Actueel
Een kandidaat uit Winter vol Liefde ligt op sterven 😭
Zeven maanden geleden kreeg Winter Vol Liefde-deelnemer Maarten van Gent slecht nieuws. Artsen vertelden hem dat hij alvleesklierk*nker heeft en nog maar drie maanden te leven had. Toch blijft hij opvallend kalm onder zijn situatie. “Ik maak me er totaal niet druk om,” zegt hij in een openhartig interview met Story.
Een keiharde diagnose
Toen Maarten te horen kreeg dat hij ongeneeslijk z!ek was, stond zijn wereld even stil. Toch koos hij ervoor om zijn leven niet door angst te laten bepalen. “Mensen zeggen tegen me dat ik moet v*chten, maar daar heb ik geen boodschap aan,” zegt hij. “Ik geloof niet in v*chten tegen k*nker. Wat komt, dat komt.”
Zijn nuchtere houding is iets wat kijkers van Winter Vol Liefde al eerder opviel. Hij was een man van weinig woorden en hield zijn emoties vaak voor zichzelf. In het programma kwam hij soms wat afstandelijk over, en datzelfde lijkt nu het geval te zijn bij zijn z!ekte.
“Veel mensen zeggen: ‘Sterkte,’ maar ik begrijp niet goed waarom,” vertelt hij. “Wat moet ik doen met sterkte wensen? Met d00dgaan? Ze bedoelen het vast goed, maar voor mij heeft het geen zin.”
Een onverwachte behandeling
In eerste instantie zag Maarten er geen nut in om een behandeling te starten. Hij wilde geen zware chemotherapie ondergaan om zijn leven een paar maanden te rekken. Toch dachten zijn zonen Jan Aare (29) en Robin (20), en hun moeder Piret daar anders over. Zij drongen erop aan dat hij toch een poging zou wagen.
Uiteindelijk besloot Maarten mee te gaan in hun wens en startte hij een chemokuur. “Ik deed het vooral voor hen,” geeft hij toe. “Ze hadden er veel moeite mee en wilden niet dat ik zomaar opgaf.”
De kans op succes was klein, maar tot ieders verrassing sloeg de behandeling enigszins aan. Zijn gezondheid stabiliseerde, en hij kreeg meer tijd dan aanvankelijk werd verwacht. Toch koos Maarten er na een paar maanden voor om te stoppen met de chemo. “Ik zag er het nut niet meer van in,” legt hij uit. “Ik voelde me zwak en misselijk, en het leverde me niets op.”
Leven met de d00d in zicht
Sinds zijn diagnose is Maarten dertig kilo afgevallen, maar zijn nuchterheid heeft hij niet verloren. “Mijn enige zorg is dat ik geen pijn wil lijden,” zegt hij. Gelukkig heeft hij daarvoor medicatie. “Ik heb oxycodon en die pillen helpen goed.”
Hij maakt zich niet druk over zijn eigen lot, maar wel over het verdriet dat hij achterlaat. “Voor mijn dierbaren is dit veel erger dan voor mij,” vertelt hij. “Zij moeten straks zonder mij verder, en dat is moeilijk. Maar ik probeer hen zo goed mogelijk voor te bereiden.”
Ondertussen krijgt hij veel steunbetuigingen van mensen om hem heen. De reacties zijn hartverwarmend, maar soms ook lastig. “Mensen hebben vaak meer moeite met mijn situatie dan ikzelf,” merkt hij op. “Ze weten niet goed wat ze moeten zeggen.”
Winter Vol Liefde: geen liefde, wel prachtige beelden van Estland
Zijn deelname aan Winter Vol Liefde leverde hem uiteindelijk geen relatie op. Vrouwen vonden hem afstandelijk en moeilijk te peilen. Zelf kijkt hij er niet rouwig op terug. “Ik wist van tevoren dat het lastig zou worden,” zegt hij.
Voor Maarten draaide het avontuur niet alleen om de liefde. “Ik wilde vooral Estland laten zien,” vertelt hij. “Het is een prachtig land en ik hoop dat mensen door het programma nieuwsgierig zijn geworden.”
Hij kijkt met tevredenheid terug op zijn deelname, ook al vond hij niet de ware liefde. “Het was een mooie ervaring. Ik heb mezelf laten zien zoals ik ben, zonder fratsen.”
Rust vinden in de laatste fase
Met de tijd die hij nog heeft, probeert Maarten zo normaal mogelijk te leven. Hij brengt tijd door met zijn familie, geniet van de kleine dingen en blijft in zijn geliefde Estland. “Ik voel me hier thuis. Hier wil ik mijn laatste dagen doorbrengen.”
Zijn nuchtere instelling helpt hem om het onvermijdelijke te accepteren. “Ik heb een mooi leven gehad,” zegt hij. “En als het straks voorbij is, dan is het voorbij.”
