Actueel
Fans in grote shock: ´André Hazes en Monique Westenberg geen koppel meer!´
Het leven van Monique Westenberg is zelden zonder drama, en dit keer draait het niet alleen om haar bekende ex, André Hazes, maar ook om zijn trouwe viervoeter, Robbie.
Terwijl het gedrag van de hond voor hilariteit zorgt, blijven fans zich vooral afvragen hoe het nu écht zit tussen Monique en André. Hun gezamenlijke aanwezigheid op sociale media is opvallend schaars, wat de geruchtenmolen over hun relatieproblemen flink voedt. Zoals vaker voelde Monique zich genoodzaakt om publiekelijk te reageren.
“Hij is er weer!”
Om de geruchten wat te temperen, deelde Monique onlangs een video op haar Instagram Stories. In het filmpje verrast ze haar volgers met de terugkeer van André.
“Ik heb een verrassing voor jullie,” zegt ze met een glimlach, terwijl ze de camera draait naar André, die er zichtbaar ongemakkelijk bij zit. “Hij is er weer. We hebben hem echt gemist.”
Monique legde uit dat André tijdelijk niet bij haar en hun zoon Dré was vanwege een praktische reden: hun andere hond, Gioia, had gezondheidsproblemen en had rust nodig.
Robbie, de andere hond, kon daarom niet bij Gioia blijven en was tijdelijk bij André. Hoewel Monique met deze uitleg hoopte de speculaties te stoppen, bleek dit niet genoeg. “Ik krijg berichten als: ‘Ik zie niets van jullie samen!’,” klaagde Monique over de nieuwsgierigheid van haar volgers.
Robbie’s Streken
Naast alle geruchten over hun relatie, zorgde Robbie, de hond, voor de nodige opschudding in huis. André liet in een video zien hoe Robbie de woonkamer had veranderd in een kleine ravage. “Je denkt: superlief. Maar waar is mijn gordijn?” vraagt André geërgerd, terwijl hij wijst naar de gekreukte gordijnen op de grond.
De zanger, zichtbaar geïrriteerd, sprak zijn frustratie uit richting Robbie. “Je bent zó stout. Hoe heb je dit gedaan?” Met een nieuwe inrichting die amper stond, lijkt het erop dat André alweer mag gaan shoppen. Robbie’s gedrag lijkt echter vooral een grappige afleiding te bieden te midden van de speculaties over de relatie.
Relatieproblemen of Simpelweg Drukte?
Hoewel Monique herhaaldelijk heeft ontkend dat er sprake is van relatieproblemen, blijven fans kritisch. Vooral het gebrek aan gezamenlijke foto’s en momenten op sociale media voedt de speculaties.
Monique benadrukt dat er niets aan de hand is. “André was gewoon heel druk met werk,” verklaarde ze. Toch vinden sommige volgers deze uitleg niet helemaal overtuigend.
De sociale-media-afwezigheid van André lijkt veel te zeggen, al blijven Monique en André zelf vaag in hun reacties. Fans blijven zich afvragen of er meer speelt dan alleen een drukke werkagenda.
De Focus op Rust en Herstel
Ondanks alle speculaties lijken Monique en André zich te richten op herstel en rust, zowel thuis als in hun publieke leven. Met Robbie, die zich ongetwijfeld niet bewust is van alle geruchten, is de chaos in huis nog niet volledig bedwongen. Monique blijft echter benadrukken dat alles goed gaat en dat er geen sprake is van spanningen tussen haar en André.
Toch blijven fans speculeren. Is dit echt een kwestie van een drukke periode, of speelt er meer achter de schermen? Monique lijkt vastberaden om de roddels te weerleggen, maar het publiek blijft argwanend.
Voor nu blijft de vraag of de komende weken meer duidelijkheid zullen brengen over wat er écht speelt in het leven van Monique en André.
Met de terugkeer van André, de streken van Robbie en de voortdurende geruchten rondom hun relatie, blijft het leven van Monique Westenberg in ieder geval allesbehalve saai. Fans blijven hoopvol wachten op meer updates en, misschien, wat meer gezamenlijke momenten op sociale media.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.