Actueel
De Bauers-kijkers in tranen: ”Dit komt binnen”
In de realityserie De Bauers: Een nieuwe fase krijgen kijkers opnieuw een persoonlijk inkijkje in het leven van Frans Bauer en zijn familie. Vooral de scènes met zijn 80-jarige moeder Wies maken veel indruk. Wies heeft dementie en haar toestand gaat steeds verder achteruit. Dat levert aangrijpende momenten op, die ook bij kijkers hard binnenkomen.
Wies Bauer heeft dementie
Het is al langer bekend dat de moeder van Frans Bauer vanwege dementie in een verzorgingstehuis woont. Haar geheugen laat haar steeds vaker in de steek en voor haar familie betekent dit dat ze voortdurend moeten leren omgaan met een veranderende werkelijkheid.
Ook in de vorige realityserie van de familie was Wies te zien. Toen Frans zijn vijftigste verjaardag vierde en zijn moeder aanwezig was, kon de zanger zijn emoties nauwelijks bedwingen.
Inmiddels is er ongeveer een jaar verstreken en is duidelijk te zien dat Wies verder achteruit is gegaan.
Zoon Lucas Bauer legt in de serie uit hoe de familie daarmee probeert om te gaan.
“Oma is aan het dementeren. Er is eigenlijk weinig wat je ertegen kan doen, behalve accepteren en meegaan in haar verhalen. Als je zegt: dat is niet zo, dan krijgt ze stress.”
Familie probeert mee te bewegen
Voor Frans is het zwaar om te zien wat de z!ekte met zijn moeder doet. Tegelijkertijd haalt hij veel steun uit de manier waarop zijn kinderen met hun oma omgaan.
In plaats van haar voortdurend te corrigeren wanneer ze iets zegt wat niet klopt, proberen ze mee te bewegen met haar belevingswereld.
Frans is daar zichtbaar trots op.
“Waar ik heel trots op ben is dat mijn kinderen het voor mijn moeder zo normaal mogelijk proberen te maken. Ze doen gezellig met haar, ze maken grapjes met haar. Het is niet makkelijk om mee te gaan in een verhaal wat niet klopt.”
Het laat zien hoe de hele familie probeert om Wies zoveel mogelijk vertrouwdheid en gezelligheid te bieden, ook nu haar herinneringen steeds vaker vervagen.
Confronterend moment bij het huis van Frans
Een van de aangrijpendste scènes volgt wanneer Frans zijn moeder ophaalt bij het verzorgingstehuis.
Samen rijden ze naar zijn woning in Fijnaart. Een plek die voor de familie vanzelfsprekend zeer bekend is, maar waar Wies bij aankomst geen herkenning meer bij lijkt te voelen.
Wanneer ze voor het huis staan, probeert Frans haar geheugen voorzichtig te prikkelen.
“Kijk eens wie hier woont!”, zegt hij tegen zijn moeder.
Maar Wies lijkt niet te beseffen dat ze bij het huis van haar eigen zoon staat. Haar reactie maakt het moment extra pijnlijk.
“Oh, ga er maar niet naartoe hoor, Frans”, antwoordt ze.
Voor Frans is dat zichtbaar confronterend. Een plek die jarenlang onderdeel was van het leven van de familie, roept bij zijn moeder niet meer automatisch de herinneringen op die er ooit bij hoorden.
Afscheid van de woonwagen
Ook een ander moment staat symbool voor de veranderingen binnen de familie. Frans neemt afscheid van de woonwagen waarin zijn moeder jarenlang heeft gewoond.
De woonwagen krijgt een nieuwe bestemming en daarmee wordt opnieuw een hoofdstuk afgesloten.
Voor Frans is het veel meer dan alleen afscheid nemen van een woning. De plek zit vol herinneringen aan zijn moeder en aan de tijd voordat dementie een steeds grotere rol in haar leven begon te spelen.
Voor de camera verwoordt hij hoe zwaar dat voor hem voelt.
