Actueel
Geen pinbetaling mogelijk: Klant laat boodschappen staan en loopt weg – “Ben ik de boosdoener?”
Supermarkt weigert pinbetalingen: wie is hier verantwoordelijk? Klant laat boos winkelkar staan
Steeds meer Nederlanders rekenen af met pinpas of mobiele telefoon. Contant geld verdwijnt langzaam uit het straatbeeld en veel mensen verwachten dat ze overal kunnen pinnen.
Maar wat als dat plotseling niet kan? Dit overkwam een klant in een supermarkt, waar pinbetalingen tijdelijk niet werkten. Toen hij zijn boodschappen niet kon afrekenen, besloot hij zijn winkelkar vol producten achter te laten bij de kassa en vertrok boos. Dit incident leidde tot een verhitte discussie:
- Moet een klant zelf checken of pinnen mogelijk is?
- Of moet een supermarkt dit vooraf duidelijk aangeven?
Pinbetaling geweigerd: klant laat boodschappen staan
Een gewone middagboodschappen doen veranderde voor één klant in een frustrerende situatie. Hij liep door de supermarkt, verzamelde al zijn producten en liep nietsvermoedend naar de kassa. Maar daar kwam de verrassing:
🔴 “Sorry, pinbetalingen werken op dit moment niet.”
De klant keek verbaasd. Hij had geen contant geld bij zich en stond voor een groot probleem: hoe moest hij nu afrekenen?
Hij vroeg waarom de winkel hier nergens voor had gewaarschuwd. Maar het kassapersoneel had een onverwacht antwoord:
🗣️ “Dat is niet nodig. Klanten moeten dat zelf vooraf navragen.”
De klant vond dat onzin. Hij liet zijn winkelkar staan, draaide zich om en liep de winkel uit. Een andere klant in de rij, die hetzelfde probleem had, deed precies hetzelfde.
Had de winkel moeten waarschuwen?
Veel mensen verwachten tegenwoordig dat ze overal kunnen pinnen. Supermarkten moedigen dit zelf aan omdat kaartbetalingen sneller en veiliger zijn dan contant geld. Maar als pinbetalingen tijdelijk niet mogelijk zijn, moet de winkel dit dan niet duidelijk aangeven?
📌 Waarom een waarschuwing wél logisch zou
zijn:
✅ De meeste klanten rekenen af met hun pinpas of
telefoon.
✅ Supermarkten zelf willen af van contant geld.
✅ Een simpel bord bij de ingang voorkomt frustratie.
Door nergens een melding te plaatsen, bracht de supermarkt klanten in een lastige positie. Klanten die alleen een pinpas of telefoon bij zich hadden, kwamen pas bij de kassa achter het probleem.
De klant voelde zich misleid en in de steek gelaten. Hij had geen andere keuze dan zonder boodschappen naar huis te gaan.
Is het de taak van de klant om dit vooraf te checken?
Volgens de supermarktmedewerker lag de verantwoordelijkheid bij de klant:
🗣️ “U had kunnen vragen of pinnen mogelijk was.”
Maar is dat een realistische verwachting?
💡 Waarom dit onlogisch is:
❌ In Nederland kun je bij
99% van de winkels gewoon pinnen.
❌ Een supermarkt is geen klein café of marktkraam waar cash de norm
is.
❌ Dit was een tijdelijke
storing, geen vaste regel.
Moeten klanten voortaan bij elke supermarktbezoek eerst vragen of de pin werkt? Dat klinkt niet praktisch.
Iemand op social media gaf zelfs een sarcastisch advies:
💬 “Vraag voortaan altijd eerst of je mag pinnen. Gewoon om te laten zien hoe absurd dit is.”
Social media reageert: “Supermarkt had dit moeten melden!”
De situatie werd gedeeld op Reddit en Facebook, waar de meningen losbarstten. De meerderheid was het met de klant eens:
🗣️ “De supermarkt had dit moeten aangeven. Dit is
slecht klantbeheer.”
🗣️ “Wie neemt er
tegenwoordig nog contant geld mee?”
🗣️ “Een bordje bij de
ingang had alles kunnen voorkomen.”
Sommigen zagen ook de humor ervan in:
😂 “Volgende keer neem ik een hele kar vol boodschappen, vraag ik bij de kassa of de pin werkt en als het antwoord ‘ja’ is, loop ik gewoon weg.”
De verschuiving naar een cashloze samenleving
Dit incident raakt een groter probleem: de afname van contant geld in Nederland.
📉 Cijfers tonen aan:
💳 Meer dan 80% van de
betalingen gebeurt met pin.
