Actueel
Expert: Zoveel fooi moet je geven op het terras of in een restaurant
Fooi geven: een traditie die steeds meer verdwijnt
Waar het vroeger vanzelfsprekend was om een fooi achter te laten in de horeca, is dat tegenwoordig allerminst het geval. Steeds minder mensen geven een extraatje na een drankje op het terras of een etentje in een restaurant. Maar wat ligt hieraan ten grondslag? Waarom lijken we afscheid te nemen van deze traditie?
De dalende trend van fooi geven
Het aantal mensen dat nog fooi geeft, neemt al jaren gestaag af. Dat komt door meerdere factoren, waaronder een verschuiving in de manier waarop we betalen. In een tijd waarin contant geld steeds minder vaak wordt gebruikt, lijkt de traditionele manier van een paar muntjes op tafel leggen langzaam uit te sterven. Tegenwoordig rekent de overgrote meerderheid van de horecabezoekers af met een pinpas of zelfs via een QR-code. Dit lijkt een directe impact te hebben op het aantal fooien.
Een poging om dit probleem op te lossen, was de introductie van een ‘fooifunctie’ op pinapparaten. Deze functie stelt klanten in staat om bij het betalen van de rekening eenvoudig een bedrag voor fooi aan te tikken. Hoewel dit bedoeld was om het geven van een fooi makkelijker te maken, heeft het vaak het tegenovergestelde effect. Klanten vinden de functie opdringerig en voelen zich soms zelfs onder druk gezet om meer te betalen. In plaats van de gewenste positieve impact, lijkt het juist weerstand op te roepen.
Wantrouwen over digitale fooien
Naast de technische veranderingen is er ook sprake van een groeiend wantrouwen over wat er met digitale fooien gebeurt. Wanneer iemand contant geld op tafel laat liggen, weet je zeker dat dit rechtstreeks naar het personeel gaat. Bij een digitale fooi via een pinapparaat is dat veel minder duidelijk. Veel mensen hebben het idee dat deze fooien niet bij de werknemers belanden, maar in plaats daarvan in de zak van de ondernemer verdwijnen. Dit idee maakt mensen huiverig om digitaal een extraatje te geven.
Daarnaast is er kritiek op het systeem zelf. Sommigen vinden dat fooien niet zouden moeten bestaan in een moderne werkomgeving, omdat het personeel gewoon een fatsoenlijk salaris hoort te krijgen. “Als je in een restaurant werkt, zou je een eerlijk loon moeten ontvangen zonder afhankelijk te zijn van fooien,” klinkt het vaak.
Discussie over het horecasysteem
Niet iedereen heeft begrip voor de traditie van fooi geven. Irene, een criticus van het systeem, legt haar standpunt uit: “Je krijgt een menukaart met prijzen, maar eigenlijk ben je bijna verplicht om 30 procent meer te betalen voor het loon van de medewerkers.” Zij pleit voor een andere aanpak: “Waarom verhoog je de prijzen niet gewoon en betaal je je personeel een normaal salaris?”
Aan de andere kant staat Henk, die juist boos reageert op mensen die in de horeca klagen over een gebrek aan fooien. “Die horecamedewerkers moeten maar gaan klagen bij hun baas in plaats van bij de klant. Wij betalen al genoeg voor een drankje, en dan durven ze ook nog te zeuren dat ze geen fooi krijgen.”
De discussie over fooien roept duidelijk heftige emoties op, zowel bij horecamedewerkers als bij consumenten.
Wat is de etiquette rondom fooi geven?
Om wat meer duidelijkheid te scheppen, legt Anne-Marie van Leggelo, directeur van het Etiquette Bureau, de ongeschreven regels uit. Volgens haar zijn er bepaalde normen die mensen kunnen hanteren bij het geven van fooien. “In een restaurant is een fooi van 5 tot 10 procent van de rekening gebruikelijk,” legt ze uit. “Op een terras is het naar boven afronden al voldoende.”
Deze regels lijken echter minder breed gedragen te worden. Waar sommige mensen nog trouw de etiquette volgen, zien anderen de stijgende prijzen in de horeca als reden om geen extraatje meer te geven. Toch benadrukt Van Leggelo dat het personeel in de horeca vaak hun uiterste best doet om gasten een fijne ervaring te geven, en dat een fooi een blijk van waardering is.
Deskundige Reinildis van Ditzhuyzen voegt hieraan toe dat mensen “niet krenterig” moeten zijn als ze besluiten een fooi te geven. “Als je fooi geeft, doe het dan goed,” zegt ze. “Je geeft niet een paar losse centen of vraagt wisselgeld terug als je een biljet hebt overhandigd. Dat is niet netjes.”
Waarom geven we steeds minder fooi?
Naast de praktische veranderingen in hoe we betalen, speelt ook de economische realiteit een rol. Voor veel mensen worden uit eten gaan of een drankje doen steeds duurder, mede door inflatie en hogere kosten in de horeca. Dit zorgt ervoor dat consumenten kritischer kijken naar hun uitgaven. Waar een fooi vroeger een vanzelfsprekendheid was, is het nu eerder een afweging.
Daarnaast lijkt er een generatiewisseling plaats te vinden. Jongere generaties lijken minder waarde te hechten aan het geven van fooien dan oudere generaties. Voor hen voelt het eerder als een vrijwillige keuze dan een sociale verplichting.
Hoe reageert de horeca op het dalende aantal fooien?
Horecamedewerkers voelen de gevolgen van het dalende aantal fooien direct in hun portemonnee. Voor veel medewerkers zijn fooien een belangrijk onderdeel van hun inkomsten. Toch lijkt het horecapersoneel begrip te hebben voor de veranderende tijdgeest.
Sommige horecabedrijven proberen het systeem aan te passen. Zo experimenteren sommige restaurants met het opnemen van een servicetoeslag in de rekening, waardoor klanten niet meer expliciet om een fooi worden gevraagd. Dit systeem wordt in andere landen, zoals de Verenigde Staten, al langer gehanteerd.
Een cultuurverschil
Het debat rondom fooien is niet uniek voor Nederland. In sommige landen, zoals Japan, wordt fooi geven zelfs als beledigend beschouwd, terwijl het in andere landen, zoals de Verenigde Staten, juist als een sociale norm wordt gezien. De Nederlandse cultuur lijkt ergens tussenin te zitten.
Aan de ene kant waarderen Nederlanders goede service en laten ze dat graag blijken met een fooi. Aan de andere kant hechten ze ook veel waarde aan gelijkheid en vinden ze dat een goede beloning voor horecapersoneel niet afhankelijk zou moeten zijn van de klant.
Wat nu? De toekomst van fooien
De vraag of fooi geven een traditie is die langzaam zal verdwijnen, blijft voorlopig onbeantwoord. Met de opkomst van digitale betalingen en een veranderende houding onder consumenten, lijkt het in ieder geval minder vanzelfsprekend te worden.
Wat wel duidelijk is, is dat het onderwerp veel discussie oproept. Terwijl sommige mensen trouw een extraatje blijven geven, zien anderen het als een achterhaald concept dat niet meer past in de moderne tijd.
Ik geef in een restaurant geen fooi (vanwege de absurd hoge prijzen). En ik ding in een winkel niet af. Dus betaal ik gewoon wat ik moet betalen zonder extra korting of fooi.
— Marina (@dejong62) January 5, 2025
Praat mee: geef jij fooi?
De meningen over fooi geven lopen uiteen. Ben jij iemand die altijd een fooi geeft, of kies je er juist bewust voor om dat niet te doen? Deel je mening en ervaringen over dit onderwerp. Het blijft een discussie die relevant is voor iedereen die van tijd tot tijd een terrasje pakt of uit eten gaat.
Actueel
Sammy Mahdi verliest zijn trouwste vriend na negen jaar: “Ik huil elke nacht”

