Actueel
Expert: Zoveel fooi moet je geven op het terras of in een restaurant
Fooi geven: een traditie die steeds meer verdwijnt
Waar het vroeger vanzelfsprekend was om een fooi achter te laten in de horeca, is dat tegenwoordig allerminst het geval. Steeds minder mensen geven een extraatje na een drankje op het terras of een etentje in een restaurant. Maar wat ligt hieraan ten grondslag? Waarom lijken we afscheid te nemen van deze traditie?
De dalende trend van fooi geven
Het aantal mensen dat nog fooi geeft, neemt al jaren gestaag af. Dat komt door meerdere factoren, waaronder een verschuiving in de manier waarop we betalen. In een tijd waarin contant geld steeds minder vaak wordt gebruikt, lijkt de traditionele manier van een paar muntjes op tafel leggen langzaam uit te sterven. Tegenwoordig rekent de overgrote meerderheid van de horecabezoekers af met een pinpas of zelfs via een QR-code. Dit lijkt een directe impact te hebben op het aantal fooien.
Een poging om dit probleem op te lossen, was de introductie van een ‘fooifunctie’ op pinapparaten. Deze functie stelt klanten in staat om bij het betalen van de rekening eenvoudig een bedrag voor fooi aan te tikken. Hoewel dit bedoeld was om het geven van een fooi makkelijker te maken, heeft het vaak het tegenovergestelde effect. Klanten vinden de functie opdringerig en voelen zich soms zelfs onder druk gezet om meer te betalen. In plaats van de gewenste positieve impact, lijkt het juist weerstand op te roepen.
Wantrouwen over digitale fooien
Naast de technische veranderingen is er ook sprake van een groeiend wantrouwen over wat er met digitale fooien gebeurt. Wanneer iemand contant geld op tafel laat liggen, weet je zeker dat dit rechtstreeks naar het personeel gaat. Bij een digitale fooi via een pinapparaat is dat veel minder duidelijk. Veel mensen hebben het idee dat deze fooien niet bij de werknemers belanden, maar in plaats daarvan in de zak van de ondernemer verdwijnen. Dit idee maakt mensen huiverig om digitaal een extraatje te geven.
Daarnaast is er kritiek op het systeem zelf. Sommigen vinden dat fooien niet zouden moeten bestaan in een moderne werkomgeving, omdat het personeel gewoon een fatsoenlijk salaris hoort te krijgen. “Als je in een restaurant werkt, zou je een eerlijk loon moeten ontvangen zonder afhankelijk te zijn van fooien,” klinkt het vaak.
Discussie over het horecasysteem
Niet iedereen heeft begrip voor de traditie van fooi geven. Irene, een criticus van het systeem, legt haar standpunt uit: “Je krijgt een menukaart met prijzen, maar eigenlijk ben je bijna verplicht om 30 procent meer te betalen voor het loon van de medewerkers.” Zij pleit voor een andere aanpak: “Waarom verhoog je de prijzen niet gewoon en betaal je je personeel een normaal salaris?”
Aan de andere kant staat Henk, die juist boos reageert op mensen die in de horeca klagen over een gebrek aan fooien. “Die horecamedewerkers moeten maar gaan klagen bij hun baas in plaats van bij de klant. Wij betalen al genoeg voor een drankje, en dan durven ze ook nog te zeuren dat ze geen fooi krijgen.”
De discussie over fooien roept duidelijk heftige emoties op, zowel bij horecamedewerkers als bij consumenten.
Wat is de etiquette rondom fooi geven?
Om wat meer duidelijkheid te scheppen, legt Anne-Marie van Leggelo, directeur van het Etiquette Bureau, de ongeschreven regels uit. Volgens haar zijn er bepaalde normen die mensen kunnen hanteren bij het geven van fooien. “In een restaurant is een fooi van 5 tot 10 procent van de rekening gebruikelijk,” legt ze uit. “Op een terras is het naar boven afronden al voldoende.”
Deze regels lijken echter minder breed gedragen te worden. Waar sommige mensen nog trouw de etiquette volgen, zien anderen de stijgende prijzen in de horeca als reden om geen extraatje meer te geven. Toch benadrukt Van Leggelo dat het personeel in de horeca vaak hun uiterste best doet om gasten een fijne ervaring te geven, en dat een fooi een blijk van waardering is.
Deskundige Reinildis van Ditzhuyzen voegt hieraan toe dat mensen “niet krenterig” moeten zijn als ze besluiten een fooi te geven. “Als je fooi geeft, doe het dan goed,” zegt ze. “Je geeft niet een paar losse centen of vraagt wisselgeld terug als je een biljet hebt overhandigd. Dat is niet netjes.”
Waarom geven we steeds minder fooi?
