Actueel
Een kandidaat uit Winter vol Liefde ligt op sterven 😭
Zeven maanden geleden kreeg Winter Vol Liefde-deelnemer Maarten van Gent slecht nieuws. Artsen vertelden hem dat hij alvleesklierk*nker heeft en nog maar drie maanden te leven had. Toch blijft hij opvallend kalm onder zijn situatie. “Ik maak me er totaal niet druk om,” zegt hij in een openhartig interview met Story.
Een keiharde diagnose
Toen Maarten te horen kreeg dat hij ongeneeslijk z!ek was, stond zijn wereld even stil. Toch koos hij ervoor om zijn leven niet door angst te laten bepalen. “Mensen zeggen tegen me dat ik moet v*chten, maar daar heb ik geen boodschap aan,” zegt hij. “Ik geloof niet in v*chten tegen k*nker. Wat komt, dat komt.”
Zijn nuchtere houding is iets wat kijkers van Winter Vol Liefde al eerder opviel. Hij was een man van weinig woorden en hield zijn emoties vaak voor zichzelf. In het programma kwam hij soms wat afstandelijk over, en datzelfde lijkt nu het geval te zijn bij zijn z!ekte.
“Veel mensen zeggen: ‘Sterkte,’ maar ik begrijp niet goed waarom,” vertelt hij. “Wat moet ik doen met sterkte wensen? Met d00dgaan? Ze bedoelen het vast goed, maar voor mij heeft het geen zin.”
Een onverwachte behandeling
In eerste instantie zag Maarten er geen nut in om een behandeling te starten. Hij wilde geen zware chemotherapie ondergaan om zijn leven een paar maanden te rekken. Toch dachten zijn zonen Jan Aare (29) en Robin (20), en hun moeder Piret daar anders over. Zij drongen erop aan dat hij toch een poging zou wagen.
Uiteindelijk besloot Maarten mee te gaan in hun wens en startte hij een chemokuur. “Ik deed het vooral voor hen,” geeft hij toe. “Ze hadden er veel moeite mee en wilden niet dat ik zomaar opgaf.”
De kans op succes was klein, maar tot ieders verrassing sloeg de behandeling enigszins aan. Zijn gezondheid stabiliseerde, en hij kreeg meer tijd dan aanvankelijk werd verwacht. Toch koos Maarten er na een paar maanden voor om te stoppen met de chemo. “Ik zag er het nut niet meer van in,” legt hij uit. “Ik voelde me zwak en misselijk, en het leverde me niets op.”
Leven met de d00d in zicht
Sinds zijn diagnose is Maarten dertig kilo afgevallen, maar zijn nuchterheid heeft hij niet verloren. “Mijn enige zorg is dat ik geen pijn wil lijden,” zegt hij. Gelukkig heeft hij daarvoor medicatie. “Ik heb oxycodon en die pillen helpen goed.”
Hij maakt zich niet druk over zijn eigen lot, maar wel over het verdriet dat hij achterlaat. “Voor mijn dierbaren is dit veel erger dan voor mij,” vertelt hij. “Zij moeten straks zonder mij verder, en dat is moeilijk. Maar ik probeer hen zo goed mogelijk voor te bereiden.”
Ondertussen krijgt hij veel steunbetuigingen van mensen om hem heen. De reacties zijn hartverwarmend, maar soms ook lastig. “Mensen hebben vaak meer moeite met mijn situatie dan ikzelf,” merkt hij op. “Ze weten niet goed wat ze moeten zeggen.”
Winter Vol Liefde: geen liefde, wel prachtige beelden van Estland
Zijn deelname aan Winter Vol Liefde leverde hem uiteindelijk geen relatie op. Vrouwen vonden hem afstandelijk en moeilijk te peilen. Zelf kijkt hij er niet rouwig op terug. “Ik wist van tevoren dat het lastig zou worden,” zegt hij.
Voor Maarten draaide het avontuur niet alleen om de liefde. “Ik wilde vooral Estland laten zien,” vertelt hij. “Het is een prachtig land en ik hoop dat mensen door het programma nieuwsgierig zijn geworden.”
Hij kijkt met tevredenheid terug op zijn deelname, ook al vond hij niet de ware liefde. “Het was een mooie ervaring. Ik heb mezelf laten zien zoals ik ben, zonder fratsen.”
Rust vinden in de laatste fase
Met de tijd die hij nog heeft, probeert Maarten zo normaal mogelijk te leven. Hij brengt tijd door met zijn familie, geniet van de kleine dingen en blijft in zijn geliefde Estland. “Ik voel me hier thuis. Hier wil ik mijn laatste dagen doorbrengen.”