Sammy Mahdi deelt intens verdriet: “Mijn trouwste vriend is er niet meer”
Het leven van Sammy Mahdi staat vaak in het teken van drukke agenda’s, politieke beslissingen en publieke optredens. Maar achter die zichtbare wereld schuilt ook een persoonlijk verhaal dat veel mensen raakt. De politicus heeft onlangs afscheid moeten nemen van zijn trouwste vriend, een metgezel die maar liefst negen jaar lang een belangrijke rol speelde in zijn dagelijks leven.
Het verlies komt hard aan. In openhartige woorden vertelt hij hoe diep het gemis zit en hoe groot de impact is op zijn dagelijkse bestaan. “Ik huil elke nacht,” laat hij weten. Een uitspraak die laat zien hoe intens de band was – en hoe leeg het nu voelt.

Een band die verder ging dan woorden
Voor veel mensen is een huisdier meer dan alleen een dier in huis. Het is een maatje, een luisterend oor en een constante factor in het leven. Voor Sammy Mahdi was dat niet anders.
Negen jaar lang deelde hij zijn leven met zijn trouwe viervoeter. Van rustige momenten thuis tot drukke dagen waarin even tot rust komen essentieel was – zijn dier was er altijd.
Die onvoorwaardelijke aanwezigheid zorgde voor een unieke band. Een band die moeilijk in woorden te vatten is, maar die iedereen herkent die ooit zo’n relatie heeft gehad.
Altijd daar, in goede en minder goede tijden
In een leven dat grotendeels in de schijnwerpers staat, is het niet altijd eenvoudig om rust te vinden. Juist daarom was die aanwezigheid zo belangrijk.
Na lange werkdagen of intense debatten kon Sammy thuiskomen bij een vertrouwd gezicht. Iemand die niets vroeg, maar er simpelweg was.
Dat soort momenten lijken klein, maar krijgen achteraf een enorme betekenis.

