Actueel
Anne is de leukste vrachtwagenchauffeur van ons land: ”Ik wil gewoon uren maken”
Anne Wiendels: de stoerste vrachtwagenchauffeur van Nederland
Vrachtwagenchauffeur zijn is voor velen een jongensdroom. Maar voor Anne Wiendels is het werkelijkheid – én een levensstijl. De jonge Groningse bewijst dagelijks dat dit beroep niet alleen voor stoere mannen is weggelegd. Met haar tomeloze enthousiasme, vakmanschap en liefde voor het vak weet ze niet alleen ladingen van A naar B te brengen, maar ook menig vooroordeel te ontkrachten. In een openhartig interview vertelt Anne over haar weg naar succes in een wereld die nog steeds grotendeels door mannen wordt gedomineerd.
Van droom tot werkelijkheid
Voor Anne begon de liefde voor vrachtwagens al op jonge leeftijd. Als klein meisje mocht ze een keer mee met haar vader en opa, die beiden in de transportsector werkten. Die ervaring maakte diepe indruk. “Ik mocht toen de vrachtwagen wassen. Dat vond ik echt fantastisch. Vanaf dat moment wist ik: dit wil ik ook,” vertelt Anne met een grote glimlach.
Die jeugdige fascinatie groeide al snel uit tot een serieuze ambitie. Terwijl veel leeftijdsgenoten droomden van carrières als influencer, marketeer of verpleegkundige, zette Anne alles op alles om haar vrachtwagenrijbewijs te halen. En met succes. Inmiddels is ze fulltime actief in de transportwereld en geniet ze van elke rit die ze maakt.
Geen baan van negen tot vijf
Vrachtwagenchauffeur zijn is geen beroep voor mensen die op zoek zijn naar regelmaat of gemak. Anne werkt gemiddeld twaalf uur per dag en maakt wekelijks meerdere ritten van tien uur achter het stuur. Maar voor haar is het geen straf. “Ik hou van de vrijheid op de weg. Het buiten zijn, het gevoel van controle over zo’n grote machine, en de verantwoordelijkheid die erbij hoort – het past allemaal bij me,” legt ze uit.
Hoewel het fysiek en mentaal veeleisend is, ervaart ze haar werk niet als zwaar. “Je moet wel stevig in je schoenen staan en doorzettingsvermogen hebben. Maar als je van het vak houdt, voelt het als een avontuur. Elke dag is anders.”
Vooroordelen? Laat maar komen
Anne is zich er terdege van bewust dat ze in een mannenwereld opereert. Toch laat ze zich daar allerminst door tegenhouden. “Soms zie je wel eens een verbaasde blik als ik uitstap. Dan denken ze: ‘Een vrouw achter het stuur van zo’n bakbeest?’ Maar zodra ze zien hoe ik rijd, is het respect er meteen,” vertelt ze nuchter.
Ze krijgt weleens opmerkingen, maar laat zich daardoor niet uit het veld slaan. “Ik hoor weleens iets als ‘Dat wordt niks met zo’n vrouw achter het stuur.’ Maar als ik vervolgens soepel inparkeer of een moeilijke route zonder moeite rijd, is de toon meestal ineens anders.”
Volgens Anne is het belangrijk om zelfverzekerd te zijn en te blijven presteren. “Als je je werk goed doet, verdien je respect. Punt.”
Liefde voor het vak
Wat Anne zo aantrekt in het vak, is de combinatie van vrijheid, techniek en verantwoordelijkheid. “Je hebt veel zelfstandigheid, je bent veel onderweg, je komt op plekken waar je anders nooit zou komen. En het is ook gewoon gaaf om zo’n groot voertuig te mogen besturen.”
Ze benadrukt dat het vak veel meer inhoudt dan alleen maar ‘een beetje sturen’. “Je moet je lading goed kennen, weten hoe je moet laden en lossen, omgaan met onverwachte situaties op de weg. Het is echt een vak waar je trots op kunt zijn.”
Die trots deelt ze ook met haar volgers op sociale media. Regelmatig plaatst ze foto’s en video’s van haar werk, waarbij ze een kijkje achter de schermen geeft. Dat levert haar niet alleen een groeiende schare fans op, maar ook bewondering van collega’s in het vak.
