Actueel
Dertig jaar geleden was hij mijn favoriete zanger, maar vandaag herken ik hem niet meer
Phil Collins is ongetwijfeld een muzikaal icoon wiens invloed zich uitstrekt over de grenzen van generaties en genres. Geboren in het hart van Londen op 30 januari 1951, groeide hij op in een creatief nest dat zijn artistieke vaardigheden al vroeg cultiveerde. Zijn oom speelde een cruciale rol in het aanwakkeren van zijn muzikale passie door hem een uniek drumstel te geven – een verzameling van tamboerijnen, driehoeken, cimbalen en kleine drums. Dit onconventionele drumstel zou niet alleen dienen als een speeltje, maar als het fundament van zijn toekomstige muzikale expressie.
Ontdekkingen
Als tiener was Collins al intens betrokken bij de muziekwereld. Zijn liefde voor muziek werd verder versterkt door de aankoop van een platenspeler en het album ‘Please Please Me’ van The Beatles, dat een diepe invloed op hem had.
De rock ‘n’ roll-revolutie die zich in die tijd ontvouwde, had een blijvende impact op zijn muzikale ontwikkeling.
Zijn aanpak om te leren drummen was onconventioneel maar effectief; hij speelde voor een spiegel om de coördinatie en het ritme te perfectioneren zonder constant naar zijn handen te hoeven kijken.
Deze zelfstudie, gecombineerd met enkele formele lessen, stelde hem in staat om een intuïtief begrip van muziek te ontwikkelen dat veel verder ging dan wat bladmuziek hem kon leren.
Solosuccessen
Phil Collins’ carrière nam een enorme vlucht toen hij zich aansloot bij de band Genesis.
Zijn toetreding tot deze groep markeerde het begin van een buitengewone periode van muzikale innovatie en succes.
Samen met Genesis en in zijn solocarrière verkocht hij meer dan 100 miljoen platen, waarmee hij zich schaarde tussen muzikale legendes zoals Michael Jackson en Paul McCartney.
Zijn invloed was zo groot dat hits zoals ‘In The Air Tonight’ en ‘You Can’t Hurry Love’ niet alleen top hits werden, maar ook culturele fenomenen die tot op de dag van vandaag resoneren.
Zijn unieke stem en talent voor songwriting brachten hem wereldwijde erkenning en een trouwe schare fans.
Uitdagingen
Toen Collins in 2017 weer bij Genesis kwam voor hun ‘Last Domino’ tournee, was hij al een gevestigde legende.
Echter, de pandemie en zijn gezondheid gooiden roet in het eten, waardoor de tour uitgesteld werd en Collins’ fysieke beperkingen aan het licht kwamen.
Zijn vermogen om te drummen was ernstig aangetast, wat hem dwong om de drumstokken over te dragen aan zijn zoon Nicholas, terwijl hij zich concentreerde op de zang.
Dit was een aanzienlijke aanpassing, niet alleen voor hem, maar ook voor de fans die gewend waren aan zijn krachtige drumoptredens. Ondanks deze uitdagingen bleef zijn vastberadenheid en liefde voor muziek onverminderd sterk.
Carrière
De fysieke uitdagingen waarmee Collins te maken heeft, benadrukken een bredere problematiek van duurzaamheid in de muziekindustrie, vooral voor artiesten die ouder worden.
Zijn huidige gezondheidstoestand dwingt hem om zijn deelname aan lange tours te heroverwegen en te focussen op wat haalbaar is gezien zijn fysieke beperkingen.
Ondanks deze hindernissen blijft zijn liefde voor muziek onwankelbaar, en hij blijft een bron van inspiratie voor zowel collega-muzikanten als fans over de hele wereld.
Collins’ vermogen om zich aan te passen aan nieuwe realiteiten en zijn voortdurende toewijding aan zijn kunst getuigen van zijn uitzonderlijke karakter en blijvende invloed op de muziekwereld.
Actueel
Ruben Van Gucht haalt keihard uit na beslissing van VRT
Ruben Van Gucht begint met ‘Happy Hour’ aan een nieuw hoofdstuk bij VTM. Voor de presentator betekent het programma een kans om zich nadrukkelijker buiten de sportwereld te laten zien. Opvallend genoeg liep hij jaren geleden al rond met een vergelijkbaar idee. Van Gucht legde dat destijds voor aan de VRT, maar daar werd zijn voorstel volgens hem snel afgewezen. Nu hij bij de concurrent wél die mogelijkheid krijgt, kan hij het niet laten om daar nog even op terug te komen.
Van Gucht is jarenlang vooral bekend geweest als sportjournalist en presentator.
De afgelopen tijd is zijn werkterrein echter steeds breder geworden. Naast zijn activiteiten rond sport liet hij zich ook op andere gebieden zien en horen.
Met Happy Hour zet hij daar bij VTM een volgende stap in.
Toch blijkt het idee om een dergelijk televisieprogramma te presenteren helemaal niet nieuw te zijn.
Ruben stapte zelf naar VRT
In een gesprek met Het Nieuwsblad vertelt Van Gucht dat hij jaren geleden zelf bij de VRT aanklopte met een voorstel.
Hij zag toen al mogelijkheden om een televisieprogramma te maken dat aansloot bij het soort format waarin actualiteit en luchtige gesprekken worden gecombineerd.
„Ik klopte jaren geleden al aan bij toenmalig programmadirecteur Ricus Jansegers op de VRT”, vertelt Van Gucht.