Het gemis is overweldigend
Nu zijn trouwe vriend er niet meer is, wordt pas echt duidelijk hoe groot de leegte is.
De stilte in huis voelt anders. De routines die jarenlang vanzelfsprekend waren, zijn plots verdwenen.
“Het is alsof er iets ontbreekt in alles wat ik doe,” klinkt het.
Emoties die blijven terugkomen
Het verdriet laat zich niet zomaar wegstoppen. Integendeel.
Sammy vertelt dat hij elke nacht geconfronteerd wordt met het gemis. Herinneringen komen terug, vaak op onverwachte momenten.
Dat maakt het rouwproces intens en soms ook verwarrend.

Rouwen om een dier: vaak onderschat
Hoewel veel mensen begrijpen hoe pijnlijk zo’n verlies is, wordt het verdriet om een huisdier soms onderschat.
Toch is de impact vaak enorm. Een dier maakt deel uit van het gezin, van het dagelijks ritme en van persoonlijke momenten.
Wanneer die aanwezigheid wegvalt, laat dat een leegte achter die tijd nodig heeft om te verwerken.
Kleine herinneringen, grote betekenis
Het zijn vaak de kleine dingen die het meeste blijven hangen.
De manier waarop zijn hond hem begroette. De vaste wandelingen. De momenten van rust samen op de bank.
Dat zijn herinneringen die blijven – en die tegelijkertijd troost en verdriet brengen.
Een leven vol herinneringen
Negen jaar is een lange periode.
In die tijd maakte Sammy belangrijke momenten mee, zowel privé als professioneel. Zijn trouwe vriend was daar telkens bij.
Die gedeelde geschiedenis maakt het afscheid extra zwaar.

Troost zoeken in het verleden
In moeilijke tijden zoeken mensen vaak naar houvast in herinneringen.
Foto’s, verhalen en kleine momenten helpen om de band levend te houden.
Voor Sammy zijn dat waardevolle ankers in een periode die emotioneel zwaar is.
Steun uit onverwachte hoek
Na zijn openhartige verhaal ontving hij veel reacties van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Berichten van steun, herkenning en medeleven stroomden binnen.
Dat laat zien hoeveel mensen zich kunnen herkennen in dit soort verlies.
De kracht van delen
Door zijn gevoelens te delen, doorbreekt Sammy ook een taboe.
Verdriet tonen, zeker als publiek figuur, is niet altijd vanzelfsprekend.
Toch laat hij zien dat het juist kracht kan zijn om open te zijn over wat je voelt.
Tijd als belangrijkste factor
R0uw kent geen vaste duur. Voor iedereen verloopt het anders.
Wat vandaag zwaar voelt, kan morgen iets lichter zijn – maar het gemis blijft.
Het is een proces van stap voor stap leren omgaan met een nieuwe werkelijkheid.
Een lege plek die blijft
Sommige leegtes worden nooit volledig opgevuld.
Dat betekent niet dat het verdriet altijd even intens blijft, maar wel dat de herinnering altijd aanwezig is.
En misschien is dat ook precies wat zo’n band zo bijzonder maakt.
Liefde die blijft bestaan
Hoewel zijn trouwe vriend er fysiek niet meer is, blijft de band bestaan.
In herinneringen, in verhalen en in alles wat ze samen hebben meegemaakt.
Die liefde verdwijnt niet.
Een nieuwe balans vinden
Langzaam zal Sammy een nieuwe balans moeten vinden.
Een leven zonder de dagelijkse aanwezigheid van zijn dier, maar mét de herinneringen die blijven.
Dat vraagt tijd, ruimte en vooral geduld.
Een verhaal dat velen raakt
Het verhaal van Sammy Mahdi is er één waar veel mensen zich in herkennen.
Het laat zien hoe diep de band tussen mens en dier kan zijn – en hoe groot de impact is wanneer die band verandert.
Conclusie
Het verlies van zijn trouwste vriend heeft een diepe indruk achtergelaten op Sammy Mahdi.
Met woorden als “Ik huil elke nacht” maakt hij duidelijk hoe intens het gemis is.
Tegelijkertijd laat zijn verhaal zien hoe waardevol die negen jaar zijn geweest.
Een periode vol liefde, vertrouwen en onvoorwaardelijke verbondenheid – iets wat niemand hem ooit nog kan afnemen.


