Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al meer dan twintig jaar een koppel. Ze leerden elkaar kennen toen ze nog tieners waren, groeiden samen op en bouwden stap voor stap een leven uit waarin liefde, gezin en werk nauw met elkaar verweven zijn. Van buitenaf lijkt hun relatie vaak het voorbeeld van hoe het kan: samen wonen, samen ondernemen, drie kinderen grootbrengen en ondertussen zichtbaar plezier blijven vinden in elkaars gezelschap. Maar achter dat harmonieuze plaatje schuilt ook een heel gewone realiteit, met kleine ergernissen, tijdelijke afstand en het telkens opnieuw zoeken naar evenwicht.

Samen groot geworden

Stephanie en Christopher ontmoetten elkaar op jonge leeftijd, in een levensfase waarin alles nog openlag. Waar veel tienerrelaties stranden wanneer de volwassenheid zich aandient, groeide die van hen net mee. Ze maakten keuzes, leerden elkaar door en door kennen en ontwikkelden een band die gebaseerd is op vertrouwen, vriendschap en vooral veel communicatie. Dat laatste wordt door Stephanie vaak genoemd als een van de belangrijkste pijlers onder hun relatie. Praten, dingen benoemen en ook durven zeggen wat stoort, maakt volgens haar het verschil.

Toch betekent goede communicatie niet dat alles vanzelf gaat. Ook bij hen zijn er periodes geweest waarin het schuurt, waarin de omstandigheden zwaarder wegen en waarin liefde niet alleen draait om romantiek, maar ook om geduld en begrip.

Leven tussen België en Frankrijk

Een van de grootste uitdagingen van de afgelopen jaren was zonder twijfel de periode waarin Christopher veel tijd in Frankrijk doorbracht. Daar werkte hij intensief aan het kasteel dat het gezin later ook in het programma Château Planckaert zou tonen. Terwijl hij wekenlang in Frankrijk verbleef, bleven Stephanie en de kinderen in België achter. Dat fysieke afstand creëert onvermijdelijk ook emotionele afstand.

Stephanie gaf eerder al aan dat die periode niet altijd gemakkelijk was. Niet omdat de liefde verdween, maar omdat het ritme van samenleven werd doorbroken. “Je moet elkaar dan als koppel telkens weer opnieuw terugvinden,” liet ze zich daarover ontvallen. Wanneer je elkaar minder ziet, verandert de dynamiek, en dat vraagt extra inspanning om verbonden te blijven.

Toch bleek ook hier hun sterke basis. Ze bleven praten, bleven elkaar betrekken bij beslissingen en hielden oog voor elkaars noden. Het was geen sprookje, maar wel een gezamenlijke inspanning.

De kleine ergernissen van het dagelijks leven

Naast grote levenskeuzes zijn het vaak de kleine dingen die een relatie kleuren. Bij Stephanie en Christopher is dat niet anders dan bij andere koppels. Zo heeft Stephanie zich al meermaals geërgerd aan Christophers omgang met zijn kleding. Wanneer hij zijn mooie kostuumvest nonchalant aan een haakje hangt, waardoor de vorm van dat haakje zichtbaar in de stof blijft staan, kan Stephanie haar ongenoegen moeilijk verbergen. Voor haar is dat een kleine daad van slordigheid die eenvoudig vermeden kan worden, maar voor Christopher lijkt het geen probleem.

Het zijn dat soort details die na jaren samenleven steeds opnieuw terugkeren. Gewoontes slijten diep in, en zelfs met de beste intenties blijven mensen doen wat voor hen vanzelfsprekend is. Stephanie erkent dat ook zij haar eigen gewoontes heeft, en dat die voor Christopher ongetwijfeld even storend kunnen zijn.

Het beruchte wc-borstelplan

Een ander voorbeeld van die alledaagse fricties kwam onlangs ter sprake in het radioprogramma Datenight op Joe. Daar vertelde Stephanie lachend dat ze in de toiletten van hun huis een heus stappenplan voor het gebruik van de wc-borstel heeft opgehangen. Officieel is dat bedoeld voor de kinderen, zo zegt ze met een knipoog, maar in werkelijkheid is het ook een subtiele boodschap aan haar man.

Die anekdote werd door veel luisteraars herkend als typisch relationeel: kleine ergernissen die je liever oplost met humor dan met ruzie. Het toont ook hoe Stephanie met dergelijke situaties omgaat: niet dramatisch, maar speels en met relativering.

De strijd om de kleerkast

Ook Christophers kleerkast is een bron van lichte frustratie. Volgens hem is alles netjes en logisch geordend, maar Stephanie ziet dat heel anders. “Ik leg zijn kleren niet meer in zijn kast,” gaf ze eerlijk toe. “Alles ligt door elkaar. Ik weet niet waar ik het moet leggen. Het is heel rommelig.”

Het is een klassiek voorbeeld van hoe twee mensen dezelfde realiteit totaal anders kunnen ervaren. Wat voor de ene ordelijk is, is voor de andere chaos. In plaats van daar een strijd van te maken, heeft Stephanie haar oplossing gevonden: ze laat zijn kast simpelweg met rust.

Gewoon een koppel zoals zovelen

Wat uit al deze verhalen vooral naar voren komt, is hoe herkenbaar hun relatie eigenlijk is. Ondanks hun bekendheid, hun gezamenlijke projecten en hun mediabelangstelling, worstelen Stephanie en Christopher met dezelfde dingen als veel andere koppels. Afstand door werk, botsende gewoontes, kleine irritaties en het voortdurend zoeken naar balans tussen samen en apart.

Het verschil zit misschien niet in het ontbreken van problemen, maar in hoe ze ermee omgaan. Door te praten, door te lachen om elkaars tekortkomingen en door te beseffen dat perfectie geen realistisch doel is, houden ze hun relatie levend.

Liefde na twintig jaar

Na meer dan twee decennia samen is de liefde tussen Stephanie en Christopher nog steeds voelbaar. Niet als een constante roze wolk, maar als een diepe verbondenheid die ruimte laat voor verschillen. Ze weten dat ergernissen erbij horen, net zoals dat vest aan het haakje of die rommelige kleerkast.

Zolang de grootste discussies gaan over wc-borstels en kledinghangers, lijkt hun relatie stevig genoeg om ook grotere uitdagingen aan te kunnen. En misschien is dat wel het geheim van hun lange samenzijn: beseffen dat liefde niet draait om het vermijden van conflicten, maar om het samen dragen ervan.