Actueel
Expert: Zoveel fooi moet je geven op het terras of in een restaurant
Fooi geven: een traditie die steeds meer verdwijnt
Waar het vroeger vanzelfsprekend was om een fooi achter te laten in de horeca, is dat tegenwoordig allerminst het geval. Steeds minder mensen geven een extraatje na een drankje op het terras of een etentje in een restaurant. Maar wat ligt hieraan ten grondslag? Waarom lijken we afscheid te nemen van deze traditie?
De dalende trend van fooi geven
Het aantal mensen dat nog fooi geeft, neemt al jaren gestaag af. Dat komt door meerdere factoren, waaronder een verschuiving in de manier waarop we betalen. In een tijd waarin contant geld steeds minder vaak wordt gebruikt, lijkt de traditionele manier van een paar muntjes op tafel leggen langzaam uit te sterven. Tegenwoordig rekent de overgrote meerderheid van de horecabezoekers af met een pinpas of zelfs via een QR-code. Dit lijkt een directe impact te hebben op het aantal fooien.
Een poging om dit probleem op te lossen, was de introductie van een ‘fooifunctie’ op pinapparaten. Deze functie stelt klanten in staat om bij het betalen van de rekening eenvoudig een bedrag voor fooi aan te tikken. Hoewel dit bedoeld was om het geven van een fooi makkelijker te maken, heeft het vaak het tegenovergestelde effect. Klanten vinden de functie opdringerig en voelen zich soms zelfs onder druk gezet om meer te betalen. In plaats van de gewenste positieve impact, lijkt het juist weerstand op te roepen.
Wantrouwen over digitale fooien
Naast de technische veranderingen is er ook sprake van een groeiend wantrouwen over wat er met digitale fooien gebeurt. Wanneer iemand contant geld op tafel laat liggen, weet je zeker dat dit rechtstreeks naar het personeel gaat. Bij een digitale fooi via een pinapparaat is dat veel minder duidelijk. Veel mensen hebben het idee dat deze fooien niet bij de werknemers belanden, maar in plaats daarvan in de zak van de ondernemer verdwijnen. Dit idee maakt mensen huiverig om digitaal een extraatje te geven.
Daarnaast is er kritiek op het systeem zelf. Sommigen vinden dat fooien niet zouden moeten bestaan in een moderne werkomgeving, omdat het personeel gewoon een fatsoenlijk salaris hoort te krijgen. “Als je in een restaurant werkt, zou je een eerlijk loon moeten ontvangen zonder afhankelijk te zijn van fooien,” klinkt het vaak.
Discussie over het horecasysteem
Niet iedereen heeft begrip voor de traditie van fooi geven. Irene, een criticus van het systeem, legt haar standpunt uit: “Je krijgt een menukaart met prijzen, maar eigenlijk ben je bijna verplicht om 30 procent meer te betalen voor het loon van de medewerkers.” Zij pleit voor een andere aanpak: “Waarom verhoog je de prijzen niet gewoon en betaal je je personeel een normaal salaris?”
Aan de andere kant staat Henk, die juist boos reageert op mensen die in de horeca klagen over een gebrek aan fooien. “Die horecamedewerkers moeten maar gaan klagen bij hun baas in plaats van bij de klant. Wij betalen al genoeg voor een drankje, en dan durven ze ook nog te zeuren dat ze geen fooi krijgen.”
De discussie over fooien roept duidelijk heftige emoties op, zowel bij horecamedewerkers als bij consumenten.
Wat is de etiquette rondom fooi geven?
Om wat meer duidelijkheid te scheppen, legt Anne-Marie van Leggelo, directeur van het Etiquette Bureau, de ongeschreven regels uit. Volgens haar zijn er bepaalde normen die mensen kunnen hanteren bij het geven van fooien. “In een restaurant is een fooi van 5 tot 10 procent van de rekening gebruikelijk,” legt ze uit. “Op een terras is het naar boven afronden al voldoende.”
Deze regels lijken echter minder breed gedragen te worden. Waar sommige mensen nog trouw de etiquette volgen, zien anderen de stijgende prijzen in de horeca als reden om geen extraatje meer te geven. Toch benadrukt Van Leggelo dat het personeel in de horeca vaak hun uiterste best doet om gasten een fijne ervaring te geven, en dat een fooi een blijk van waardering is.
Deskundige Reinildis van Ditzhuyzen voegt hieraan toe dat mensen “niet krenterig” moeten zijn als ze besluiten een fooi te geven. “Als je fooi geeft, doe het dan goed,” zegt ze. “Je geeft niet een paar losse centen of vraagt wisselgeld terug als je een biljet hebt overhandigd. Dat is niet netjes.”
Waarom geven we steeds minder fooi?
Naast de praktische veranderingen in hoe we betalen, speelt ook de economische realiteit een rol. Voor veel mensen worden uit eten gaan of een drankje doen steeds duurder, mede door inflatie en hogere kosten in de horeca. Dit zorgt ervoor dat consumenten kritischer kijken naar hun uitgaven. Waar een fooi vroeger een vanzelfsprekendheid was, is het nu eerder een afweging.
Daarnaast lijkt er een generatiewisseling plaats te vinden. Jongere generaties lijken minder waarde te hechten aan het geven van fooien dan oudere generaties. Voor hen voelt het eerder als een vrijwillige keuze dan een sociale verplichting.
Hoe reageert de horeca op het dalende aantal fooien?
Horecamedewerkers voelen de gevolgen van het dalende aantal fooien direct in hun portemonnee. Voor veel medewerkers zijn fooien een belangrijk onderdeel van hun inkomsten. Toch lijkt het horecapersoneel begrip te hebben voor de veranderende tijdgeest.
Sommige horecabedrijven proberen het systeem aan te passen. Zo experimenteren sommige restaurants met het opnemen van een servicetoeslag in de rekening, waardoor klanten niet meer expliciet om een fooi worden gevraagd. Dit systeem wordt in andere landen, zoals de Verenigde Staten, al langer gehanteerd.
Een cultuurverschil
Het debat rondom fooien is niet uniek voor Nederland. In sommige landen, zoals Japan, wordt fooi geven zelfs als beledigend beschouwd, terwijl het in andere landen, zoals de Verenigde Staten, juist als een sociale norm wordt gezien. De Nederlandse cultuur lijkt ergens tussenin te zitten.
Aan de ene kant waarderen Nederlanders goede service en laten ze dat graag blijken met een fooi. Aan de andere kant hechten ze ook veel waarde aan gelijkheid en vinden ze dat een goede beloning voor horecapersoneel niet afhankelijk zou moeten zijn van de klant.
Wat nu? De toekomst van fooien
De vraag of fooi geven een traditie is die langzaam zal verdwijnen, blijft voorlopig onbeantwoord. Met de opkomst van digitale betalingen en een veranderende houding onder consumenten, lijkt het in ieder geval minder vanzelfsprekend te worden.
Wat wel duidelijk is, is dat het onderwerp veel discussie oproept. Terwijl sommige mensen trouw een extraatje blijven geven, zien anderen het als een achterhaald concept dat niet meer past in de moderne tijd.
Ik geef in een restaurant geen fooi (vanwege de absurd hoge prijzen). En ik ding in een winkel niet af. Dus betaal ik gewoon wat ik moet betalen zonder extra korting of fooi.
— Marina (@dejong62) January 5, 2025
Praat mee: geef jij fooi?
De meningen over fooi geven lopen uiteen. Ben jij iemand die altijd een fooi geeft, of kies je er juist bewust voor om dat niet te doen? Deel je mening en ervaringen over dit onderwerp. Het blijft een discussie die relevant is voor iedereen die van tijd tot tijd een terrasje pakt of uit eten gaat.
Actueel
Emma Kok aangeslagen door overlijden beste vriendin Jade Kops: ”Dit was de laatste app die ik gister nog van je kreeg”

