Actueel
De schokkende reden waarom Marieke Elsinga ineens zo slecht presenteert – Dit zag niemand aankomen!
Marieke Elsinga krijgt al geruime tijd kritiek op haar presentatievaardigheden, en haar recente tv-optredens helpen haar imago niet bepaald. De shows waarin ze te zien is, zoals The Jump, worden door critici als teleurstellend bestempeld. Ook The Headliner, waarin ze binnenkort naast Jim Bakkum zal presenteren, lijkt niet bepaald een succes te worden. Tv-kenner Victor Vlam denkt te weten waarom Marieke’s tv-optredens zo ondermaats zijn en deelt zijn visie in de podcast De Communicado’s.
Een moeizame presentatiestijl
Volgens Victor is Marieke Elsinga op de radio bij Qmusic nog steeds goed in haar element en deed ze het vroeger bij RTL Boulevard ook prima. Maar zodra ze een strakker geregisseerd programma moet presenteren, zoals een quiz of talentenjacht, lijkt het alsof ze vastloopt.
“Toen ik haar bij The Jump zag, dacht ik meteen: dit is echt niet goed,” zegt Victor. “Tina Nijkamp en Angela de Jong hadden hier ook kritiek op en ik dacht hetzelfde. Maar ik vond het wat sneu om er ook nog eens op in te hakken. Toch moet ik zeggen: The Jump presenteert ze gewoon niet goed.”
Waarom lukt het haar niet?
Volgens Victor ligt het probleem in het strakke format van dit soort shows. Marieke is van nature spontaan en goed in losse, luchtige gesprekken. Maar bij een quiz of spelprogramma moet een presentator spanning opbouwen, kandidaten begeleiden en de kijker op het juiste moment uitleg geven. Dit vraagt om een meer gecontroleerde stijl, en daar loopt Marieke volgens hem op vast.
“Ze lijkt gevangen in een keurslijf waarin alles volgens een vast script moet verlopen,” legt hij uit. “Dat gaat haar niet natuurlijk af. Iemand als Robert ten Brink kan zo’n rol moeiteloos vervullen – bij hem voelt het organisch en vloeiend. Maar bij Marieke lijkt het alsof ze een rol speelt in plaats van dat ze echt in haar element is.”
Geen authentieke uitstraling
Een groot probleem is volgens Victor dat Marieke’s presentatie niet geloofwaardig overkomt. “Het voelt alsof ze de rol van quizmaster aan het acteren is. Je ziet dat ze niet volledig in haar element is, en dat merkt de kijker.”
Bij The Jump was dat al duidelijk zichtbaar, maar bij The Headliner, waarin ze binnenkort verschijnt, vreest Victor dat dit probleem zich opnieuw zal voordoen. “In The Headliner zit je als presentator ook in een keurslijf. Je hebt een vast format waarbinnen je moet opereren en kunt weinig improviseren. Als je niet op een natuurlijke manier in zo’n rol past, komt het snel geforceerd over.”
Somber vooruitzicht voor The Headliner
Het programma The Headliner werd bij de eerste aflevering al massaal afgekraakt. Dat voorspelt niet veel goeds voor Marieke’s debuut als presentatrice van de show. Victor denkt dat haar stijl simpelweg niet aansluit bij de eisen van dit soort programma’s.
“Een spelshow of talentenjacht presenteren vraagt om een hele andere aanpak dan radio maken of bij RTL Boulevard een gesprekje voeren,” concludeert hij. “Als presentator moet je de juiste toon kunnen zetten en het programma laten draaien om de kandidaten, niet om jezelf. Bij Marieke voelt het te gemaakt en dat gaat niet goed uitpakken.”
Of Marieke Elsinga haar draai nog weet te vinden in dit soort programma’s, blijft de vraag. Maar volgens critici en tv-kenners lijkt ze niet op haar plek in strak geregisseerde formats – en dat begint steeds meer kijkers op te vallen.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.