“Dit doet wel even pijn. Je verliest je moeder elke dag een beetje meer…”
Die uitspraak vat samen waarmee Frans en zijn familie worden geconfronteerd. Wies is er nog, maar tegelijkertijd verdwijnen steeds meer herinneringen en vertrouwde herkenningspunten.
Een klein antwoord raakt Frans
Toch zijn er tussen alle moeilijke momenten door ook gebeurtenissen die laten zien dat de band tussen moeder en zoon nog altijd aanwezig is.
Hoewel Wies veel dingen door elkaar haalt en mensen, plaatsen en gebeurtenissen niet altijd meer herkent, zijn bepaalde gevoelens er nog steeds.
Dat wordt duidelijk wanneer Frans zijn moeder vertelt hoeveel hij van haar houdt.
Wies antwoordt daarop zachtjes:
“Ik ook van jou, Frans.”
Juist door alles wat daarvoor te zien is geweest, krijgt dat korte antwoord veel betekenis. Waar herinneringen steeds verder vervagen, blijft de liefde tussen moeder en zoon voelbaar.
Frans probeert zijn moeder dichtbij te houden
Voor Frans is de situatie duidelijk moeilijk. Hij moet accepteren dat zijn moeder steeds minder weet en herkent, terwijl hij zelf alle gezamenlijke herinneringen nog wel heeft.
Tegelijkertijd probeert hij de momenten die er nog zijn zo waardevol mogelijk te maken.
Daarbij krijgt hij steun van zijn gezin. Zijn kinderen behandelen hun oma volgens Frans zo normaal mogelijk en blijven grapjes met haar maken en gesprekken voeren, ook wanneer haar verhalen niet helemaal meer overeenkomen met de werkelijkheid.
Dat lijkt voor de zanger veel te betekenen.
Kijkers geraakt door de beelden
De scènes met Wies maken ook buiten de familie veel los. Vooral het moment waarop ze het huis van Frans niet lijkt te herkennen en het korte gesprek waarin moeder en zoon zeggen dat ze van elkaar houden, zorgen voor emotionele reacties.
De beelden laten op een persoonlijke manier zien wat dementie binnen een gezin kan betekenen.
Het gaat daarbij niet alleen om vergeten namen of gebeurtenissen. Ook bekende plaatsen kunnen hun vertrouwdheid verliezen en gesprekken kunnen steeds moeilijker worden.
Voor naasten betekent dat voortdurend aanpassen aan een nieuwe situatie.
Liefde blijft herkenbaar
Juist daarom is het laatste moment tussen Frans en Wies zo aangrijpend. Veel om haar heen wordt voor Wies steeds minder herkenbaar, maar wanneer haar zoon zijn liefde uitspreekt, komt er nog altijd een liefdevol antwoord terug.
Voor Frans zijn het waarschijnlijk juist zulke momenten die extra kostbaar worden naarmate zijn moeder verder achteruitgaat.
De woorden die hij eerder uitsprak, zeggen daarbij misschien wel het meest: “Je verliest je moeder elke dag een beetje meer.”
Tegelijkertijd laten de beelden uit De Bauers: Een nieuwe fase zien dat er ondanks de z!ekte iets overeind blijft. Herinneringen kunnen vervagen en vertrouwde plekken kunnen onbekend worden, maar de bijzondere band tussen Frans en zijn moeder Wies is nog altijd voelbaar.
Actueel
Deze vier provincies doen niet meer aan wintertijd en zetten de klok niet terug
Twee keer per jaar de klok verzetten? Op steeds meer plekken willen ze daar definitief vanaf. Verschillende regio’s hebben inmiddels besloten voortaan het hele jaar dezelfde tijd te hanteren. Vooral in Canada is er veel beweging. Daar kiezen meerdere provincies en gebieden ervoor de halfjaarlijkse klokwissel af te schaffen. Toch zorgt één belangrijke vraag nog altijd voor discussie: kiezen we voor permanente zomertijd of juist voor wintertijd?
