Actueel
Expert: Zoveel fooi moet je geven op het terras of in een restaurant
Fooi geven: een traditie die steeds meer verdwijnt
Waar het vroeger vanzelfsprekend was om een fooi achter te laten in de horeca, is dat tegenwoordig allerminst het geval. Steeds minder mensen geven een extraatje na een drankje op het terras of een etentje in een restaurant. Maar wat ligt hieraan ten grondslag? Waarom lijken we afscheid te nemen van deze traditie?
De dalende trend van fooi geven
Het aantal mensen dat nog fooi geeft, neemt al jaren gestaag af. Dat komt door meerdere factoren, waaronder een verschuiving in de manier waarop we betalen. In een tijd waarin contant geld steeds minder vaak wordt gebruikt, lijkt de traditionele manier van een paar muntjes op tafel leggen langzaam uit te sterven. Tegenwoordig rekent de overgrote meerderheid van de horecabezoekers af met een pinpas of zelfs via een QR-code. Dit lijkt een directe impact te hebben op het aantal fooien.
Een poging om dit probleem op te lossen, was de introductie van een ‘fooifunctie’ op pinapparaten. Deze functie stelt klanten in staat om bij het betalen van de rekening eenvoudig een bedrag voor fooi aan te tikken. Hoewel dit bedoeld was om het geven van een fooi makkelijker te maken, heeft het vaak het tegenovergestelde effect. Klanten vinden de functie opdringerig en voelen zich soms zelfs onder druk gezet om meer te betalen. In plaats van de gewenste positieve impact, lijkt het juist weerstand op te roepen.
Wantrouwen over digitale fooien
Naast de technische veranderingen is er ook sprake van een groeiend wantrouwen over wat er met digitale fooien gebeurt. Wanneer iemand contant geld op tafel laat liggen, weet je zeker dat dit rechtstreeks naar het personeel gaat. Bij een digitale fooi via een pinapparaat is dat veel minder duidelijk. Veel mensen hebben het idee dat deze fooien niet bij de werknemers belanden, maar in plaats daarvan in de zak van de ondernemer verdwijnen. Dit idee maakt mensen huiverig om digitaal een extraatje te geven.
Daarnaast is er kritiek op het systeem zelf. Sommigen vinden dat fooien niet zouden moeten bestaan in een moderne werkomgeving, omdat het personeel gewoon een fatsoenlijk salaris hoort te krijgen. “Als je in een restaurant werkt, zou je een eerlijk loon moeten ontvangen zonder afhankelijk te zijn van fooien,” klinkt het vaak.
Discussie over het horecasysteem
Niet iedereen heeft begrip voor de traditie van fooi geven. Irene, een criticus van het systeem, legt haar standpunt uit: “Je krijgt een menukaart met prijzen, maar eigenlijk ben je bijna verplicht om 30 procent meer te betalen voor het loon van de medewerkers.” Zij pleit voor een andere aanpak: “Waarom verhoog je de prijzen niet gewoon en betaal je je personeel een normaal salaris?”
Aan de andere kant staat Henk, die juist boos reageert op mensen die in de horeca klagen over een gebrek aan fooien. “Die horecamedewerkers moeten maar gaan klagen bij hun baas in plaats van bij de klant. Wij betalen al genoeg voor een drankje, en dan durven ze ook nog te zeuren dat ze geen fooi krijgen.”
De discussie over fooien roept duidelijk heftige emoties op, zowel bij horecamedewerkers als bij consumenten.
Wat is de etiquette rondom fooi geven?
Om wat meer duidelijkheid te scheppen, legt Anne-Marie van Leggelo, directeur van het Etiquette Bureau, de ongeschreven regels uit. Volgens haar zijn er bepaalde normen die mensen kunnen hanteren bij het geven van fooien. “In een restaurant is een fooi van 5 tot 10 procent van de rekening gebruikelijk,” legt ze uit. “Op een terras is het naar boven afronden al voldoende.”
Deze regels lijken echter minder breed gedragen te worden. Waar sommige mensen nog trouw de etiquette volgen, zien anderen de stijgende prijzen in de horeca als reden om geen extraatje meer te geven. Toch benadrukt Van Leggelo dat het personeel in de horeca vaak hun uiterste best doet om gasten een fijne ervaring te geven, en dat een fooi een blijk van waardering is.
Deskundige Reinildis van Ditzhuyzen voegt hieraan toe dat mensen “niet krenterig” moeten zijn als ze besluiten een fooi te geven. “Als je fooi geeft, doe het dan goed,” zegt ze. “Je geeft niet een paar losse centen of vraagt wisselgeld terug als je een biljet hebt overhandigd. Dat is niet netjes.”
Waarom geven we steeds minder fooi?
Naast de praktische veranderingen in hoe we betalen, speelt ook de economische realiteit een rol. Voor veel mensen worden uit eten gaan of een drankje doen steeds duurder, mede door inflatie en hogere kosten in de horeca. Dit zorgt ervoor dat consumenten kritischer kijken naar hun uitgaven. Waar een fooi vroeger een vanzelfsprekendheid was, is het nu eerder een afweging.
