaert eindelijk hun deuren opent voor gasten. Dit zomer wordt Château Planckaert, het kasteel in het Franse Lurcy-Lévis, voor het eerst opengesteld voor het publiek, zo meldt Dag Allemaal. De renovatie van dit vervallen kasteel was geen gemakkelijke opgave, maar de eindstreep is in zicht.
Van glamping naar chambre d’hôtes
Tot nu toe konden gasten hun verblijf bij de Planckaerts alleen doorbrengen op de glamping op hun domein. Maar dat verandert nu. Meer dan acht jaar nadat Eddy en zijn familie hun oog lieten vallen op het vervallen kasteel, is het nu omgetoverd tot een charmant chambre d’hôtes. In plaats van het oorspronkelijke plan voor een viersterrenhotel, hebben de Planckaerts besloten de boel kleiner en persoonlijker te houden, met vijf kamers voor hun gasten. Deze zomer verwelkomt het kasteel zijn eerste bezoekers.
Een harde strijd voor vergunningen en renovatie
De familie heeft geen externe hulp ingeschakeld voor de renovatie. Alles werd zelf gedaan, met de nodige hulp van Francesco en zijn familieleden. Ze voerden de werkzaamheden uit naast hun andere bezigheden en zonder budget voor gespecialiseerde firma’s.
Hierdoor heeft de renovatie langer geduurd dan oorspronkelijk gepland, maar de familie blijft vastberaden. Er waren lange periodes van wachten, vooral op de vergunningen, wat het proces verder vertraagde. “Soms zinkt de moed mij in de schoenen als ik zie wat er nog moet gebeuren,” vertelt Francesco, maar het harde werk dat ze al verricht hebben geeft hem weer moed.
De strenge veiligheidsnormen
De oorspronkelijke plannen voor een viersterrenhotel moesten worden aangepast om te voldoen aan de strenge veiligheidsnormen. Extra veiligheidsmaatregelen zoals een trap, lift en branddeuren moesten worden geïnstalleerd om aan de eisen te voldoen. Deze aanpassingen, samen met het zelf uitvoeren van de werken, maakten de renovatie tot een langdurig en intensief proces. Toch kijkt de familie positief terug op het resultaat van hun harde werk.
Toekomstplannen en verhuizing naar Frankrijk
Hoewel Eddy’s droom om met de hele familie permanent naar Frankrijk te verhuizen niet volledig gerealiseerd wordt, blijven ze actief betrokken bij verschillende projecten in zowel Frankrijk als België. Francesco en Magali blijven hun chaletpark in Lesterny uitbaten, en de vierkantshoeve in Bure wordt gebruikt voor evenementen. Ook de glamping op hun domein blijft een belangrijk onderdeel van hun plannen. De familie blijft pendelen tussen België en Frankrijk, maar het kasteel zal een centrale rol gaan spelen in hun toekomst.
Een nieuw hoofdstuk
Met de opening van Château Planckaert komt er een einde aan een lange periode van wachten, maar ook een nieuw begin voor de familie. Het kasteel zal niet alleen een gastenverblijf zijn, maar ook een plek waar de persoonlijke band met bezoekers centraal staat. De komende zomer zal het kasteel zijn deuren voor het eerst openen, en de familie kijkt uit naar de nieuwe fase in hun Franse avontuur.