Rachel Hazes openhartig: “Ik wilde naar boven, naar de mensen van wie ik zoveel houd”

Rachel Hazes (52), weduwe van volkszanger André Hazes, heeft na een lange zoektocht in de liefde eindelijk haar geluk gevonden bij Klaas Otto. De voormalige motorclubleider en de publieke persoonlijkheid vormen samen een opvallend paar, maar volgens Rachel is deze relatie precies wat ze nodig had. In een zeldzaam openhartig interview spreekt ze niet alleen over haar nieuwe liefde, maar ook over de diepe dalen die ze in haar leven heeft gekend — inclusief een periode waarin ze het leven niet meer zag zitten.

Een onverwachte, maar oprechte liefde

Wanneer Rachel op de afgesproken locatie arriveert voor het interview, verrast ze met de komst van Klaas Otto. Hoewel hij zelf liever uit de schijnwerpers blijft, wil hij zijn geliefde ondersteunen. Het stel straalt: liefdevolle blikken, zachte aanrakingen en kleine grapjes vullen het gesprek met warmte. Rachel vertelt over hun band: “We kennen elkaar al jaren. Eerst was het vriendschappelijk, maar dat is gegroeid. Ik ben echt stapel op Klaas. Alles aan hem vind ik leuk. Hij is lief, grappig en sterk. Ik heb het echt getroffen.”

Klaas, die bekend is van zijn verleden bij een motorclub, verdwijnt na een kop koffie discreet uit beeld. “Hij gaat ‘naar de zaak’, maar ik vraag daar nooit naar,” zegt Rachel glimlachend. Ze vertrouwt hem volledig.

Liefde met een randje

De relatie tussen Rachel en Klaas trekt veel aandacht, mede door Klaas’ verleden. Toch laat Rachel zich daar niet door afschrikken. “Iedereen heeft een rugzakje. Ik ook. Dat maakt je wie je bent. Ik wil geen man zonder ruggengraat. Ik heb iemand nodig die me tegengas kan geven. Anders loop ik over iemand heen.”

Rachel zegt dat ze zich veilig en begrepen voelt bij Klaas. En dat is precies wat ze op dit moment in haar leven nodig heeft. Na een eerdere relatie met een Italiaanse man die te veel te snel wilde, koos ze nu voor rust, stabiliteit en oprechte liefde.

Diepe dalen en persoonlijke groei

In het interview wordt ook teruggeblikt op een zeer donkere periode in Rachel’s leven. Vijf jaar geleden bereikte ze een dieptepunt. De combinatie van persoonlijke tegenslagen, een complexe relatie met haar zoon André, en de constante druk vanuit de buitenwereld leidde ertoe dat ze het leven niet meer zag zitten.

Ze vertelt openhartig over haar zelfm00rdpoging: “Ik had het helemaal gepland. Afscheidsbrief geschreven. Een mes gekocht. Ik was echt klaar met het leven hier beneden.” Ze toont zelfs de littekens op haar arm. “Het was geen schreeuw om aandacht. Ik was teleurgesteld dat het niet gelukt was.”

De reden? “Ik wilde naar boven, naar de mensen van wie ik zoveel houd. Naar André (senior), naar mijn moeder. Ik miste ze ontzettend.”

Masker van kracht

Rachel benadrukt dat niemand in haar omgeving iets doorhad. “Ik heb het heel lang verborgen gehouden. Ook voor mijn dochter. Shirt erover, arm ingetapet. Niemand heeft het gezien.” Ze wilde niemand tot last zijn, en dat werd uiteindelijk haar valkuil. “Iedereen dacht altijd dat het goed ging. Want ik lachte, ik werkte, ik ging door.”

Pas na die donkere periode begon Rachel haar leven anders te waarderen. Ze leerde opnieuw genieten van de kleine dingen. “Een vogeltje dat fluit, de zon op je gezicht. Vroeger ging het me om uiterlijk vertoon, maar nu? Geef mij maar rust en echtheid.”

Boek als therapie én boodschap

Rachel werkt aan een boek waarin ze haar volledige verhaal zal vertellen. “Het is oprecht en eerlijk. Ik spaar mezelf niet.” Ze schrijft alles met de hand, op papier. Geen ghostwriter, enkel een editor die helpt met de eindredactie.

“Ik wil dat mensen begrijpen waarom ik ben wie ik ben. Het boek is niet bedoeld om medelijden te wekken, maar om te laten zien dat het leven een weg is van vallen en opstaan.” Ze hoopt dat haar verhaal anderen kan helpen. “Als ik ook maar één persoon kan redden met mijn verhaal, dan is mijn missie geslaagd.”

Over haar kinderen

Hoewel ze in het interview geen vragen over haar kinderen André en Roxeanne wil beantwoorden, komt hun relatie wel aan bod in haar boek. “Soms is loslaten ook houden van,” zegt ze. “Ik heb mijn kinderen altijd onvoorwaardelijk lief. De deur staat altijd open.”

Over haar zoon André, die momenteel weer bij haar in huis woont, zegt ze met zachte stem: “Hij weet dat ik er altijd voor hem ben.” Over haar dochter Roxeanne spreekt ze met hoop. “Het komt goed. Alles heeft tijd nodig.”

Dankbaarheid en nieuwe perspectieven

Na haar zware periode heeft Rachel opnieuw geleerd om te leven. Ze heeft haar leven opnieuw opgebouwd, omarmt rust, en laat zich niet meer meeslepen in de hectiek van de showbizz. “Ik ben blij met wat ik heb. Ik hoef niet meer, ik wil gewoon zijn. Gelukkig zijn met de kleine dingen.”

Ze benadrukt dat psychische problemen iedereen kunnen treffen. “Mensen oordelen zo snel. Maar je weet nooit wat er écht in iemand omgaat. Daarom is openheid zo belangrijk. Ik hoop dat ik met mijn verhaal een taboe kan doorbreken.”

Toekomst met Klaas

Rachel kijkt uit naar een toekomst met Klaas. Ze noemt hem haar steun en toeverlaat. “Hij begrijpt me, zonder dat ik iets hoef uit te leggen. En dat is zeldzaam.” Ze plant rust, reizen, en vooral: genieten. “Ik wil gewoon gelukkig zijn. Zonder poespas. Gewoon, met de mensen van wie ik hou.”

Slotwoorden: een boodschap aan de lezer

Rachel besluit het gesprek met een oproep aan iedereen die het moeilijk heeft: “Praat. Deel je gevoelens. Zoek hulp. Je bent niet alleen. Het leven kan soms zwaar zijn, maar het is het waard om voor te blijven vechten.”