Daarnaast lijkt er een generatiewisseling plaats te vinden. Jongere generaties lijken minder waarde te hechten aan het geven van fooien dan oudere generaties. Voor hen voelt het eerder als een vrijwillige keuze dan een sociale verplichting.
Hoe reageert de horeca op het dalende aantal fooien?
Horecamedewerkers voelen de gevolgen van het dalende aantal fooien direct in hun portemonnee. Voor veel medewerkers zijn fooien een belangrijk onderdeel van hun inkomsten. Toch lijkt het horecapersoneel begrip te hebben voor de veranderende tijdgeest.
Sommige horecabedrijven proberen het systeem aan te passen. Zo experimenteren sommige restaurants met het opnemen van een servicetoeslag in de rekening, waardoor klanten niet meer expliciet om een fooi worden gevraagd. Dit systeem wordt in andere landen, zoals de Verenigde Staten, al langer gehanteerd.
Een cultuurverschil
Het debat rondom fooien is niet uniek voor Nederland. In sommige landen, zoals Japan, wordt fooi geven zelfs als beledigend beschouwd, terwijl het in andere landen, zoals de Verenigde Staten, juist als een sociale norm wordt gezien. De Nederlandse cultuur lijkt ergens tussenin te zitten.
Aan de ene kant waarderen Nederlanders goede service en laten ze dat graag blijken met een fooi. Aan de andere kant hechten ze ook veel waarde aan gelijkheid en vinden ze dat een goede beloning voor horecapersoneel niet afhankelijk zou moeten zijn van de klant.
Wat nu? De toekomst van fooien
De vraag of fooi geven een traditie is die langzaam zal verdwijnen, blijft voorlopig onbeantwoord. Met de opkomst van digitale betalingen en een veranderende houding onder consumenten, lijkt het in ieder geval minder vanzelfsprekend te worden.
Wat wel duidelijk is, is dat het onderwerp veel discussie oproept. Terwijl sommige mensen trouw een extraatje blijven geven, zien anderen het als een achterhaald concept dat niet meer past in de moderne tijd.
Ik geef in een restaurant geen fooi (vanwege de absurd hoge prijzen). En ik ding in een winkel niet af. Dus betaal ik gewoon wat ik moet betalen zonder extra korting of fooi.
— Marina (@dejong62) January 5, 2025
Praat mee: geef jij fooi?
De meningen over fooi geven lopen uiteen. Ben jij iemand die altijd een fooi geeft, of kies je er juist bewust voor om dat niet te doen? Deel je mening en ervaringen over dit onderwerp. Het blijft een discussie die relevant is voor iedereen die van tijd tot tijd een terrasje pakt of uit eten gaat.
Actueel
Dit is de echte reden dat Liza de villa van Jan Smit moet verlaten

Na de bekendmaking van de scheiding tussen Jan Smit en Liza Plat is ook duidelijk geworden hoe hun woonsituatie eruit komt te zien. Volgens weekblad Story blijft de zanger wonen in de ruime gezinsvilla in Volendam, terwijl Liza samen met de kinderen verhuist naar een andere woning in dezelfde omgeving.
Dat verschil roept bij veel mensen vragen op. Waarom blijft Jan in de voormalige gezinswoning wonen en verhuist Liza met de kinderen? Volgens Story ligt de verklaring in afspraken die het voormalige echtpaar al vóór hun huwelijk zou hebben gemaakt.
Villa al vóór de relatie gekocht
Volgens het weekblad kocht Jan Smit de woning in Volendam al in 2006, enkele jaren voordat hij met Liza trouwde. Destijds betaalde hij iets meer dan 600.000 euro voor de villa.
Doordat de woning al zijn eigendom was voordat de relatie begon, zou deze juridisch als privébezit zijn aangemerkt.
Toen Jan en Liza in 2011 in het huwelijk traden, zouden zij huwelijkse voorwaarden hebben opgesteld waarin afspraken werden gemaakt over hun bezittingen. Volgens Story werd daarin vastgelegd dat de villa eigendom van Jan zou blijven, ook wanneer het huwelijk ooit zou eindigen.
Deze informatie is gebaseerd op berichtgeving van het weekblad en is niet onafhankelijk bevestigd door Jan of Liza.
Waarde van de woning flink gestegen
Sinds de aankoop is de waarde van de woning volgens verschillende schattingen aanzienlijk toegenomen.
Waar Jan de villa destijds voor ruim zes ton kocht, zou de woning tegenwoordig een waarde hebben van ongeveer 1,5 miljoen euro of mogelijk zelfs meer.
Daardoor vertegenwoordigt het huis inmiddels een aanzienlijke overwaarde.
Volgens Story zou die waardestijging volledig aan Jan toekomen, omdat de woning volgens de gemaakte afspraken privébezit is gebleven.
