Actueel
Familie Ahmed niet blij met bijstandsuitkering: ”Veel te weinig”
De familie Ahmed leeft dagelijks met de uitdagingen van een bestaan op bijstandsniveau. Het gezin worstelt om rond te komen en om hun driejarige zoontje een gelukkige en zorgeloze jeugd te bieden. Maar zelfs eenvoudige vreugdes, zoals een uitstapje naar de dierentuin of een ijsje in het park, zijn financieel buiten bereik. “Ik wil werken,” zegt de vader met nadruk. “Maar het is niet zo eenvoudig als mensen denken.”
Leven met beperkingen
Voor het gezin is elke euro belangrijk. Ze wonen in een klein appartement waar alles functioneel is ingericht. Prioriteiten bepalen de uitgaven: eerst wordt de huur betaald, daarna de boodschappen en vervolgens de energierekening. Wat daarna overblijft, is niet genoeg om iets extra’s te doen. “Hoe leg je een kind uit dat een dagje naar de dierentuin niet mogelijk is? Of dat zelfs een ijsje te duur is?” vraagt de moeder zich hardop af.
Ze wil haar zoon een normale jeugd bieden, maar steeds weer ‘nee’ moeten zeggen, doet haar pijn. Vooral tijdens de feestdagen is het contrast pijnlijk. “Op sociale media zie je blije gezichten en feestelijke momenten. Voor ons zijn dat dagen zoals alle anderen. We kunnen niet meedoen, en dat breekt je hart.”
De wil om te werken
De vader, die sterk de behoefte voelt om voor zijn gezin te zorgen, vertelt over zijn frustratie. “Ik wil werken, echt waar. Maar het is moeilijker dan mensen zich voorstellen,” legt hij uit. “Werkgevers zien mijn gebrekkige Nederlands en het feit dat ik weinig werkervaring heb, en dan houdt het op.” Toch geeft hij niet op. Hij volgt een cursus in de hoop zijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. “Ik wil mijn zoon laten zien dat hard werken belangrijk is en dat het loont. Maar hoe kan ik dat doen als ik vastzit in dit systeem?”
Zijn vrouw knikt instemmend. Ook zij voelt de pijn van hun situatie. “Hij doet echt zijn best, maar het voelt alsof we gevangen zitten in een systeem dat ons niet laat ontsnappen. Mensen denken dat de bijstand makkelijk is, maar dat is echt niet waar. Het is overleven.”
Relatie onder druk
Naast de financiële zorgen brengt de situatie ook emotionele spanning met zich mee. “We hebben vaak woorden over geld,” zegt de moeder. “Niet omdat we elkaar de schuld geven, maar omdat de druk zo groot is. Het voelt alsof je altijd in overlevingsmodus zit. Dat is slopend.”
Toch proberen ze elkaar te steunen. “We willen het beste voor onze zoon. Hij verdient een betere toekomst, en wij doen alles wat we kunnen om dat mogelijk te maken. Het is soms moeilijk om hoop te houden, maar we moeten wel,” zegt ze.
Het gevoel van onrecht
Voor de vader is het niet alleen de financiële krapte die hem frustreert, maar ook de manier waarop hij wordt beoordeeld. “Mensen kijken naar je alsof je lui bent, alsof je niets doet om vooruit te komen. Maar dat klopt niet. Ik wil bewijzen dat ik mijn best doe, niet alleen voor mezelf, maar vooral voor mijn gezin. Het voelt alsof het systeem ons tegenwerkt.”
Hij noemt voorbeelden van regels en bureaucratie die het moeilijk maken om de stap naar werk te zetten. “Als je in de bijstand zit en werk vindt, kun je ineens veel geld verliezen door het terugbetalen van toeslagen. Het voelt alsof je wordt gestraft voor je inspanningen. Dat ontmoedigt enorm.”
Dromen van betere tijden
Ondanks alles blijven ze dromen van een betere toekomst. “Ik hoop dat mijn man zijn cursus afmaakt en een goede baan vindt. Dan kunnen we eindelijk vooruitkijken,” zegt de moeder. Ze fantaseert over simpele dingen, zoals samen een dagje uit of een taart bakken met hun zoon.