Naast de praktische veranderingen in hoe we betalen, speelt ook de economische realiteit een rol. Voor veel mensen worden uit eten gaan of een drankje doen steeds duurder, mede door inflatie en hogere kosten in de horeca. Dit zorgt ervoor dat consumenten kritischer kijken naar hun uitgaven. Waar een fooi vroeger een vanzelfsprekendheid was, is het nu eerder een afweging.
Daarnaast lijkt er een generatiewisseling plaats te vinden. Jongere generaties lijken minder waarde te hechten aan het geven van fooien dan oudere generaties. Voor hen voelt het eerder als een vrijwillige keuze dan een sociale verplichting.
Hoe reageert de horeca op het dalende aantal fooien?
Horecamedewerkers voelen de gevolgen van het dalende aantal fooien direct in hun portemonnee. Voor veel medewerkers zijn fooien een belangrijk onderdeel van hun inkomsten. Toch lijkt het horecapersoneel begrip te hebben voor de veranderende tijdgeest.
Sommige horecabedrijven proberen het systeem aan te passen. Zo experimenteren sommige restaurants met het opnemen van een servicetoeslag in de rekening, waardoor klanten niet meer expliciet om een fooi worden gevraagd. Dit systeem wordt in andere landen, zoals de Verenigde Staten, al langer gehanteerd.
Een cultuurverschil
Het debat rondom fooien is niet uniek voor Nederland. In sommige landen, zoals Japan, wordt fooi geven zelfs als beledigend beschouwd, terwijl het in andere landen, zoals de Verenigde Staten, juist als een sociale norm wordt gezien. De Nederlandse cultuur lijkt ergens tussenin te zitten.
Aan de ene kant waarderen Nederlanders goede service en laten ze dat graag blijken met een fooi. Aan de andere kant hechten ze ook veel waarde aan gelijkheid en vinden ze dat een goede beloning voor horecapersoneel niet afhankelijk zou moeten zijn van de klant.
Wat nu? De toekomst van fooien
De vraag of fooi geven een traditie is die langzaam zal verdwijnen, blijft voorlopig onbeantwoord. Met de opkomst van digitale betalingen en een veranderende houding onder consumenten, lijkt het in ieder geval minder vanzelfsprekend te worden.
Wat wel duidelijk is, is dat het onderwerp veel discussie oproept. Terwijl sommige mensen trouw een extraatje blijven geven, zien anderen het als een achterhaald concept dat niet meer past in de moderne tijd.
Ik geef in een restaurant geen fooi (vanwege de absurd hoge prijzen). En ik ding in een winkel niet af. Dus betaal ik gewoon wat ik moet betalen zonder extra korting of fooi.
— Marina (@dejong62) January 5, 2025
Praat mee: geef jij fooi?
De meningen over fooi geven lopen uiteen. Ben jij iemand die altijd een fooi geeft, of kies je er juist bewust voor om dat niet te doen? Deel je mening en ervaringen over dit onderwerp. Het blijft een discussie die relevant is voor iedereen die van tijd tot tijd een terrasje pakt of uit eten gaat.
Actueel
Harde woorden en grote twijfels in ‘Huis Gemaakt’: “Het is nu écht wel vijf voor twaalf”

Spanningen lopen hoog op in Huis Gemaakt: “Het is vijf voor twaalf”
In het populaire programma Huis Gemaakt breekt een beslissende fase aan. Waar het avontuur begon met enthousiasme en dromen, slaat de sfeer nu om naar spanning en onzekerheid. De deadlines naderen, de druk neemt toe en bij meerdere koppels beginnen de eerste scheurtjes zichtbaar te worden.
Wat eerst een uitdagend project leek, verandert langzaam in een mentale en fysieke beproeving. En dat blijft niet zonder gevolgen.
Twijfel slaat toe in Langdorp
In Langdorp krijgen Nick en Catoo een harde realitycheck. Tijdens een bezoek van juryleden Bart Appeltans en Béa Vandendael wordt duidelijk dat hun keuzes niet onverdeeld positief worden ontvangen.
Vooral hun accentmuur zorgt voor discussie. Waar het koppel zelf nog vertrouwen had in hun aanpak, wordt dat vertrouwen flink aan het wankelen gebracht.
Béa is opvallend direct: het is volgens haar niet langer het moment om te twijfelen of opnieuw te experimenteren. De boodschap is duidelijk en komt hard binnen.
Nick verwoordt het gevoel treffend: de moed zakt hem letterlijk in de schoenen. De onzekerheid groeit en de vraag dringt zich op of ze hun plan moeten aanpassen of toch moeten vasthouden aan hun oorspronkelijke visie.
Het is precies dat soort momenten waarop de druk van het programma echt voelbaar wordt.