Hij had daarbij ook een concreet idee.
„Met het voorstel om iets à la De Weekwatchers op tv te doen.”
Van Gucht kende dat concept natuurlijk goed. Bij De Weekwatchers op Radio 2 wordt op een toegankelijke en vaak humoristische manier teruggeblikt op de actualiteit.
Volgens Van Gucht zag hij destijds al mogelijkheden om een vergelijkbare formule naar televisie te vertalen.
Voorstel snel afgewezen
Bij de VRT bleek er op dat moment echter weinig enthousiasme voor zijn plan.
Van Gucht zegt dat zijn voorstel nauwelijks de kans kreeg om verder te worden ontwikkeld.
„Maar hij veegde dat bijzonder snel van tafel”, vertelt hij over de reactie van toenmalig programmadirecteur Jansegers.
Daarmee verdween het idee voorlopig van tafel.
Van Gucht bleef vervolgens vooral actief binnen de sportjournalistiek, terwijl hij in de jaren daarna geleidelijk ook andere kanten van zichzelf als presentator begon te laten zien.
En juist daardoor kijkt hij nu met andere ogen terug op die afwijzing.
‘Ik wil zeker niet natrappen’
Van Gucht benadrukt dat hij de voormalige leiding van de VRT achteraf niet wil aanvallen.
„Ik wil zeker niet natrappen”, zegt hij.
Toch volgt daarna een opmerking waarin duidelijk doorklinkt dat hij de beslissing van destijds niet is vergeten.
„Maar als je ziet hoe mijn professionele carrière zich de voorbije jaren ontwikkelde, kan je je afvragen wie wat niet gezien heeft.”
Een opvallende uitspraak.
Van Gucht lijkt daarmee te suggereren dat er destijds al meer mogelijkheden in hem als presentator zaten dan de VRT op dat moment zag of wilde benutten.
Hij zegt niet dat zijn toenmalige voorstel gegarandeerd een succes zou zijn geworden, maar constateert wel dat zijn carrière inmiddels precies in de richting is geëvolueerd die hij jaren geleden zelf al voor ogen had.
Nu krijgt hij die kans bij VTM
Die mogelijkheid krijgt Van Gucht nu bij VTM.
Met Happy Hour presenteert hij een programma waarin wordt teruggeblikt op onderwerpen die gedurende de afgelopen week in de belangstelling stonden.
Bekende gasten schuiven aan om over die actualiteit te praten, waarbij niet alleen ruimte is voor inhoudelijke gesprekken, maar ook voor humor en entertainment.
Daarmee wijkt het programma behoorlijk af van het werk waarmee het grote publiek Van Gucht jarenlang voornamelijk associeerde.
Geen wedstrijdanalyses, sportuitslagen of interviews langs het veld, maar gesprekken over een veel breder scala aan onderwerpen.
Voor de presentator is het daarmee een uitgelezen mogelijkheid om te laten zien dat hij meer kan dan alleen sport.
Ervaring met De Weekwatchers komt van pas
Helemaal onbekend is die rol overigens niet voor Van Gucht.
Zijn ervaring met De Weekwatchers op Radio 2 sluit juist goed aan bij de formule van Happy Hour.
Ook daar draait het om actuele gebeurtenissen die op een toegankelijke manier worden besproken.
Het grote verschil is natuurlijk dat Van Gucht die aanpak nu naar televisie brengt en daar zelf nadrukkelijk het gezicht van wordt.
Precies daardoor wordt zijn oude voorstel aan de VRT achteraf extra interessant.
Wat hij jaren geleden al wilde proberen, krijgt nu bij een andere commerciële zender alsnog vorm.
Carrière werd steeds breder
Voor Van Gucht past Happy Hour bovendien binnen een bredere ontwikkeling van zijn loopbaan.
Hij maakte naam als sportjournalist en bouwde daar jarenlang een herkenbaar profiel mee op, maar bleef zich niet uitsluitend tot die wereld beperken.
De presentator dook steeds vaker op in programma’s waarin zijn persoonlijkheid, humor en gespreksvaardigheden belangrijker waren dan zijn sportkennis.
Daardoor is het beeld van Van Gucht als uitsluitend sportpresentator de afgelopen jaren langzaam veranderd.
Zelf lijkt hij daarin vooral de bevestiging te zien dat zijn ambities van destijds niet zo vreemd waren.
Geen afrekening, wel duidelijke boodschap
Van een openlijke afrekening met de VRT wil Van Gucht dus niet spreken.
Hij benadrukt zelf dat hij niet wil ‘natrappen’.
Tegelijkertijd laat zijn opmerking weinig twijfel bestaan over het feit dat hij de afwijzing nog goed weet.
Dat hij nu uitgerekend bij VTM de mogelijkheid krijgt om een programma te maken dat raakvlakken vertoont met het idee waarmee hij ooit bij de VRT aanklopte, maakt de situatie des te opvallender.
Voor Ruben Van Gucht voelt ‘Happy Hour’ daardoor als meer dan zomaar een nieuwe presentatieklus. Het geeft hem de kans om op televisie iets te doen waar hij jaren geleden zelf al mogelijkheden in zag. Zijn voorstel werd toen bij de VRT snel van tafel geveegd. Nu hij bij VTM alsnog die richting inslaat, stelt Van Gucht fijntjes de vraag: „Wie heeft wat niet gezien?”