Actueel
Boerderij van Dorst valt compleet door de mand: ‘Het is niet eens een boerderij!’
Boerderij van Dorst, gepresenteerd door Raven van Dorst, is een van de meest geliefde programma’s op de Nederlandse televisie. In een landschap vol scripted realityshows en gecaste formats lijkt het programma zich te onderscheiden door authenticiteit. Het concept klinkt simpel en oprecht: Raven trekt zich terug op het platteland om zelfvoorzienend te leven, terwijl er wekelijks twee BN’ers langskomen om te helpen op de boerderij. Maar hoe echt is dit alles eigenlijk?

Het concept: Authentiek of slechts een façade?
De premisse van het programma is aantrekkelijk: Van Dorst ontvangt gasten die meehelpen op de boerderij en ondertussen worden ze openhartig geïnterviewd. Het lijkt een ontspannen en eerlijk kijkje in het leven van de flamboyante presentator en muzikant. Maar niet alles is wat het lijkt.
Zangeres Ellen ten Damme, die onlangs te gast was in het programma, deelt in een interview met het AD haar teleurstelling over hoe het er achter de schermen aan toe ging. “Op zich leuk,” begint ze, “maar ik vergeet altijd dat het om tv gaat en dat alles nep is.” Volgens Ten Damme was de ervaring een stuk minder authentiek dan ze had verwacht.
Koken voor de camera: Een toneelstukje
Een belangrijk onderdeel van de show is het samen bereiden van een maaltijd, iets dat de sfeer tussen de gasten en de gastheer of -vrouw intiemer zou moeten maken. Maar ook hier blijkt een flinke dosis televisie-magie aan te pas te komen. “Het lijkt alsof ik kook en lang heb nagedacht over een menu. Maar ik sneed wat groenten in beeld en vervolgens kwam er iets op tafel van de catering,” onthult Ten Damme. “Dan moet je een soort versie van jezelf spelen: graag gedaan, vinden jullie het lekker?”

Deze onthulling plaatst vraagtekens bij de oprechtheid van het programma. Veel kijkers waren in de veronderstelling dat de gasten daadwerkelijk betrokken werden bij het bereiden van een eerlijke, zelf verbouwde maaltijd. Dit lijkt echter eerder een toneelstukje te zijn voor de camera’s.
De ‘boerderij’ is niet eens van Raven
Een andere schokkende onthulling komt van kijkcijferspecialist Tina Nijkamp, die de ware eigenaar van de zogenoemde ‘boerderij’ aan het licht bracht. “Hoe nep is dat nou, dat Boerderij van Dorst?” begint Nijkamp in haar analyse. “Nou, de boerderij is helemaal niet van Raven! Die boerderij is eigendom van de gemeente Apeldoorn.”
Volgens Nijkamp heeft de gemeente Apeldoorn de locatie tijdelijk beschikbaar gesteld voor de opnames van het programma, maar het gebouw heeft een heel andere bestemming. “In het bestemmingsplan staat dat het uiteindelijk een cultureel centrum wordt of iets dergelijks. Het is dus niet écht de boerderij van Raven van Dorst,” legt ze uit.
Deze onthulling is een klap voor de geloofwaardigheid van het programma, dat zich presenteert als een authentiek kijkje in het leven op een boerderij. De locatie blijkt echter slechts een decor, gehuurd voor de duur van de opnames.

Ellen ten Damme: “Het brengt me in de war”
Voor gasten zoals Ten Damme is de onoprechtheid van het programma lastig te verwerken. “Ik vind dat lastig en raak op zo’n moment helemaal in de war,” zegt ze. “Terwijl een rol acteren, in de huid van een ander kruipen, mij juist geen moeite kost.” Deze opmerking benadrukt dat zelfs ervaren artiesten zoals Ten Damme moeite hebben met de balans tussen echtheid en televisieproductie.
Ten Damme vertelde ook over haar eigen toekomstplannen, los van het programma. “Ik heb woonboten in Amsterdam, een loods in Wormerveer, schuren en een huis in Frankrijk. Ik zou met pensioen kunnen gaan als ik dat zou willen,” zegt ze. Hoewel dit losstaat van het programma, biedt het wel een interessant perspectief: misschien is het juist die onoprechtheid die haar minder enthousiast maakt over televisie.
De populariteit blijft groot
Ondanks deze onthullingen blijft Boerderij van Dorst ongekend populair. De charme van het programma zit hem voor veel kijkers in de ontspannen sfeer, de onverwachte gesprekken en het charisma van Raven. Maar naarmate er meer details naar buiten komen over de productie, kan de vraag niet worden genegeerd: is het imago van authenticiteit slechts een goedgekozen marketingstrategie?
De kritiek van gasten zoals Ten Damme en de onthullingen over de locatie zouden voor sommige kijkers een reden kunnen zijn om het programma met andere ogen te bekijken. Aan de andere kant bewijst de populariteit van het programma dat veel kijkers genoegen nemen met een beetje illusie, zolang het eindproduct maar vermakelijk is.

