Actueel
Expert: Zoveel fooi moet je geven op het terras of in een restaurant
Fooi geven: een traditie die steeds meer verdwijnt
Waar het vroeger vanzelfsprekend was om een fooi achter te laten in de horeca, is dat tegenwoordig allerminst het geval. Steeds minder mensen geven een extraatje na een drankje op het terras of een etentje in een restaurant. Maar wat ligt hieraan ten grondslag? Waarom lijken we afscheid te nemen van deze traditie?
De dalende trend van fooi geven
Het aantal mensen dat nog fooi geeft, neemt al jaren gestaag af. Dat komt door meerdere factoren, waaronder een verschuiving in de manier waarop we betalen. In een tijd waarin contant geld steeds minder vaak wordt gebruikt, lijkt de traditionele manier van een paar muntjes op tafel leggen langzaam uit te sterven. Tegenwoordig rekent de overgrote meerderheid van de horecabezoekers af met een pinpas of zelfs via een QR-code. Dit lijkt een directe impact te hebben op het aantal fooien.
Een poging om dit probleem op te lossen, was de introductie van een ‘fooifunctie’ op pinapparaten. Deze functie stelt klanten in staat om bij het betalen van de rekening eenvoudig een bedrag voor fooi aan te tikken. Hoewel dit bedoeld was om het geven van een fooi makkelijker te maken, heeft het vaak het tegenovergestelde effect. Klanten vinden de functie opdringerig en voelen zich soms zelfs onder druk gezet om meer te betalen. In plaats van de gewenste positieve impact, lijkt het juist weerstand op te roepen.
Wantrouwen over digitale fooien
Naast de technische veranderingen is er ook sprake van een groeiend wantrouwen over wat er met digitale fooien gebeurt. Wanneer iemand contant geld op tafel laat liggen, weet je zeker dat dit rechtstreeks naar het personeel gaat. Bij een digitale fooi via een pinapparaat is dat veel minder duidelijk. Veel mensen hebben het idee dat deze fooien niet bij de werknemers belanden, maar in plaats daarvan in de zak van de ondernemer verdwijnen. Dit idee maakt mensen huiverig om digitaal een extraatje te geven.
Daarnaast is er kritiek op het systeem zelf. Sommigen vinden dat fooien niet zouden moeten bestaan in een moderne werkomgeving, omdat het personeel gewoon een fatsoenlijk salaris hoort te krijgen. “Als je in een restaurant werkt, zou je een eerlijk loon moeten ontvangen zonder afhankelijk te zijn van fooien,” klinkt het vaak.
Discussie over het horecasysteem
Niet iedereen heeft begrip voor de traditie van fooi geven. Irene, een criticus van het systeem, legt haar standpunt uit: “Je krijgt een menukaart met prijzen, maar eigenlijk ben je bijna verplicht om 30 procent meer te betalen voor het loon van de medewerkers.” Zij pleit voor een andere aanpak: “Waarom verhoog je de prijzen niet gewoon en betaal je je personeel een normaal salaris?”
Aan de andere kant staat Henk, die juist boos reageert op mensen die in de horeca klagen over een gebrek aan fooien. “Die horecamedewerkers moeten maar gaan klagen bij hun baas in plaats van bij de klant. Wij betalen al genoeg voor een drankje, en dan durven ze ook nog te zeuren dat ze geen fooi krijgen.”
De discussie over fooien roept duidelijk heftige emoties op, zowel bij horecamedewerkers als bij consumenten.
Wat is de etiquette rondom fooi geven?
Om wat meer duidelijkheid te scheppen, legt Anne-Marie van Leggelo, directeur van het Etiquette Bureau, de ongeschreven regels uit. Volgens haar zijn er bepaalde normen die mensen kunnen hanteren bij het geven van fooien. “In een restaurant is een fooi van 5 tot 10 procent van de rekening gebruikelijk,” legt ze uit. “Op een terras is het naar boven afronden al voldoende.”
Deze regels lijken echter minder breed gedragen te worden. Waar sommige mensen nog trouw de etiquette volgen, zien anderen de stijgende prijzen in de horeca als reden om geen extraatje meer te geven. Toch benadrukt Van Leggelo dat het personeel in de horeca vaak hun uiterste best doet om gasten een fijne ervaring te geven, en dat een fooi een blijk van waardering is.
Deskundige Reinildis van Ditzhuyzen voegt hieraan toe dat mensen “niet krenterig” moeten zijn als ze besluiten een fooi te geven. “Als je fooi geeft, doe het dan goed,” zegt ze. “Je geeft niet een paar losse centen of vraagt wisselgeld terug als je een biljet hebt overhandigd. Dat is niet netjes.”