Zijn verhaal is er een van acceptatie, liefde en loslaten. Ondanks de zware diagnose blijft hij trouw aan zichzelf. Voor Maarten draait het niet om v*chten tegen het onvermijdelijke, maar om het waarderen van wat er nog is. En dat is misschien wel de krachtigste boodschap die hij achterlaat.
Actueel
Heftige tegenslag voor Klaasje Meijer: ‘Dat is mijn man en schoonvader overkomen’
Amstel Gold Race stond voor veel wielerliefhebbers weer met rood omcirkeld in de agenda, maar voor Klaasje Meijer kreeg de aanloop naar het evenement een onverwachte en vervelende wending. Via haar sociale media deelde ze een persoonlijk verhaal dat bij veel volgers voor betrokken reacties zorgde.
Van enthousiasme naar tegenslag
In een video die ze online plaatste, begint Klaasje nog vol enthousiasme. Ze vertelt dat ze onderweg is naar de Amstel Gold Race en laat zien dat haar eigen fiets veilig in de kofferbak ligt. Alles lijkt klaar voor een sportieve dag.
Maar al snel verandert de toon van haar verhaal. Terwijl ze verder praat, wordt duidelijk dat niet alles volgens plan verloopt. Waar zij haar fiets nog bij zich heeft, hebben haar partner en schoonvader minder geluk gehad.
Fietsen verdwenen van de auto
Klaasje legt uit dat de fietsen van haar partner en schoonvader van de auto zijn verdwenen. Dat gebeurde op een moment dat ze onderweg waren naar het evenement. Het nieuws komt zichtbaar binnen en zorgt voor frustratie binnen de familie.
Ze doet in haar bericht meteen een oproep aan haar volgers. Mocht iemand iets gezien hebben of informatie hebben over de verdwenen fietsen, dan hoopt ze dat diegene zich meldt. Daarbij deelt ze ook extra details en een foto van de fietsen, zodat de kans groter wordt dat iemand ze herkent.
Grote impact, maar ook veerkracht
Een situatie als deze kan een flinke domper zijn, zeker vlak voor een sportief evenement waar je naar hebt uitgekeken. Toch laten Klaasje en haar familie zich niet volledig uit het veld slaan.
Ondanks de tegenslag besluiten haar partner en schoonvader alsnog deel te nemen aan het parcours van de Amstel Gold Race. Dankzij een geleende fiets kunnen ze toch meedoen, al is het natuurlijk niet de ideale voorbereiding.
Die keuze laat zien dat de motivatie om mee te doen groter is dan de teleurstelling van het moment. Voor veel volgers is dat juist een inspirerend element in het verhaal.
Steun van volgers
Op sociale media wordt massaal gereageerd op het bericht van Klaasje. Veel mensen leven mee en laten weten het ontzettend vervelend te vinden wat er is gebeurd. Anderen delen tips of vragen om extra informatie, in de hoop te kunnen helpen.
Ook zijn er reacties van mensen die benadrukken hoe herkenbaar dit soort situaties helaas zijn. Fietsdiefstal blijft een probleem, zeker wanneer fietsen zichtbaar op of achter een auto worden vervoerd.
Oproep blijft rondgaan
Door haar bericht te delen met een groot publiek, hoopt Klaasje dat de kans groter wordt dat de fietsen worden teruggevonden. Sociale media spelen daarin een belangrijke rol: informatie kan zich snel verspreiden en mogelijk leiden tot nieuwe inzichten.
Het delen van foto’s en specifieke kenmerken van de fietsen helpt daarbij. Hoe meer mensen weten waar ze op moeten letten, hoe groter de kans dat iemand iets opmerkt.
Focus op het positieve
Hoewel de situatie allesbehalve ideaal is, probeert Klaasje ook de positieve kant te blijven zien. Het feit dat haar partner en schoonvader alsnog kunnen deelnemen aan de Amstel Gold Race zorgt voor een kleine opluchting.
Het laat zien dat een onverwachte tegenslag niet per se het einde hoeft te betekenen van een geplande ervaring. Soms vraagt het alleen om wat flexibiliteit en doorzettingsvermogen.
Een verhaal dat blijft hangen
Het incident rondom de gestolen fietsen is meer dan alleen een vervelende gebeurtenis. Het is ook een verhaal dat laat zien hoe snel een situatie kan veranderen — en hoe belangrijk het is om daar vervolgens mee om te gaan.
Voor Klaasje en haar familie blijft het hopen dat de fietsen alsnog terechtkomen. Tot die tijd overheerst vooral de combinatie van teleurstelling én vastberadenheid om er toch het beste van te maken.
En juist dat maakt haar verhaal herkenbaar voor veel mensen: onverwachte momenten horen bij het leven, maar hoe je ermee omgaat, maakt uiteindelijk het verschil.