Wat maakt een programma ‘echt’?
De vraag wat een programma ‘echt’ maakt, is in de wereld van televisieproductie altijd al relevant geweest. Veel shows presenteren zich als realistisch, maar gebruiken een combinatie van scripts, montage en productie om een bepaalde sfeer te creëren. In het geval van Boerderij van Dorst lijkt die grens tussen realiteit en fictie vooral te liggen in hoe het programma zichzelf presenteert.
Als kijkers het programma blijven zien als een platform voor openhartige gesprekken en interessante interacties tussen BN’ers, zal de onthulling over de locatie en de catering waarschijnlijk weinig impact hebben. Maar voor wie op zoek is naar puurheid en echtheid, kunnen deze details toch een domper zijn.
Toekomst van Boerderij van Dorst
Met de populariteit van het programma lijkt er voorlopig geen einde in zicht. Maar de onthullingen over de neppe aspecten kunnen wel een aanleiding zijn voor veranderingen in hoe het programma wordt gemaakt en gepresenteerd. Misschien kan er in toekomstige seizoenen meer transparantie komen over de productie, zonder dat dit ten koste gaat van de charme.
Conclusie:
Hoewel Boerderij van Dorst zichzelf
presenteert als een authentiek en ongepolijst programma, blijkt er
achter de schermen veel meer regie te zijn dan kijkers zouden
verwachten. Van gekookte maaltijden die door een cateraar worden
geleverd tot een locatie die slechts tijdelijk is gehuurd, er zijn
genoeg aspecten die de oprechtheid in twijfel trekken. Toch blijft
het programma razend populair, vooral dankzij Raven van Dorst en de
interessante gesprekken met BN’ers. Of deze onthullingen iets
veranderen aan de kijkbeleving, zal de toekomst moeten
uitwijzen.
Actueel
Frank Lammers en zijn gezin in diepe rouw na groot verlies

Frank Lammers rouwt om geliefde kat Woody: “Het voelt als een enorme leegte”
Voor acteur Frank Lammers en zijn gezin is het een emotionele periode. Na dertien jaar samen te hebben geleefd met hun kat Woody, heeft de familie afscheid moeten nemen van het dier. In een openhartig gesprek in de podcast Ni Na van Omroep Brabant vertelt Lammers hoe zwaar het verlies hem en zijn gezin valt.
Volgens de acteur was Woody niet zomaar een huisdier. De kat was jarenlang een belangrijk onderdeel van het gezin en had een duidelijke eigen persoonlijkheid. Het afscheid komt daarom hard aan.
“Het is verschrikkelijk,” zegt Lammers eerlijk in de podcast. “Er zijn wel wat traantjes gelaten.”

Dertien jaar onderdeel van het gezin
Woody maakte meer dan tien jaar deel uit van het leven van de familie Lammers. In al die jaren groeide de kat uit tot een vaste aanwezigheid in huis.
Voor mensen zonder huisdieren lijkt het misschien een klein verlies, maar voor gezinnen die jarenlang een dier in huis hebben gehad, kan zo’n afscheid zeer emotioneel zijn.
Een huisdier wordt immers vaak gezien als een volwaardig lid van het gezin.
Dat geldt ook voor Woody.
Een kat met karakter
Frank Lammers beschrijft Woody als een bijzonder dier met een eigenzinnig karakter.
Volgens hem had de kat een duidelijke voorkeur voor bepaalde plekken in huis en was hij soms moeilijk te bereiken.
“Hij maakte er bijna een sport van om net buiten handbereik te liggen,” vertelt Lammers.
Dat gedrag werd door de familie inmiddels gezien als typisch Woody.

Favoriete slaapplek
De kat had ook een opvallende gewoonte wanneer het tijd was om te slapen.
Woody kroop namelijk regelmatig bovenop het hoofd van Lammers’ vrouw om daar te gaan liggen.
Voor veel kattenliefhebbers klinkt dat herkenbaar: katten zoeken vaak de warmste en veiligste plek in huis op.
Voor het gezin was het een van die kleine dagelijkse momenten die hun huisdier zo bijzonder maakten.
Verdriet binnen het gezin
Nu Woody er niet meer is, voelt het huis volgens Lammers anders aan.
Het verlies van een dier kan een onverwacht grote impact hebben.
Voor veel gezinnen is een huisdier immers jarenlang onderdeel van hun dagelijkse routine.
Wanneer dat dier er plotseling niet meer is, ontstaat er een leegte.

