Actueel
Ex-vrouw Rob de Nijs niet welkom bij musical: ´Ze komt er niet in!´
De première van de musical over Rob de Nijs’ leven had een grootse avond moeten worden waarin zijn indrukwekkende carrière centraal stond.
Toch ontbrak een belangrijke persoon: zijn ex-vrouw Belinda Meuldijk. Zij was niet welkom op de première, ondanks haar grote rol in Robs leven en carrière. De beslissing om haar buiten de deur te houden, zorgde voor de nodige ophef.
Jet de Nijs en Belinda Meuldijk: een moeizame relatie
Belinda Meuldijk en Rob de Nijs waren jarenlang een stel en kregen samen twee zoons. Hun huwelijk eindigde echter in een pijnlijke breuk, waarna Rob verderging met Jet de Nijs, voorheen Henriëtte Koetschruiter. De relatie tussen Jet en Belinda is sindsdien nooit meer echt hersteld. De spanning tussen de twee vrouwen speelde dan ook een grote rol in de beslissing om Belinda niet uit te nodigen voor de première.
Rattengate: de oude wonden uit het verleden
Een van de beruchtste incidenten tussen Jet en Belinda vond plaats in 2007, toen foto’s van Belinda’s vervuilde woning in het tijdschrift Privé verschenen. De onthulling werd bekend als ‘Rattengate’.
Het bleek dat Rob zelf de foto’s had gemaakt en dat Jet haar vriend Martijn van den Bergh had aangespoord om ze te lekken. Officieel gebeurde dit uit bezorgdheid om Rob en Belinda’s autistische zoon, maar de actie werd gezien als een smerige zet in de strijd tussen de ex-partners.
Spijt en excuses, maar geen verzoening
Jet gaf later toe dat ze de situatie anders had moeten aanpakken en dat ze had moeten ingrijpen om publicatie van de foto’s te voorkomen. Toch bleef de verhouding tussen haar en Belinda gespannen. Hoewel de twee elkaar in de afgelopen jaren nog wel eens tegenkwamen, bijvoorbeeld bij de bruiloft van zoon Robbert de Nijs, bleef er altijd een zekere afstand.
Beslissing om Belinda niet uit te nodigen
De beslissing om Belinda niet bij de première uit te nodigen, werd genomen om ongemakkelijke situaties te voorkomen. Shownieuws-deskundige Evert Santegoeds licht toe: “Iedereen zou er dan op letten hoe de ene vrouw in de zaal zit en de andere. Er is gekozen voor een diplomatieke oplossing.”
Joop van den Ende stond achter de keuze
Producent Joop van den Ende bevestigt dat hij de keuze heeft gemaakt in overleg met Belinda. “Ik heb haar toestemming gevraagd om haar teksten te gebruiken en uiteindelijk hebben we daar zakelijk een oplossing voor gevonden. Ik heb haar persoonlijk gevraagd: ‘Goh Belinda, kom een andere keer kijken, niet op de première. Dit is de avond van Rob en Jet.’”
Zoon Robbert: ‘Het is zoals het is’
Zoon Robbert de Nijs, die bij de première aanwezig was, reageerde nuchter op de situatie. “Het is zoals het is. Ik ben hier in de eerste plaats voor mijn vader en ik hoop dat zij de voorstelling op een ander moment alsnog kan zien.”
Komt er alsnog een verzoening?
Voorlopig lijkt een verzoening tussen Belinda en Jet uitgesloten. Hoewel Belinda in de musical wordt geëerd vanwege haar bijdrage aan Robs carrière, was er op de premièreavond geen plaats voor haar. De vraag blijft of ze de voorstelling op een later moment alsnog zal bezoeken, of dat de pijn uit het verleden nog steeds te groot is.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.