Die discussie speelt ook onder slaapdeskundigen. Hoewel velen van hen het stoppen met de klokwissel toejuichen, bestaat er kritiek op permanente zomertijd. Een vaste wintertijd zou namelijk beter aansluiten bij het natuurlijke dag-nachtritme.
In Nederland verandert er voorlopig niets. In de nacht van zaterdag 24 op zondag 25 oktober 2026 gaat de klok weer een uur terug.
Steeds meer plekken stoppen met klok verzetten
Voor miljoenen mensen is het ieder voorjaar en najaar hetzelfde ritueel: alle klokken moeten een uur vooruit of achteruit.
Dat heeft niet alleen praktische gevolgen. De verandering kan tijdelijk ook invloed hebben op het slaapritme.
Op verschillende plekken in Canada wordt daarom afscheid genomen van het systeem.
In de aangeleverde berichtgeving wordt Manitoba genoemd als de nieuwste provincie die besloot het verzetten van de klok te beëindigen.
Daar ging eerst een raadpleging onder de bevolking aan vooraf.
Bijna 72.000 inwoners zouden hun mening hebben gegeven. Maar liefst 92 procent van de deelnemers gaf aan dat ze van de halfjaarlijkse tijdswisseling af wilden.
De volgende vraag was welke tijd vervolgens permanent moest worden.
Meeste inwoners kiezen voor zomertijd
Daarover waren de meningen meer verdeeld.
Volgens de aangeleverde cijfers koos 58 procent voor permanente zomertijd, terwijl 34 procent liever permanent de wintertijd zou aanhouden.
Het voordeel van zomertijd is duidelijk zichtbaar aan het einde van de dag.
Het blijft ’s avonds langer licht.
Maar daar staat in de winter een belangrijk nadeel tegenover: de zon komt ’s ochtends later op. In december kan dat betekenen dat mensen veel langer in het donker aan hun dag beginnen.
En precies daar begint de discussie met slaapdeskundigen.
Slaapexperts zien liever wintertijd
Het afschaffen van de klokwissel kan rekenen op steun van deskundigen die wijzen op de verstoring van het slaapritme die het verzetten van de klok kan veroorzaken.
Vooral jonge kinderen en mensen die gevoelig zijn voor veranderingen in hun slaap-waakritme kunnen enkele dagen nodig hebben om zich aan de nieuwe tijd aan te passen.
Maar stoppen met de klokwissel is één ding. Welke tijd daarna permanent wordt ingevoerd, is een andere discussie.
Een deel van de slaap- en chronobiologische experts geeft de voorkeur aan permanente wintertijd.
Die standaardtijd sluit beter aan op de stand van de zon en daarmee op het natuurlijke circadiane ritme.
Bij permanente zomertijd wordt de klok als het ware het hele jaar een uur naar voren geschoven.
Dat levert lichte zomeravonden op, maar betekent tegelijkertijd dat het tijdens de wintermaanden ’s ochtends langer donker blijft.
Gezondheid belangrijke reden
Gezondheidsargumenten speelden volgens de aangeleverde informatie een belangrijke rol bij de Canadese besluitvorming.
Een analyse van het provinciale ministerie van Volksgezondheid zou hebben geconcludeerd dat stoppen met het wisselen van de klok voordelen kan opleveren.
Gezinnen met jonge kinderen worden daarbij specifiek genoemd.
Een verandering van één uur klinkt misschien beperkt, maar kan het dagelijkse ritme tijdelijk behoorlijk verstoren.
Daarnaast worden economische en praktische argumenten genoemd.
Wanneer aangrenzende gebieden dezelfde tijd hanteren, wordt bijvoorbeeld zakendoen en reizen over provinciegrenzen eenvoudiger.
Canada krijgt steeds meer uitzonderingen
Canada vormt sowieso een ingewikkelde lappendeken als het om tijdzones en zomertijd gaat.
Naast Manitoba worden in de aangeleverde berichtgeving British Columbia, Alberta en de Northwest Territories genoemd als gebieden waar recent stappen zijn gezet om de klokwissel te beëindigen.