💰 Steeds minder mensen
dragen contant geld bij zich.
🏪 Sommige winkels
accepteren zelfs helemaal geen cash meer.
Maar wat als digitale betalingen uitvallen? Dit gebeurt vaker dan je denkt.
⛔ Grote winkelketens hebben soms landelijke
storingen, waardoor pinnen niet mogelijk
is.
❌ Als een winkel geen
cash accepteert en pin uitvalt, kunnen klanten niets
kopen.
🛒 Supermarkten moeten
hierop inspelen met oplossingen.
Hoe kunnen supermarkten dit in de toekomst voorkomen?
Supermarkten kunnen eenvoudig maatregelen nemen om dit soort problemen te voorkomen:
✅ Duidelijke communicatie
Plaats een bord bij de
ingang en een melding op de kassa’s als pinbetalingen tijdelijk
niet werken.
✅ Alternatieve betaalmethoden
Bied opties zoals betalen via een QR-code of een digitale betaalverzoek.
✅ Betere klantenservice
Train medewerkers om klanten actief te informeren over betaalproblemen,
in plaats van hen er pas bij de kassa mee te confronteren.
Wie zat hier fout?
De discussie blijft open:
🛒 De klant had contant geld mee kunnen
nemen.
🏪 De supermarkt had het
probleem duidelijk moeten melden.
💳 We leven in een wereld
waarin pin de norm is, storingen horen daarbij.
Wat vind jij? Moet een supermarkt klanten waarschuwen als pinbetalingen niet werken? Of had de klant zich hierop moeten voorbereiden?
Conclusie: een leerzame situatie voor alle betrokkenen
Dit incident laat zien hoe belangrijk duidelijke communicatie is in winkels.
🔹 Klanten mogen verwachten dat ze overal kunnen
pinnen.
🔹 Supermarkten moeten
storingen actief melden om frustraties te
voorkomen.
🔹 Er moeten alternatieve
betaalopties komen voor noodgevallen.
Oftewel: voorkomen is beter dan genezen. Een simpel bord bij de ingang had deze hele situatie kunnen vermijden.
Wat is jouw mening hierover? Laat het ons weten in de reacties op Facebook! 💬
Actueel
“Mijn lichaam kende geen seconde rust” – Rudy Morren na zware hersenoperatie door Parkinson: “Ik was er klaar voor”
Rudy Morren klinkt vandaag anders dan vroeger. Zijn stem is rustiger, minder gejaagd, maar draagt een gewicht dat er voorheen niet was. De acteur en schrijver is 62 en heeft een ingrijpende periode achter de rug. Na jaren van leven met de z!ekte van Parkinson onderging hij onlangs een zware hersenoperatie. Een beslissing die zijn leven op zijn kop zette en tegelijk een pijnlijke waarheid blootlegde waar hij lange tijd nauwelijks woorden aan gaf.
“Geen seconde vond mijn lichaam
rust,” zegt hij vandaag.
“Ik was op. Echt op.”
Een z!ekte die niet schreeuwt, maar sluipt
Parkinson kwam niet als een plotselinge mokerslag. Het begon subtiel, bijna onmerkbaar. Kleine trillingen. Spanning in het lichaam. Een gevoel van onrust dat niet meer wegging. In het begin probeerde Rudy het te negeren. Hij werkte door, schreef, stond op podia, sprak met mensen. Maar langzaam werd duidelijk dat zijn lichaam hem niet meer volgde zoals vroeger.
Wat de z!ekte voor hem zo slopend maakte, was niet alleen de pijn of de zichtbare symptomen. Het was vooral het gebrek aan stilte. Zelfs in rust bleef zijn lichaam gespannen, alert, alsof het nooit meer mocht ontspannen. Slapen werd moeilijk. Ontspannen onmogelijk.
“Zelfs wanneer ik stil lag, ging het door,” vertelt hij. “Mijn lichaam zweeg nooit. Dat vreet aan je.”
Zeven jaar vechten zonder pauze
Jarenlang leefde Rudy op wilskracht. Mensen in zijn omgeving zagen iemand die bleef functioneren, bleef creëren, bleef praten. Wat ze minder zagen, was de prijs die hij daarvoor betaalde. Elke dag was een gevecht. Elk optreden, elk gesprek, elke verplaatsing vergde energie die hij eigenlijk niet meer had.
Volgens mensen dicht bij hem kwam hij op een punt waarop zelfs de dingen die hem altijd overeind hielden, te zwaar werden. Zijn lichaam protesteerde steeds harder, terwijl zijn hoofd bleef aandringen om door te gaan.