Rolmodel voor een nieuwe generatie
Met haar zichtbaarheid op sociale media, haar nuchtere aanpak en haar indrukwekkende rijstijl is Anne uitgegroeid tot een rolmodel. Niet alleen voor vrouwen die twijfelen of ze wel passen in de transportwereld, maar ook voor jonge mensen in het algemeen die op zoek zijn naar een beroep waarin ze zich echt thuis kunnen voelen.
Ze krijgt regelmatig berichten van meisjes die geïnspireerd zijn door haar verhaal. “Ze zeggen dan: ‘Dankzij jou durf ik ook die stap te zetten.’ Dat vind ik geweldig om te horen. Want uiteindelijk gaat het erom dat je doet wat je leuk vindt, ongeacht wat anderen daarvan denken.”
Geen makkelijk pad, maar wel de moeite waard
Anne benadrukt dat het vak uitdagingen kent. Lange dagen, fysieke arbeid, files en soms ook eenzaamheid op de weg zijn zaken waar je mee moet kunnen omgaan. Maar de voldoening die het oplevert, maakt het voor haar allemaal de moeite waard.
“Je moet het echt willen. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Maar als je hart bij het vak ligt, dan is er geen beter beroep.”
Op weg naar de toekomst
Anne heeft geen spijt van haar keuzes en kijkt met vertrouwen naar de toekomst. Ze overweegt zelfs om op termijn haar eigen transportbedrijf te beginnen. “Ik wil blijven groeien. Misschien ooit mijn eigen vrachtwagen kopen, of andere vrouwen begeleiden die ook deze wereld in willen stappen.”
Met haar vastberadenheid en passie lijkt niets haar in de weg te staan. Ze bewijst dat je met inzet en liefde voor het vak alles kunt bereiken – zelfs in een wereld waar je niet meteen wordt verwacht.
Conclusie: Anne rijdt recht het hart van Nederland in
Anne Wiendels is veel meer dan een chauffeur. Ze is een pionier, een rolmodel en een ambassadeur voor vrouwen in de transportsector. Met haar passie, vakmanschap en positieve uitstraling laat ze zien dat vrachtwagen rijden niet alleen draait om spierballen, maar vooral om hart voor het vak.
Vooroordelen? Die laat ze moeiteloos achter zich in de achteruitkijkspiegel. Met haar blik op de horizon en haar handen stevig aan het stuur, is Anne klaar voor nog vele kilometers op de weg én in de harten van het Nederlandse publiek.
Actueel
Heftig voor Viktor Verhulst tijdens opnames ‘Brieven aan Samson’: “Wisten we niet op voorhand”
Op 22 april gaat op Brieven aan Samson een bijzonder nieuw programma van start op Play. Voor Viktor Verhulst betekent dit een opvallende stap in zijn carrière. Waar hij eerder vooral bekend stond om entertainment en reality, kiest hij nu voor een meer persoonlijke en emotionele invalshoek.
Het programma markeert zijn eerste echte kennismaking met het genre human interest — en dat brengt niet alleen nieuwe ervaringen met zich mee, maar ook de nodige spanning.
Een nieuwe uitdaging voor Viktor
Voor Viktor Verhulst is deze stap allesbehalve vanzelfsprekend. Hij staat niet bekend als iemand die zich meteen volledig openstelt of gemakkelijk diepe gesprekken aangaat.
In interviews geeft hij zelf toe dat hij vooraf best wat zenuwen had. Het idee om mensen te ontmoeten die hun persoonlijke verhalen delen — vaak met veel emotie — bracht een zekere druk met zich mee.
Toch bleek die spanning al snel te verdwijnen zodra de eerste gesprekken op gang kwamen. Door echt te luisteren en de tijd te nemen, vond hij zijn eigen manier om met de situaties om te gaan.
De kracht van herinneringen
In Brieven aan Samson staat een bijzonder concept centraal. Mensen die vroeger als kind een brief schreven naar Samson, worden jaren later opnieuw opgezocht.
Die brieven vormen het vertrekpunt voor gesprekken over hun leven — toen en nu. Voor veel deelnemers roept dat een gevoel van nostalgie op.