Waarom geven we steeds minder fooi?
Naast de praktische veranderingen in hoe we betalen, speelt ook de economische realiteit een rol. Voor veel mensen worden uit eten gaan of een drankje doen steeds duurder, mede door inflatie en hogere kosten in de horeca. Dit zorgt ervoor dat consumenten kritischer kijken naar hun uitgaven. Waar een fooi vroeger een vanzelfsprekendheid was, is het nu eerder een afweging.
Daarnaast lijkt er een generatiewisseling plaats te vinden. Jongere generaties lijken minder waarde te hechten aan het geven van fooien dan oudere generaties. Voor hen voelt het eerder als een vrijwillige keuze dan een sociale verplichting.
Hoe reageert de horeca op het dalende aantal fooien?
Horecamedewerkers voelen de gevolgen van het dalende aantal fooien direct in hun portemonnee. Voor veel medewerkers zijn fooien een belangrijk onderdeel van hun inkomsten. Toch lijkt het horecapersoneel begrip te hebben voor de veranderende tijdgeest.
Sommige horecabedrijven proberen het systeem aan te passen. Zo experimenteren sommige restaurants met het opnemen van een servicetoeslag in de rekening, waardoor klanten niet meer expliciet om een fooi worden gevraagd. Dit systeem wordt in andere landen, zoals de Verenigde Staten, al langer gehanteerd.
Een cultuurverschil
Het debat rondom fooien is niet uniek voor Nederland. In sommige landen, zoals Japan, wordt fooi geven zelfs als beledigend beschouwd, terwijl het in andere landen, zoals de Verenigde Staten, juist als een sociale norm wordt gezien. De Nederlandse cultuur lijkt ergens tussenin te zitten.
Aan de ene kant waarderen Nederlanders goede service en laten ze dat graag blijken met een fooi. Aan de andere kant hechten ze ook veel waarde aan gelijkheid en vinden ze dat een goede beloning voor horecapersoneel niet afhankelijk zou moeten zijn van de klant.
Wat nu? De toekomst van fooien
De vraag of fooi geven een traditie is die langzaam zal verdwijnen, blijft voorlopig onbeantwoord. Met de opkomst van digitale betalingen en een veranderende houding onder consumenten, lijkt het in ieder geval minder vanzelfsprekend te worden.
Wat wel duidelijk is, is dat het onderwerp veel discussie oproept. Terwijl sommige mensen trouw een extraatje blijven geven, zien anderen het als een achterhaald concept dat niet meer past in de moderne tijd.
Ik geef in een restaurant geen fooi (vanwege de absurd hoge prijzen). En ik ding in een winkel niet af. Dus betaal ik gewoon wat ik moet betalen zonder extra korting of fooi.
— Marina (@dejong62) January 5, 2025
Praat mee: geef jij fooi?
De meningen over fooi geven lopen uiteen. Ben jij iemand die altijd een fooi geeft, of kies je er juist bewust voor om dat niet te doen? Deel je mening en ervaringen over dit onderwerp. Het blijft een discussie die relevant is voor iedereen die van tijd tot tijd een terrasje pakt of uit eten gaat.
Actueel
Koning Philippe kon zijn tranen niet bedwingen toen hij met een zwaar hart het droevige nieuws over zijn geliefde vrouw, Koningin Mathilde (53), bekendmaakte

België wordt opgeschrikt door een gebeurtenis die niemand had zien aankomen. Tijdens een buitengewone toespraak vanuit het Koninklijk Paleis richt koning Philippe zich zichtbaar geëmotioneerd tot de Belgische bevolking. Met een gebroken stem deelt hij het nieuws dat koningin Mathilde is overleden. De mededeling slaat in als een bom en veroorzaakt een golf van verdriet in binnen- en buitenland.
Emotionele toespraak
Kort na de bekendmaking schakelen Belgische televisiezenders over op extra nieuwsuitzendingen. Beelden van de koning, die zichtbaar moeite heeft zijn emoties te bedwingen, worden massaal gedeeld. Zijn woorden raken veel mensen diep.
“België heeft vandaag niet alleen een koningin verloren, maar ook een vrouw die haar leven volledig in dienst stelde van ons land en zijn inwoners,” zegt hij in de fictieve toespraak.
Na enkele minuten moet de koning zijn speech kort onderbreken om zichzelf te herpakken. De stilte die volgt, maakt de impact van het moment alleen maar groter.