Yukon hanteert al sinds 2020 een vaste tijd.
Saskatchewan stopte er zelfs tientallen jaren geleden al mee.
Ook in delen van Ontario spelen veranderingen. Het noordwesten van de provincie zou zich aanpassen om gelijk te blijven lopen met Manitoba.
Zonder zo’n aanpassing kunnen bijzondere situaties ontstaan waarbij nabijgelegen plaatsen gedurende een deel van het jaar verschillende tijden hanteren.
Ontario wacht op andere regio’s
Ontario nam volgens de aangeleverde informatie al in 2020 wetgeving aan die het mogelijk maakt om met de klokwissel te stoppen.
Daar zit echter een belangrijke voorwaarde aan.
De verandering zou pas worden doorgevoerd wanneer onder andere Quebec en de Amerikaanse staat New York eveneens meedoen.
Dat illustreert meteen waarom het afschaffen van zomer- en wintertijd ingewikkelder is dan simpelweg besluiten de klok niet meer te verzetten.
Wanneer één gebied verandert en de buren niet, ontstaan nieuwe tijdsverschillen.
Dat kan gevolgen hebben voor woon-werkverkeer, scholen, transport, televisie-uitzendingen en bedrijven die over regionale grenzen werken.
Europa praat er al jaren over
Ook binnen de Europese Unie is het stoppen met de klokwissel bepaald geen nieuw onderwerp.
De Europese Commissie kwam in 2018 met een voorstel om de halfjaarlijkse wisseling te beëindigen.
Daaraan voorafgaand werd een grote online raadpleging gehouden.
Van de ruim 4,5 miljoen deelnemers zou ongeveer 84 procent voor het afschaffen van de klokwissel hebben gestemd.
Daarmee leek er aanvankelijk veel draagvlak.
Toch bleek het in de praktijk ingewikkelder.
Zomertijd of wintertijd zorgt voor discussie
Wanneer de klok niet meer wordt verzet, moet namelijk worden bepaald welke tijd permanent wordt.
En juist daarover konden Europese landen het niet eens worden.
Sommige landen en burgers geven de voorkeur aan zomertijd vanwege de langere lichte avonden.
Andere landen en deskundigen zien juist meer voordelen in permanente standaardtijd, oftewel wintertijd.
Daarnaast is afstemming tussen buurlanden belangrijk.
Wanneer Nederland bijvoorbeeld voor een andere permanente tijd zou kiezen dan België of Duitsland, kan dat nieuwe tijdsverschillen opleveren.
Het Europese voorstel is daardoor nog altijd niet definitief uitgevoerd.
Nederland zet klok op 25 oktober terug
Voor Nederland verandert er dit jaar dan ook niets.
De wintertijd gaat in op zondag 25 oktober 2026.
Om 03.00 uur wordt de klok één uur teruggezet naar 02.00 uur.
Daardoor duurt die nacht officieel een uur langer.
Voor veel mensen betekent dat simpelweg een extra uur slaap.
De omschakeling naar wintertijd vindt binnen de Europese Unie steeds plaats op de laatste zondag van oktober.
In het voorjaar gebeurt het tegenovergestelde en gaat de klok op de laatste zondag van maart weer een uur vooruit.
Wanneer stopt Nederland ermee?
Daar is voorlopig geen definitieve datum voor.
Hoewel het onderwerp al jarenlang op Europees niveau wordt besproken, is nog geen overeenstemming bereikt over de manier waarop de klokwissel moet worden afgeschaft.
Tot die tijd blijft het bestaande systeem in Nederland van kracht.
De ontwikkelingen in Canada laten ondertussen zien dat het wel degelijk anders kan.
Maar ze tonen ook meteen het grootste probleem: stoppen met het verzetten van de klok is relatief eenvoudig, bepalen welke tijd daarna permanent moet gelden is een stuk ingewikkelder.
Voor Nederland is de situatie dit weekend in ieder geval duidelijk: in de nacht van zaterdag op zondag gaat de klok om 03.00 uur terug naar 02.00 uur.