Duidelijkheid vooraf
Veel stellen kiezen ervoor om vooraf afspraken te maken over hun bezittingen. Zeker wanneer één van beide partners vóór het huwelijk al een eigen woning of onderneming bezit, worden dergelijke afspraken regelmatig vastgelegd in huwelijkse voorwaarden.
Volgens Story wilden Jan en Liza op die manier voorkomen dat er bij een eventuele scheiding onduidelijkheid zou ontstaan over de eigendomsrechten van de villa.
Daardoor hoefde tijdens de afwikkeling van de scheiding niet opnieuw over de woning te worden onderhandeld.
Ook zakelijke belangen zouden hebben meegespeeld
Het weekblad schrijft daarnaast dat niet alleen de woning, maar ook Jan Smits zakelijke vermogen een rol zou hebben gespeeld bij de gemaakte afspraken.
Jan bouwde al op jonge leeftijd een succesvolle carrière op als zanger, televisiepresentator en ondernemer.
Volgens Story zou hij daarom zijn privévermogen en zakelijke bezittingen goed hebben willen beschermen.
Ook wordt gesuggereerd dat familiekapitaal en eerdere zakelijke afspraken hierbij een rol hebben gespeeld.
Voor deze beweringen is echter geen onafhankelijke bevestiging beschikbaar.
Liza verhuist binnen Volendam
Hoewel Liza de gezinsvilla verlaat, blijft zij volgens Story wel in dezelfde omgeving wonen.
Het weekblad meldt dat Jan voor haar een rijtjeswoning in Volendam zou hebben gekocht met een geschatte waarde van ongeveer 450.000 euro.
De woning zou momenteel worden verbouwd zodat deze geschikt is voor Liza en de kinderen.
Zolang de werkzaamheden nog niet zijn afgerond, zouden zij tijdelijk verblijven in een appartement.
Ook dat appartement zou volgens het weekblad door Jan beschikbaar zijn gesteld.
Jan en Liza hebben deze berichtgeving zelf niet bevestigd.
Vertrouwde omgeving voor de kinderen
Doordat de nieuwe woning eveneens in Volendam ligt, verandert er voor de kinderen relatief weinig.
Zij kunnen vermoedelijk naar dezelfde school blijven gaan, hun sportclubs behouden en contact houden met hun vrienden.
Juist bij een scheiding wordt vaak geprobeerd om kinderen zoveel mogelijk stabiliteit te bieden.
Een verhuizing binnen dezelfde woonplaats kan daarbij helpen, omdat de dagelijkse routine grotendeels behouden blijft.
Emotionele waarde van de gezinswoning
Ondanks de praktische oplossing blijft het verlaten van een gezinswoning vaak emotioneel.
Jarenlang vormde de villa het thuis van Jan, Liza en hun kinderen.
Daar werden verjaardagen gevierd, feestdagen doorgebracht en veel familieherinneringen opgebouwd.
Volgens Story zou Liza de woning daarom het liefst hebben behouden, mede vanwege de vertrouwde omgeving voor de kinderen.
Het weekblad schrijft echter dat de eerder gemaakte afspraken daarvoor geen ruimte zouden hebben gelaten.
Ook hierover hebben de betrokkenen zich niet publiekelijk uitgelaten.
Financiële afspraken bieden duidelijkheid
Relatie-experts en familierechtadvocaten wijzen er regelmatig op dat duidelijke financiële afspraken vooraf veel onzekerheid kunnen voorkomen wanneer een relatie onverhoopt eindigt.
Huwelijkse voorwaarden zijn juist bedoeld om vast te leggen welke bezittingen privé blijven en welke gezamenlijk eigendom worden.
Dat voorkomt vaak langdurige juridische procedures wanneer een huwelijk wordt beëindigd.
Volgens Story is dat ook in deze situatie gebeurd, waardoor de eigendom van de woning direct duidelijk zou zijn geweest.
Geen officiële toelichting
Jan Smit en Liza maakten eerder bekend uit elkaar te gaan, maar hebben ervoor gekozen de verdere afwikkeling van hun scheiding grotendeels privé te houden.
Ook over de berichtgeving rond hun woningen hebben zij tot nu toe geen inhoudelijke reactie gegeven.
Daardoor is niet onafhankelijk vast te stellen welke afspraken precies zijn gemaakt en hoe de financiële verdeling eruitziet.
Nieuw hoofdstuk
Voor beide partijen breekt een nieuwe fase aan.
Jan blijft volgens de berichtgeving wonen in de villa waar het gezin jarenlang samen leefde. Liza zou met de kinderen een nieuwe start maken in een andere woning, eveneens in Volendam.
Hoewel de praktische invulling volgens Story al jaren geleden zou zijn vastgelegd, verandert dat niets aan het feit dat een scheiding voor alle betrokkenen ingrijpend is.
Naast financiële en juridische afspraken spelen ook emoties, herinneringen en het welzijn van de kinderen een belangrijke rol. De komende periode zal moeten blijken hoe Jan en Liza hun nieuwe levensfase verder vormgeven, terwijl zij zich tegelijkertijd blijven richten op een zo stabiel mogelijke situatie voor hun gezin.