Zijn nuchtere instelling helpt hem om het onvermijdelijke te accepteren. “Ik heb een mooi leven gehad,” zegt hij. “En als het straks voorbij is, dan is het voorbij.”
Zijn verhaal is er een van acceptatie, liefde en loslaten. Ondanks de zware diagnose blijft hij trouw aan zichzelf. Voor Maarten draait het niet om v*chten tegen het onvermijdelijke, maar om het waarderen van wat er nog is. En dat is misschien wel de krachtigste boodschap die hij achterlaat.
In de liefde heeft Junior Planckaert vaak te maken met tegenslagen, maar altijd had hij één trouwe metgezel die hem door moeilijke tijden heen hielp: zijn hond Apollo. Helaas moet Junior nu afscheid nemen van zijn geliefde viervoeter, die onlangs is overleden. Op Instagram deelde hij een reeks hartverscheurende foto’s van Apollo, waarmee hij zijn verlies deelde met zijn volgers.
Een onmiskenbare band
De band tussen Junior en Apollo was altijd bijzonder. Op de foto’s is te zien hoe Apollo altijd aan zijn zijde was, in zowel gelukkige als verdrietige momenten. Junior schreef bij de foto’s: “Je bent misschien weg, maar voor altijd bij mij,” gevolgd door de woorden “Voor altijd in ons hart, lieve Apollo,” die ook door zijn zus Stephanie Planckaert werden gedeeld. De familie is dan ook gezamenlijk in rouw om het verlies van hun geliefde huisdier.
De steun van Apollo in moeilijke tijden
Enkele jaren geleden vertelde Junior in Het Laatste Nieuws hoe belangrijk Apollo voor hem was. “Als ik verdrietig ben, trek ik me graag alleen terug, vaak met mijn hond erbij,” gaf hij toen aan. Apollo was voor Junior een bron van steun, vooral tijdens zware momenten zoals het verlies van zijn oma of het beëindigen van lange relaties. Het was dan ook duidelijk dat de hond voor hem veel meer was dan enkel een huisdier – Apollo was een trouwe vriend en steun in tijden van verdriet.
Het verlies van een dierbare
Junior deelde toen ook een aangrijpende gedachte: “Het verlies van een dier kan net zo intens zijn als het verlies van een dierbare.” Voor hem was Apollo meer dan alleen een hond, het was een levenspartner die hem altijd had gesteund en hem in de moeilijkste momenten troostte. Het verlies is dan ook een zware klap voor Junior, en hij heeft in zijn post duidelijk laten zien hoeveel Apollo voor hem betekende.
Lichtpuntje in een donkere tijd
Het verlies van Apollo komt echter op een dag die voor de familie Planckaert ook een lichtpuntje biedt. Het is namelijk de 37ste verjaardag van Junior’s zus, Stephanie. Ondanks het verdriet rondom het verlies van Apollo, liet haar man, Christopher Timmerman, dit niet ongemerkt voorbijgaan. Hij deelde een mooie foto van Stephanie en schreef: “Gelukkige verjaardag, mijn lieve schat!” en voegde eraan toe: “Dankjewel voor wie je bent. Zo zorgzaam, zo sterk, zo jezelf. Dankjewel voor ons, voor ons gezin en voor alle kleine momenten die alles betekenen.”
De kracht van familie
Terwijl Junior in de rouw is om Apollo, lijkt de steun van zijn familie sterker dan ooit. Het moment van verdriet wordt deels verlicht door de liefde en steun die ze elkaar geven, zowel in de rouw als in de momenten van vreugde. Ondanks het verlies van een geliefd dier, blijft de familie Planckaert samen sterk en biedt ze elkaar de nodige steun om verder te gaan.
Herinneringen die blijven
Voor Junior blijft Apollo altijd een onuitwisbaar deel van zijn leven. Het verlies van een huisdier is altijd pijnlijk, vooral wanneer het zo’n belangrijke rol speelt in je leven. Maar de herinneringen en de liefde die Apollo heeft gegeven, zullen altijd blijven. Junior’s post is een eerbetoon aan de bijzondere band die ze hadden, en een herinnering dat de liefde van een dier nooit verloren gaat.
In tijden van verdriet is het belangrijk om de steun van geliefden te omarmen, en dat doet de familie Planckaert, ondanks de moeilijke tijden, met veel liefde en zorg.