“Het ergste was niet dat ik pijn had,” zegt Rudy. “Het ergste was dat ik geen moment meer had waarop ik even mezelf kon zijn, zonder strijd.”
Het moment waarop alles te zwaar werd
Wat Rudy vandaag zo openlijk benoemt, is iets waar weinig mensen graag over spreken. Er kwam een moment waarop hij zich afvroeg hoe lang dit nog zin had. Niet uit drama, niet uit impulsiviteit, maar uit pure uitputting.
“Ik heb tegen dokters gezegd: als dit mijn eindstation is, dan hoeft het voor mij niet meer,” zegt hij zonder omwegen.
Het zijn woorden die hard aankomen. Ze tonen geen d00dswens, maar een grens. De grens van wat een mens kan dragen wanneer het lijden uitzichtloos lijkt. Rudy benadrukt dat hij niet d00d wilde, maar dat hij zo niet verder kon leven.
“Ik was er klaar voor,” zegt hij. “Niet omdat ik weg wilde, maar omdat ik geen perspectief meer voelde.”
Een ingreep zonder garanties
Na jaren van behandelingen, medicatie en zoeken naar verlichting, kwam er een optie op tafel: een complexe hersenoperatie. Geen eenvoudige ingreep. Geen belofte op succes. Alleen een kans. Een sprankje hoop.
Een half jaar geleden hakte Rudy de knoop door. Hij wist dat het alles kon veranderen, maar ook dat het kon mislukken. Toch voelde niets doen niet langer als een optie.
“Je komt op een punt waarop je denkt: of dit, of niets,” zegt hij. “En dat is een heel eenzame beslissing.”
De stilte na de storm
Wat volgde na de operatie, omschrijft Rudy als onwerkelijk. Voor het eerst in jaren werd het stil in zijn lichaam. Geen constante spanning meer. Geen eindeloze innerlijke onrust. Gewoon… rust.
“Het is alsof mijn gezondheid mij eerst is afgenomen,” zegt hij, “en nu plots deels is teruggegeven.”
Die rust voelt als een cadeau, maar ook als iets waar hij voorzichtig mee omgaat. Alsof hij het nog niet helemaal durft te geloven. De operatie bracht verlichting, maar geen volledige genezing. Parkinson is er nog steeds. Alleen is de strijd niet langer allesoverheersend.
Herstel is meer dan cijfers
Toch wil Rudy niet dat zijn verhaal gelezen wordt als een simpel succesverhaal. De operatie heeft veel veranderd, maar wist het verleden niet uit. De jaren van spanning, angst en uitputting hebben hun sporen nagelaten.
“Je vergeet niet hoe diep je gezeten hebt,” zegt hij. “Dat draag je mee.”
Herstel is voor hem niet alleen fysiek. Het gaat ook over vertrouwen in zijn lichaam, over durven ontspannen zonder bang te zijn dat het weer ontspoort. Over opnieuw leren leven zonder voortdurend op je hoede te zijn.
Een eerlijk verhaal dat raakt
Rudy’s openheid raakt een gevoelige snaar. Niet alleen bij mensen met Parkinson, maar bij iedereen die ooit heeft gevoeld hoe dun de grens kan zijn tussen volhouden en op zijn. Zijn verhaal roept vragen op over lijden, autonomie en hoe ver iemand moet blijven gaan wanneer het leven vooral pijn doet.
Sommigen noemen zijn woorden moedig. Anderen vinden ze confronterend. Maar niemand kan ontkennen dat ze echt zijn.
“Ik heb het overleefd,” zegt
Rudy.
“Maar ik weet ook hoe dun die lijn was.”
Voorzichtig vooruitkijken
Vandaag kijkt Rudy voorzichtig vooruit. Met dankbaarheid voor wat er is teruggekomen, maar ook met respect voor wat hij heeft doorstaan. Hij weet dat niets vanzelfsprekend is. Dat zijn lichaam kwetsbaar blijft. Maar hij voelt weer ruimte om te ademen.
Zijn stem, rustiger dan vroeger, draagt het verhaal van iemand die tot het uiterste is gegaan en terugkeerde met een nieuwe blik op leven en grenzen. Geen grootse verklaringen. Geen valse hoop. Alleen eerlijkheid.
En misschien is dat precies waarom zijn verhaal zo blijft nazinderen. Omdat het niet alleen over z!ekte gaat, maar over mens zijn. Over hoe ver je kunt gaan. En over de kracht – én kwetsbaarheid – van toegeven dat het soms genoeg is geweest.