De vader deelt die hoop. “Ik wil dat mijn zoon trots kan zijn op ons. Dat hij later kan zeggen: mijn ouders hebben gevochten en het uiteindelijk gered. We willen laten zien dat we nooit hebben opgegeven.”
Toch blijft het een uitdaging om hoopvol te blijven in een systeem dat weinig ruimte biedt voor groei. “We houden vol,” zegt de moeder vastberaden. “Voor onze zoon. Voor ons gezin. We moeten doorgaan, hoe zwaar het ook is.”
De behoefte aan verandering
De situatie van de familie Ahmed laat zien hoe kwetsbaar gezinnen in de bijstand zijn en hoe moeilijk het is om te ontsnappen aan de vicieuze cirkel van armoede. Het verhaal benadrukt de noodzaak van een eerlijker systeem, dat mensen niet ontmoedigt om stappen te zetten richting werk, maar hen juist ondersteunt.
Voor gezinnen zoals de Ahmeds is hoop niet genoeg. Ze hebben concrete veranderingen nodig: betere begeleiding naar werk, meer mogelijkheden om bij te verdienen zonder meteen toeslagen kwijt te raken en ondersteuning om een betere toekomst op te bouwen.
Een boodschap van kracht
Ondanks de dagelijkse strijd blijft de familie Ahmed vechten. Ze dromen van betere tijden, van stabiliteit en kansen. Hun verhaal is er een van doorzettingsvermogen en hoop, zelfs in de moeilijkste omstandigheden. Het herinnert ons eraan dat achter de cijfers en statistieken over armoede echte mensen schuilen met dromen, verlangens en de wil om te verbeteren.
“Het is zwaar, maar we geven niet op,” besluit de vader. “We willen een betere toekomst voor ons gezin. En op een dag, dat weet ik zeker, zal het ons lukken.”
Actueel
Gert Verhulst en Ellen Callebout hebben een probleem: “Vanaf het moment dat we intiem worden”
Gert Verhulst eerlijk over leven met hond Billie: “Sinds hij er is, is alles anders”
Het huishouden van Gert Verhulst en Ellen Callebout ziet er sinds kort anders uit. Waar het koppel tot voor kort twee honden had — de trouwe bouvier Leo en de kleine dwergschnauzer Billie — bleef na het verlies van Leo nog slechts één viervoeter over.
Het 0verlijden van Leo begin december zorgde voor een emotionele verandering binnen het gezin. Billie, die nog niet zo lang deel uitmaakt van hun leven, werd ineens de enige hond in huis. En hoewel Ellen helemaal weg is van het dier, blijkt Gert zelf nog steeds een ietwat ingewikkelde relatie met het hondje te hebben.
Een nieuwe dynamiek in huis
Billie bracht vanaf het begin een andere energie mee in huis. Kleine honden staan vaak bekend om hun levendige karakter en hun behoefte aan aandacht, en dat blijkt ook bij Billie het geval.
Voor Ellen is dat precies wat hem zo charmant maakt. Ze geniet zichtbaar van zijn aanwezigheid en het gezelschap dat hij biedt. Voor Gert ligt dat echter iets genuanceerder. In verschillende gesprekken en podcasts liet hij al eerder doorschemeren dat hij nog moet wennen aan het enthousiasme van de kleine dwergschnauzer.
Volgens hem leek het er lange tijd zelfs op dat de hond weinig interesse in hem had.
“Hij doet alsof ik niet besta”
In de podcast Vik & Gert sprak Gert openhartig over zijn ervaringen. Hij vertelde dat Billie hem lange tijd grotendeels leek te negeren.
Wanneer hij thuiskwam, kreeg hij volgens eigen zeggen nauwelijks een warm welkom. Integendeel: het hondje zou eerder afstandelijk reageren.
Gert beschreef met een knipoog hoe de situatie soms voelt alsof hij zelf de indringer in huis is geworden. Zodra Billie zijn aandacht opeist, lijkt alle focus naar het dier te gaan. Dat zorgt voor grappige, maar soms ook vermoeiende momenten in het dagelijkse leven.