Emoties lopen op op de verschillende werven
Niet alleen in Langdorp is de spanning te snijden. Ook op de andere locaties merken de koppels dat de tijd begint te dringen. De slaapkamers moeten bijna klaar zijn en dat zorgt voor stress, frustratie en soms zelfs paniek.
In Aalst staat Mattias er tijdelijk alleen voor. Zijn partner Marthe is afwezig vanwege verplichtingen buiten het programma. Dat betekent dat alle verantwoordelijkheid nu op zijn schouders rust.
Alleen werken aan zo’n intens project blijkt zwaarder dan verwacht. De druk om te presteren blijft, terwijl de ondersteuning ontbreekt. Dat maakt elke beslissing en elke fout extra zwaar.
Technische problemen zorgen voor extra stress
Bij Duda en Fabio loopt het niet bepaald op rolletjes. Waar ze hoopten op een vlotte afwerking, worden ze geconfronteerd met technische uitdagingen.
De installatie van lichtspots en de bijbehorende bekabeling zorgen voor vertraging en frustratie. Wat op papier eenvoudig leek, blijkt in de praktijk een stuk ingewikkelder.
Gelukkig krijgen ze ondersteuning van werfleider Johny Vansevenant, die probeert structuur aan te brengen. Toch blijft de druk voelbaar. Want tijd verliezen betekent automatisch achterstand oplopen.
En die achterstand kan op dit punt in het programma cruciaal zijn.

Achterstand en fouten zorgen voor paniek
In Wielsbeke proberen Ash en Lemmy de moed erin te houden, maar dat wordt steeds moeilijker. Ze kampen met een duidelijke achterstand en elke fout die ze maken, lijkt zwaarder door te wegen.
Wanneer er iets misgaat bij het plaatsen van de plinten, slaat de paniek toe. Kleine fouten voelen ineens als grote problemen.
Ook bij hun buren loopt het niet zoals gepland. Elie en Thaylin krijgen te maken met een onverwacht probleem rond hun raamkozijn. Een oplossing vinden blijkt lastiger dan gedacht, waardoor ze zelfs moeten nadenken over creatieve alternatieven.
Het laat zien hoe onvoorspelbaar verbouwen kan zijn – zeker onder tijdsdruk.
Korte rustmomenten, maar geen echte ontspanning
In Kessel lijkt er even een moment van rust te ontstaan wanneer familie langskomt. Even weg uit de stress, even opladen. Maar die rust blijkt van korte duur.
Al snel duiken nieuwe problemen op. Dieter worstelt met zijn gordijnen en krijgt ze niet zoals hij wil. Tegelijkertijd loopt het bij Yasna en Estelle volledig mis bij de plaatsing van een convector.
Wat een simpele installatie had moeten zijn, verandert in een groot probleem. De reactie van werfleider Johny is duidelijk en streng: de hele muur moet opnieuw gedaan worden.
Dat soort beslissingen hakt erin. Niet alleen qua werk, maar ook mentaal.
De druk bereikt een hoogtepunt
Na drie intensieve weekends is het moment van de waarheid aangebroken. De koppels weten dat ze op een cruciaal punt zitten.
De jury, bestaande uit Bart, Béa en Cerina Marchetta, komt langs om de resultaten te beoordelen. Elk detail telt. Elke fout kan doorslaggevend zijn.
De sfeer is gespannen. Waar eerder nog ruimte was voor experiment en groei, draait het nu om presteren onder druk.
Voor de deelnemers voelt het alsof alles wat ze hebben gedaan, in één moment wordt beoordeeld.

Alles of niets
Het programma bereikt een fase waarin niets meer vanzelfsprekend is. De kleinste fout kan grote gevolgen hebben.
Voor de koppels betekent dit dat ze niet alleen moeten bouwen aan een huis, maar ook aan hun eigen veerkracht. Doorzetten, omgaan met kritiek en blijven geloven in hun keuzes – het wordt allemaal op de proef gesteld.
Het beslissende moment
Op woensdag 1 april wordt duidelijk welke koppels hun avontuur mogen voortzetten en wie afscheid moet nemen van hun werf.
Voor sommigen zal het een beloning zijn voor weken hard werken. Voor anderen betekent het het einde van een intens traject.
Eén ding is zeker: de komende aflevering van Huis Gemaakt belooft emotioneel, spannend en bepalend te worden.
Conclusie
Wat deze fase van Huis Gemaakt zo bijzonder maakt, is niet alleen het bouwen zelf, maar vooral de menselijke kant erachter. Twijfel, stress, doorzettingsvermogen en samenwerking komen allemaal samen.
Het laat zien dat een droomproject niet alleen draait om stenen en verf, maar vooral om mensen. En juist dat maakt het programma zo herkenbaar en meeslepend.
De vraag die blijft hangen: wie houdt stand onder de druk – en wie moet loslaten?