Er is intens verdrietig nieuws naar buiten gekomen dat veel mensen diep raakt. Jade Kops is op slechts 19-jarige leeftijd heengegaan. Het bericht kwam hard binnen bij iedereen die haar kende, maar vooral bij haar naasten. Onder hen bevindt zich Emma Kok, die via sociale media op een zeer persoonlijke en aangrijpende manier afscheid heeft genomen van haar beste vriendin.
Haar woorden schetsen niet alleen het verlies, maar ook de bijzondere band die zij met Jade deelde — een vriendschap die verder ging dan gewone momenten en die juist in moeilijke tijden sterker werd.

Een laatste bericht dat blijft hangen
Voor Emma Kok voelt het verlies extra onwerkelijk door het feit dat ze kort voor het heengaan nog contact had met Jade. In haar bericht deelt ze het laatste appje dat ze van haar vriendin ontving.
Die simpele woorden — een alledaagse vraag, liefdevol en vertrouwd — krijgen nu een totaal andere lading. Ze staan symbool voor hoe hun contact altijd was: warm, betrokken en oprecht.
Het maakt duidelijk hoe snel alles kan veranderen. Wat eerst een gewoon moment leek, blijkt achteraf een herinnering die voor altijd blijft.
Altijd een berichtje, hoe zwaar het ook was
Wat Emma Kok vooral raakt, is hoe betrokken Jade altijd bleef, zelfs wanneer dat haar veel energie kostte.
Na optredens stuurde ze vrijwel altijd een berichtje. Niet omdat het moest, maar omdat ze dat wilde. Het was haar manier om steun te geven, om aanwezig te zijn in het leven van haar vriendin.
Juist dat maakt zoveel indruk. In een periode waarin ze zelf door een zware tijd ging, bleef ze oog houden voor anderen.