Meer dan “maar een kat”
Frank Lammers begrijpt dat sommige mensen misschien denken dat het “maar een kat” was.
Maar volgens hem ligt dat anders voor mensen die zelf een huisdier hebben gehad.
Zij weten hoe sterk de band met een dier kan zijn.
Dieren zorgen voor gezelschap, comfort en vaak ook voor humor in het dagelijks leven.
Emotionele momenten
Binnen het gezin van Lammers werd het verlies van Woody dan ook duidelijk gevoeld.
Hij geeft eerlijk toe dat er thuis meerdere emotionele momenten zijn geweest.
“Er zijn wel wat traantjes gelaten,” vertelt hij.
Voor hem was het afscheid bijzonder zwaar.

Eerbetoon in de podcast
Als eerbetoon aan hun kat besloten de makers van de podcast Ni Na om een aflevering aan Woody op te dragen.
Daarin staat het dier centraal en wordt stilgestaan bij de jaren die hij met de familie heeft doorgebracht.
Voor Lammers voelt dat als een passend afscheid.
Een bijzondere herinnering
Woody was niet alleen een huisdier, maar ook een bron van herinneringen.
De familie kan terugdenken aan de vele momenten die ze samen met hem hebben beleefd.
Van rustige avonden op de bank tot kleine grappige situaties in huis.
Dat zijn de herinneringen die volgens Lammers het belangrijkst blijven.
Waar Woody vandaan kwam
De kat kwam jaren geleden in het leven van de familie Lammers toen hij werd opgepikt in Beverwijk.
Vanaf dat moment groeide Woody uit tot een vaste bewoner van het gezin.
De kat werd uiteindelijk dertien jaar oud.
Voor een kat is dat een respectabele leeftijd.
Crematie in Beverwijk
Na het afscheid besloot de familie Woody te laten cremeren.
Dat gebeurde op dezelfde plek waar hij ooit was gevonden: in Beverwijk.
Voor Lammers voelde dat als een symbolische keuze.
Het bracht het verhaal van Woody als het ware weer terug naar het begin.
Een bijzondere bestemming voor de as
Hoewel de crematie inmiddels heeft plaatsgevonden, wil Frank Lammers nog een laatste stap zetten.
Hij heeft namelijk een speciale plek in gedachten voor de as van zijn kat.
Die plek ligt niet in Nederland, maar in Frankrijk.
Woody en Frankrijk
Volgens Lammers was Woody altijd bijzonder ontspannen wanneer het gezin in Frankrijk was.
Daar leek de kat zich het meest op zijn gemak te voelen.
“Daar was hij het gelukkigst,” vertelt de acteur.
Voor hem voelt het daarom logisch om de as van Woody juist daar uit te strooien.
Een laatste reis
Binnenkort wil Lammers daarom naar Frankrijk reizen om afscheid te nemen op die plek.
Het plan is om de as daar uit te strooien, zodat Woody symbolisch kan terugkeren naar een plek waar hij zich thuis voelde.
Voor de acteur is dat een manier om het verlies een plek te geven.
Herinneringen aan betere tijden
Op sociale media deelde Lammers ook beelden van Woody uit de tijd dat het nog goed ging.
Op Instagram plaatste hij foto’s van de kat terwijl hij ontspannen in huis of in de zon lag.
Die beelden tonen een dier dat duidelijk een geliefd onderdeel van het gezin was.
Steun van fans
Onder de berichten op sociale media verschenen veel reacties van fans.
Veel mensen die zelf ooit een huisdier verloren, herkennen het verdriet.
Ze spreken hun medeleven uit en delen soms hun eigen ervaringen.
Dat zorgt voor een gevoel van verbondenheid.
Het belang van huisdieren
Het verhaal van Frank Lammers laat zien hoe belangrijk huisdieren voor veel mensen kunnen zijn.
Dieren bieden gezelschap, rust en vaak ook een vorm van onvoorwaardelijke liefde.
Daarom kan hun verlies diep raken.
Een afscheid dat blijft
Voor Frank Lammers en zijn gezin blijft Woody een belangrijk deel van hun geschiedenis.
Hoewel de kat er fysiek niet meer is, blijven de herinneringen bestaan.
Met de geplande reis naar Frankrijk wil Lammers het verhaal van Woody op een mooie manier afronden.
Een laatste eerbetoon aan een dier dat dertien jaar lang een bijzondere plek had in het gezin.