Geschokte reacties
Binnen enkele minuten stromen reacties binnen vanuit de Belgische politiek. De premier spreekt van “een onbeschrijfelijk verlies” en prijst de inzet van Mathilde voor de samenleving.
Ook voorzitters van politieke partijen en ministers reageren geschokt. Zij benadrukken haar betrokkenheid bij tal van maatschappelijke projecten en haar verbindende rol binnen België.
Vanuit alle provincies komen steunbetuigingen binnen. Gemeentehuizen hangen de vlag halfstok en kerken luiden de klokken uit respect.
Mensen trekken naar Brussel
In de uren na de aankondiging verzamelen duizenden mensen zich spontaan bij het Koninklijk Paleis in Brussel.
Bezoekers leggen bloemen neer, steken kaarsen aan en schrijven persoonlijke boodschappen in condoleanceregisters. Sommigen staan urenlang stil voor de paleispoorten, zichtbaar geëmotioneerd.
De politie neemt extra veiligheidsmaatregelen om de toestroom van bezoekers in goede banen te leiden.
Internationale steun
Niet alleen België reageert aangeslagen. Ook uit de rest van Europa komen steunbetuigingen.
Koning Willem-Alexander en koningin Máxima laten weten diep geraakt te zijn door het nieuws. Ook vanuit Luxemburg, Spanje, Denemarken, Noorwegen, Zweden en het Verenigd Koninkrijk worden condoleances overgebracht.
Diverse Europese staatshoofden kondigen aan persoonlijk aanwezig te willen zijn bij de uitvaartplechtigheid.
Een geliefde koningin
In het fictieve scenario wordt uitgebreid stilgestaan bij de rol die Mathilde jarenlang vervulde.
Sinds haar huwelijk met koning Philippe groeide zij uit tot een van de populairste leden van het Belgische koningshuis. Haar bezoeken aan scholen, ziekenhuizen, zorginstellingen en liefdadigheidsorganisaties maakten diepe indruk.
Ze stond bekend om haar warme uitstraling, oprechte belangstelling voor mensen en haar rustige manier van communiceren.
Voor veel Belgen symboliseerde ze stabiliteit, medeleven en verbondenheid.
Zware klap voor de koninklijke familie
Voor koning Philippe betekent het verlies van zijn echtgenote een persoonlijk drama.
Gedurende tientallen jaren vormden zij samen het gezicht van de Belgische monarchie. Bij vrijwel alle staatsbezoeken, officiële ceremonies en nationale herdenkingen stonden zij zij aan zij.
Ook prinses Elisabeth, prins Gabriel, prins Emmanuel en prinses Eléonore worden in het fictieve verhaal massaal gesteund.
Volgens paleismedewerkers zoeken de kinderen vooral steun bij elkaar in deze moeilijke periode.
Staatsrouw
De federale regering kondigt een periode van nationale rouw af.
Tijdens deze dagen worden officiële festiviteiten geannuleerd en hangen overal in het land de vlaggen halfstok.
Op televisie wordt uitgebreid teruggekeken op het leven van de koningin. Documentaires, interviews en reportages laten zien hoe groot haar maatschappelijke betrokkenheid was.
Ook scholen besteden aandacht aan haar betekenis voor België.
Historische uitvaart
Ondertussen wordt achter de schermen gewerkt aan een plechtige staatsbegrafenis.
Vertegenwoordigers van tientallen landen worden verwacht in Brussel om afscheid te nemen van de koningin.
Historici spreken in dit fictieve scenario over een van de meest ingrijpende momenten voor de Belgische monarchie van de afgelopen decennia.
Sociale media kleuren zwart
Op sociale media delen honderdduizenden mensen foto’s van ontmoetingen met de koningin.
Onder hashtags als #DankJeMathilde en #MerciMathilde verschijnen persoonlijke herinneringen, condoleances en foto’s van bloemenzeeën bij het paleis.
Veel mensen schrijven dat zij haar zullen herinneren om haar vriendelijke glimlach, haar rustige uitstraling en haar oprechte aandacht voor iedereen die zij ontmoette.
Een land in rouw
De dagen na de bekendmaking verlopen in stilte. België staat stil bij het leven van een koningin die volgens velen een blijvende indruk heeft achtergelaten.
Hoewel de monarchie haar werkzaamheden uiteindelijk weer zal hervatten, zal het gemis nog lange tijd voelbaar blijven.
In deze fictieve vertelling blijft vooral één beeld hangen: een geëmotioneerde koning Philippe die zijn land toespreekt terwijl heel België in stilte meeleeft met het koningshuis.