Een gevoel van ongeloof
In haar bericht beschrijft Emma Kok hoe moeilijk het is om te bevatten wat er is gebeurd. Ze spreekt openlijk over haar gevoel van shock en ongeloof.
Het zijn woorden die veel mensen herkennen bij onverwacht verlies. Het moment waarop de realiteit nog niet lijkt door te dringen, waarin alles even stil lijkt te staan.
Voor haar is het niet alleen verdriet, maar ook verwarring. Hoe kan iemand die zo’n belangrijke plek in je leven heeft, er ineens niet meer zijn?
Een bijzondere vriendschap
De band tussen Emma Kok en Jade Kops was volgens haar uniek. Ze omschrijft Jade als een van de meest bijzondere mensen die ze ooit heeft ontmoet.
Hun vriendschap groeide door de jaren heen uit tot iets wat ze zelf omschrijft als onmisbaar. Jade werd haar vertrouwenspersoon, haar steun en haar beste vriendin.
Het is een band die niet zomaar verdwijnt. Ook al is iemand er fysiek niet meer, de plek die die persoon inneemt blijft bestaan.

Positiviteit, zelfs in moeilijke tijden
Wat Jade volgens Emma Kok zo bijzonder maakte, was haar houding. Ze probeerde altijd positief te blijven, zelfs wanneer het moeilijk was.
Ze liet zich niet definiëren door haar situatie, maar koos ervoor om te blijven kijken naar wat er nog wél mogelijk was.
Dat is iets wat diepe indruk heeft gemaakt. Het is een kracht die niet iedereen bezit, en juist daarom zo bijzonder is.
Kleine gebaren met grote betekenis
Een simpel berichtje in de ochtend, een korte check-in, een teken van aandacht — het zijn kleine dingen die achteraf een enorme waarde krijgen.
Voor Emma Kok zijn het precies die momenten die nu blijven hangen. Ze laten zien hoe betrokken Jade was, hoe ze altijd dacht aan de mensen om haar heen.
Het zijn herinneringen die blijven bestaan, juist omdat ze zo oprecht zijn.

Een voorbeeld voor anderen
In haar boodschap benoemt Emma Kok ook hoezeer ze opkeek naar Jade. Haar kracht, haar doorzettingsvermogen en haar houding maakten haar tot een voorbeeld.
Dat is misschien wel een van de meest bijzondere dingen die iemand kan nalaten: een inspiratie voor anderen.
Niet door grote woorden, maar door de manier waarop je leeft en omgaat met wat op je pad komt.
Een vriendschap voor altijd
Voor Emma Kok verandert de betekenis van hun vriendschap niet door dit verlies. Ze benadrukt dat Jade altijd haar beste vriendin zal blijven.
Het laat zien dat sommige banden niet gebonden zijn aan tijd of aanwezigheid. Ze blijven bestaan, in herinneringen en in gevoelens.
Woorden vol liefde
De manier waarop Emma Kok haar bericht afsluit, is intens en liefdevol. Ze spreekt haar wens uit dat Jade nu rust heeft, zonder pijn, en dat ze op een plek is waar ze kan zijn zoals ze altijd wilde.
Het zijn woorden die troost proberen te bieden, niet alleen aan haarzelf, maar ook aan anderen die zich geraakt voelen.
De impact op anderen
Het bericht van Emma Kok heeft veel losgemaakt. Mensen reageren massaal met steunbetuigingen en delen hun medeleven.
Het laat zien hoe een persoonlijk verhaal anderen kan raken. Hoe verdriet gedeeld kan worden, zelfs tussen mensen die elkaar niet kennen.
Een moment van stilstand
Het nieuws over Jade Kops zorgt ervoor dat veel mensen even stilstaan. Bij het leven, bij vriendschap en bij de waarde van kleine momenten.
Het zijn momenten die laten zien hoe belangrijk het is om er voor elkaar te zijn, juist in de dagelijkse dingen.
Herinneringen blijven
Hoewel Jade er niet meer is, blijven de herinneringen bestaan. In berichten, in foto’s, in gesprekken.
Voor Emma Kok en iedereen die haar kende, vormen die herinneringen een blijvende verbinding.
Conclusie
Het heengaan van Jade Kops op zo’n jonge leeftijd laat een diepe indruk achter. De woorden van Emma Kok maken duidelijk hoe groot het verlies is, maar ook hoe bijzonder hun vriendschap was.
Het verhaal is er een van verdriet, maar ook van liefde, kracht en verbondenheid. Het laat zien hoe iemand, zelfs in moeilijke omstandigheden, een blijvende impact kan hebben op anderen.
Onze gedachten gaan uit naar iedereen die Jade heeft gekend en liefhad. Haar herinnering zal blijven voortleven in de mensen die zij heeft geraakt.