Het zijn herinneringen aan een tijd waarin alles eenvoudiger leek: zondagochtenden voor de televisie, onbezorgdheid en kinderlijke dromen. Maar juist dat contrast met het volwassen leven van nu maakt de verhalen extra bijzonder.
Emotionele verhalen
Wat het programma zo krachtig maakt, is dat het niet alleen draait om nostalgie. In de loop van dertig jaar kan er veel gebeuren in een mensenleven — en dat komt ook in de gesprekken naar voren.
Viktor Verhulst ontmoet mensen die niet alleen mooie herinneringen delen, maar ook moeilijke momenten hebben meegemaakt.
Sommige verhalen blijken onverwacht zwaar. Zo vertelt hij over een ontmoeting met een vrouw die kort na het schrijven van haar brief meerdere familieleden verloor. Dat soort gesprekken vragen om empathie en aandacht — en laten zien dat het programma verder gaat dan alleen terugblikken.
Een andere kant van Viktor
Voor kijkers zal het programma vooral opvallen door de manier waarop Viktor Verhulst zich laat zien. Waar hij normaal eerder afstandelijk of nuchter overkomt, toont hij hier een meer betrokken en empathische kant.
Hij geeft zelf aan dat hij niet iemand is die snel emoties toont of fysiek contact zoekt, zoals iemand omhelzen. Toch zijn er momenten waarop hij voelt dat dat nodig is — en daar dan ook naar handelt.
Dat maakt zijn rol in het programma authentiek. Hij probeert niet iemand anders te zijn, maar blijft dicht bij zichzelf, terwijl hij zich wel openstelt voor de verhalen van anderen.
Groei en maturiteit
De afgelopen jaren heeft Viktor Verhulst al veel ervaring opgedaan voor de camera, onder meer in De Verhulstjes. Die ervaring lijkt hem te helpen in deze nieuwe rol.
Hij is zichtbaar gegroeid in hoe hij met situaties omgaat en hoe hij gesprekken voert. Waar hij eerder misschien terughoudender was, durft hij nu meer aanwezig te zijn in het moment.
Dat zorgt ervoor dat hij zich beter kan aanpassen aan de mensen die hij ontmoet — en dat komt de gesprekken ten goede.
Meer dan alleen televisie
Brieven aan Samson is meer dan een klassiek televisieprogramma. Het raakt aan thema’s die voor veel mensen herkenbaar zijn: herinneringen, verandering, verlies en groei.
Door terug te grijpen naar iets ogenschijnlijk eenvoudigs als een kinderbrief, ontstaat er ruimte voor diepere gesprekken. Het laat zien hoe het verleden doorwerkt in het heden.
Voor de deelnemers is het vaak een bijzonder moment om stil te staan bij hun eigen verhaal — en dat maakt het programma persoonlijk en oprecht.
De impact op de kijker
Voor het publiek belooft het programma een emotionele kijkervaring te worden. De combinatie van herkenbare herinneringen en persoonlijke verhalen zorgt voor momenten van ontroering, maar ook van reflectie.
Kijkers worden meegenomen in levensverhalen die laten zien hoe verschillend paden kunnen lopen — en hoe herinneringen een blijvende rol spelen.
Een nieuwe richting
Met dit programma laat Viktor Verhulst zien dat hij meer wil dan alleen entertainment. Hij verkent een andere kant van televisie, waarin inhoud en emotie centraal staan.
Die keuze past binnen een bredere trend waarin programma’s steeds vaker persoonlijke verhalen en menselijke connecties benadrukken.
Conclusie
Met Brieven aan Samson zet Viktor Verhulst een belangrijke stap in zijn carrière. Het programma laat een andere kant van hem zien — een kant die draait om luisteren, begrijpen en verbinden.
Wat begint met een simpele brief uit de kindertijd, groeit uit tot een reis door herinneringen en levensverhalen. En juist daarin schuilt de kracht van het programma.
Voor Viktor zelf is het een leerproces, maar ook een kans om zich verder te ontwikkelen. Voor de kijker biedt het een moment van herkenning en emotie — en misschien ook een herinnering aan hoe waardevol die onbezorgde momenten uit het verleden kunnen zijn.