Onrustige nachten
Ook in andere interviews liet Gert al verstaan dat slapen niet altijd even rustig verloopt sinds Billie in huis is. Het hondje heeft veel energie en zoekt voortdurend contact.
Volgens Gert springt Billie regelmatig op hem of vraagt hij luidkeels om aandacht. Het zijn situaties die hij met de nodige humor vertelt, maar die duidelijk laten zien hoe groot de impact van een huisdier kan zijn op het dagelijkse ritme.
Toch lijkt hij het allemaal met een glimlach te vertellen. De lichte frustratie wordt telkens verpakt in humor, iets waar fans van Verhulst hem goed in kennen.
Van huisdier naar volwaardig gezinslid
Ondanks de gemengde gevoelens is Billie ondertussen uitgegroeid tot een echte familiehond. Dat bleek onlangs nog toen Gert en Ellen samen met het hondje een weekend naar Amsterdam trokken.
In een podcast vertelde Gert dat Billie gewoon meeging op reis. Het koppel had vooraf zelfs contact opgenomen met het hotel om zeker te zijn dat de hond welkom was op de kamer.
Dat zegt veel over hoe snel Billie een vaste plek binnen het gezin heeft gekregen. Waar hij in het begin misschien vooral als “de hond van Ellen” werd gezien, maakt hij inmiddels duidelijk deel uit van hun gezamenlijke leven.
Een onverwacht effect op het liefdesleven
Tijdens het gesprek in de Nederlandse podcast Zolang het leuk is kwam ook een luchtig maar opvallend onderwerp ter sprake. Volgens Gert heeft Billie namelijk invloed op de romantiek tussen hem en Ellen.
De reden? Het hondje slaapt bij hen op de kamer — en dat zorgt soms voor ongemakkelijke momenten.
Gert vertelt dat Billie erg waakzaam is en niet altijd enthousiast reageert wanneer het koppel wat intiemer probeert te zijn. Het hondje zou jaloers worden of onrustig reageren zodra de aandacht niet meer volledig naar hem gaat.
Humor als rode draad
Zoals vaker bij verhalen over Gert Verhulst, wordt alles verteld met een flinke dosis zelfspot. Hij maakt er geen zwaar probleem van, maar gebruikt de situaties vooral om grappige anekdotes te delen.
Dat maakt het verhaal herkenbaar voor veel huisdiereigenaren. Want wie een hond heeft, weet dat dieren vaak een grote impact hebben op routines, slaap en zelfs relaties — al gebeurt dat meestal op een liefdevolle manier.
Billie verovert langzaam zijn plek
Hoewel Gert eerder klaagde over het gedrag van Billie, lijkt er toch langzaam een band te ontstaan. Het feit dat hij meegaat op weekendjes weg en een vaste plek heeft in huis toont aan dat de acceptatie groeit.
Bij huisdieren duurt het soms even voordat iedereen aan elkaar gewend is. Zeker wanneer een nieuwe hond komt na het verlies van een ander dier, kan dat emotioneel en praktisch een aanpassing zijn.
Een nieuw hoofdstuk na het verlies van Leo
Het 0verlijden van Leo betekende voor het gezin een moeilijke periode. Huisdieren zijn voor veel mensen echte familieleden, en afscheid nemen doet altijd iets met een huishouden.
Billie lijkt nu stilaan dat lege plekje op zijn eigen manier te vullen. Niet door Leo te vervangen, maar door een nieuwe dynamiek te creëren.
Liefde, chaos en een beetje jaloezie
Of het romantische weekend in Amsterdam volledig volgens plan verlopen is, laat Gert in het midden. Wel hoopt hij dat het hotel een comfortabel plekje voor Billie had voorzien, zodat iedereen rustig kon slapen.
Het typeert het leven met een hond: liefdevol, soms chaotisch, maar vooral nooit saai.
En hoewel Gert misschien niet meteen de grootste fan was, lijkt Billie stilaan toch een onmisbaar onderdeel van het leven van hem en Ellen te worden — zelfs als hij af en toe nog wat aandacht opeist op de meest onverwachte momenten.