Actueel
Gezin uit Soest verliest alles door aangestoken brand: ‘Ons hele leven is in vlammen opgegaan’ – schokkende beelden vastgelegd
Een heftige brand heeft in de nacht van zondag op maandag een restaurant en de bovenliggende woning aan de Burgemeester Grothestraat in Soest volledig in de as gelegd. Voor Martin en zijn gezin betekende dit het verlies van hun hele thuis en bezittingen. In een interview met Hart van Nederland deelt hij zijn aangrijpende verhaal.
Een jong gezin getroffen door tragedie
Martin woonde samen met zijn vrouw en hun drie jonge kinderen in de woning boven het restaurant. De kinderen zijn nog klein: een dochter die volgende week vier jaar wordt, een zoon die net twee is geworden en hun jongste dochter van zes maanden. Het gezin woonde hier al zo’n vier jaar en had een thuis opgebouwd in de buurt. Tijdens de brand waren ze gelukkig niet aanwezig, omdat ze een paar dagen weg waren. Toch is de schok enorm.
“Van ons huis is niks meer over,” vertelt Martin. “Mijn kinderen weten nog niet wat er is gebeurd. We zijn alles kwijt, we hebben letterlijk alleen nog vier weekendtassen.” De impact van het verlies is gigantisch en raakt het gezin diep. “Mijn vrouw heeft het er heel zwaar mee en ik maak me grote zorgen over het welzijn van ons gezin. Sinds het moment dat de brand uitbrak, worden we geleefd.”
Opzet: de brand blijkt aangestoken
Wat de situatie nog schrijnender maakt, is dat de politie ervan uitgaat dat de brand is aangestoken. Woensdag doken er beelden op waarop een persoon met een bivakmuts te zien is. De dader goot een brandbare vloeistof uit een jerrycan over een babybedje in de woning. Dit bedje bleek de slaapplek te zijn van hun zes maanden oude dochter.
Martin is diep geschokt door deze beelden. “Dat was de kinderkamer van onze jongste. Een of andere onverlaat sprenkelt een vloeistof over het kribje van mijn kleine meid. Dat doet heel veel met mij als vader.” Hij kan niet bevatten wie verantwoordelijk zou kunnen zijn voor deze daad. “Ik weet niet waarom dit is gebeurd. Waar heb ik dit aan te danken? Natuurlijk heb ik, net als iedereen, weleens conflicten, maar niets dat zo’n daad zou rechtvaardigen.”
Volgens hem zijn er geen bedreigingen geweest voorafgaand aan de brand. Hij heeft geen idee wie zoiets verschrikkelijks zou kunnen doen. “Het is een groot vraagteken voor ons. We kunnen het niet plaatsen.”
Geruchten en verdachtmakingen op sociale media
Naast het verlies van hun huis en spullen krijgt het gezin nu ook te maken met wilde speculaties en beschuldigingen op sociale media. Er circuleren berichten waarin gesuggereerd wordt dat Martin of zijn vrouw zelf verantwoordelijk zouden zijn voor de brand. Deze verdachtmakingen maken de situatie nog ondraaglijker. “Het is alsof je dubbel wordt gestraft,” zegt Martin gefrustreerd.
“Mijn vrouw is een geweldige vrouw en mijn kinderen zijn onschuldig,” voegt hij toe. “Mensen praten zonder te weten wat er werkelijk is gebeurd. Het doet pijn om zulke dingen over jezelf en je gezin te lezen, terwijl we al door een hel gaan.”
Op zoek naar een tijdelijke woonruimte
In de nasleep van de brand is het gezin dringend op zoek naar een tijdelijke woonplek. Op dinsdag plaatsten ze een oproep op Facebook waarin ze hun noodsituatie uitlegden en vroegen om hulp bij het vinden van onderdak.
Aanvankelijk leek er goed nieuws te zijn: iemand bood hen een woonruimte aan. Maar helaas trok deze persoon zich later terug, naar eigen zeggen vanwege de negatieve berichtgeving rond de brand. Martin en zijn vrouw voelen zich hierdoor in een nog moeilijkere positie gebracht. “We hopen op een plek waar we in ieder geval een paar maanden kunnen verblijven,” vertelt hij. “Het liefst ergens in Soest of in de nabije omgeving, zodat we niet nog meer verliezen dan we al hebben gedaan.”
Ondertussen proberen ze stap voor stap weer op de been te komen, maar dat is niet gemakkelijk. “Je wordt plotseling geconfronteerd met een situatie waarin je alles kwijt bent. We moeten nu alles opnieuw opbouwen en tegelijkertijd onze kinderen beschermen tegen de chaos en onzekerheid,” zegt Martin. “Het is ontzettend zwaar.”
Gemeenschap reageert op de tragedie
De brand en de gevolgen ervan hebben veel reacties losgemaakt in de gemeenschap. Mensen leven mee met het gezin en bieden steun waar mogelijk. Er wordt gesproken over het opzetten van een hulpactie om het gezin te helpen met nieuwe spullen en een plek om te wonen.
Ook de politie is nog volop bezig met het onderzoek naar de brandstichting. Ze roepen mensen op om informatie te delen als ze iets verdachts hebben gezien of weten over de dader. “Iedere aanwijzing kan helpen om deze verschrikkelijke daad op te lossen,” aldus een woordvoerder van de politie.
Ondertussen blijft de onzekerheid voor Martin en zijn gezin groot. “We proberen sterk te blijven voor onze kinderen, maar het is moeilijk. We hebben hulp nodig om hier doorheen te komen. We hopen dat iemand ons een plek kan bieden waar we tijdelijk kunnen wonen, zodat we een begin kunnen maken met het herstellen van ons leven.”
Voor het gezin uit Soest is de toekomst op dit moment onzeker, maar één ding is duidelijk: ze hebben steun nodig om hun leven weer op te bouwen na deze hartverscheurende gebeurtenis.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.