Connect with us

Actueel

Verloofde van overleden Ben Saunders deelt hartverscheurend bericht: ‘Onze zoon Benji…’

Published

on

Twee maanden na het overlijden van Ben Saunders heeft zijn verloofde Janita Engels het nog altijd ontzettend zwaar. Op Instagram deelt ze een emotioneel bericht waarin ze vertelt hoe haar leven volledig is veranderd sinds ze haar grote liefde verloor. Vooral de nachten zijn ondraaglijk. Janita wordt regelmatig wakker uit nachtmerries en beleeft de gebeurtenissen rondom zijn overlijden telkens opnieuw.

Ook overdag valt het gemis haar zwaar. De dingen waar ze vroeger gelukkig van werd, voelen niet meer hetzelfde. Toch probeert ze door te gaan, vooral voor hun kinderen. In haar bericht vertelt ze openhartig over haar verdriet, de dagelijkse verantwoordelijkheden en de liefde die ze nog altijd voor Ben voelt.

Janita beleeft nacht van overlijden telkens opnieuw

Het is inmiddels twee maanden geleden dat Janita afscheid moest nemen van haar geliefde Ben Saunders.

Maar de gebeurtenissen van die bewuste nacht laten haar niet los.

Op Instagram beschrijft ze hoe ze regelmatig wakker schrikt en wordt overvallen door paniek en verdriet.

„Weer zo’n helnacht. Wakker, badend in het zweet, tranen over mijn wangen, misselijk… Dat zoekende gevoel… Mijn man, waar is die?!”

Voor Janita voelt het alsof ze steeds opnieuw moet beseffen dat Ben er niet meer is.

„En dan beseffen dat het echt nog steeds zo is. Hij is er niet meer.”

De nacht van 14 op 15 september staat voor altijd in haar geheugen gegrift.

„Ik voel me gevangen in de nacht van 14 op 15 september. Paniek, zoeken, roepen, onrust, schreeuwen… Waar ben je?! Maar niet vinden. Nooit meer.”

Met haar woorden laat ze zien hoe intens het verlies haar dagelijks bezighoudt.

Zelfs koken doet Janita niet meer

Het overlijden van Ben heeft niet alleen invloed op haar nachtrust, maar ook op haar dagelijkse leven.

Janita vertelt dat ze nauwelijks nog plezier beleeft aan dingen die vroeger vanzelfsprekend waren.

Zo stond ze normaal gesproken graag urenlang in de keuken.

Koken was voor haar een belangrijke bezigheid waar ze veel energie en geluk uit haalde.

Maar sinds het overlijden van Ben is dat compleet veranderd.

„Ik kook niet meer. Al twee maanden niet. Ik! Die normaal de helft van de dag in de keuken staat, in opperbeste stemming.”

Ook haar eetlust is verdwenen.

„Eten smaakt me niet meer. De glans is ervan af. Van voedsel, maar eigenlijk van alles. Done, klari.”

Het zijn woorden die duidelijk maken hoeveel invloed het verlies op haar heeft.

De dagelijkse momenten die vroeger zo vertrouwd waren, herinneren haar nu vooral aan wat ze moet missen.

Herinneringen aan Ben die thuiskwam

Een van de herinneringen die Janita deelt, gaat over de momenten waarop Ben na zijn werk thuiskwam.

Ze vertelt hoe ze zijn motor vaak al van grote afstand kon horen aankomen.

Dat geluid maakte haar iedere keer opnieuw gelukkig.

„Normaal hoorde ik rond 5 je motor al van ver aankomen. Die herkenbare trilling gaf me zo’n blij kindgevoel… Een jeej in mijn borst!”

Ben stuurde haar vaak eerst een spraakbericht om te laten weten dat hij onderweg was.

„I am done tattooing love, coming home! Miss you, see you in a minute.”

Voor Janita was dat het moment om alvast het eten klaar te maken.

„Dan grillde ik alvast de entrecotes.”

Het waren kleine, alledaagse momenten die voor haar een enorme betekenis hadden.

Juist die vertrouwde gewoontes maken het gemis nu extra voelbaar.

Waar ze vroeger uitkeek naar het geluid van zijn motor, blijft het tegenwoordig stil.

Dean Saunders laat opnieuw tattoo voor overleden broer Ben zetten

Dagelijks leven gaat gewoon door

Ondanks haar verdriet blijven de verantwoordelijkheden zich opstapelen.

Janita vertelt dat ze zich moet bezighouden met een verbouwing, een verhuizing, haar werk en de zorg voor de kinderen.

Het voelt voor haar alsof ze alles alleen moet proberen te regelen, terwijl ze gewend was haar leven met Ben te delen.

„Ons leven was zo verweven dat het voelt alsof ik alles op een half brein en een leeg hart moet doen.”

Ondertussen blijven de vragen en berichten binnenkomen.

Haar nicht wil iets weten over de verbouwing, haar moeder vraagt naar spullen voor hun wagen en klanten nemen contact op voor tattooafspraken.

Daarnaast moet Janita haar huis verlaten en persoonlijke bezittingen uitzoeken.

Ook vertelt ze dat ze berichten ontvangt van iemand die haar naar eigen zeggen probeert te beschadigen.

Wie die persoon is en wat er precies speelt, maakt ze niet duidelijk.

De situatie raakt haar, juist omdat ze al zoveel verdriet moet verwerken.

Zorgen om de kinderen

Naast alle praktische zaken probeert Janita er ook voor de kinderen te zijn.

Ze vertelt onder meer over hun negenjarige zoon, die het soms moeilijk heeft met zijn emoties.

„Onze Benny boy van 9 krijgt een woedeaanval die ik moet reguleren.”

Ook haar dochter heeft haar steun nodig.

Janita beschrijft dat haar dochter een optreden heeft waarbij ze een liedje zingt dat verbonden is aan haar vader.

Ze wil haar dochter op zo’n belangrijk moment niet alleen laten.

Tegelijkertijd moeten gewone dingen, zoals boodschappen doen, ook doorgaan.

Zelfs dat vindt ze moeilijk.

Ze vertelt dat ze zich in winkels bekeken voelt door andere mensen.

Terwijl de wereld om haar heen doorgaat, verlangt Janita vooral naar één persoon.

„Ik wil alleen maar naar jou.”

‘Ik zou duizend levens met jou kiezen’

Ondanks het immense verdriet kijkt Janita met veel liefde en dankbaarheid terug op haar relatie met Ben.

Ze schrijft dat ze, als ze opnieuw mocht kiezen, zonder twijfel weer voor hem zou gaan.

„Als ik het over kon doen, zou ik duizend levens kiezen. Allemaal met jou.”

Ze omschrijft hun relatie als een bijzondere liefde die ze voor altijd met zich mee zal dragen.

„Wat was het bijzonder om zo’n speciale liefde met jou te mogen delen.”

Janita probeert daarbij niet alleen stil te staan bij het verdriet om zijn overlijden, maar ook bij de mooie jaren die ze samen hebben gehad.

„Ik laat het verdriet om jou te verliezen niet overschaduwen hoe dankbaar ik ben dat ik jou heb mogen kennen.”

Vervolgens beschrijft ze hoe intens haar gevoelens voor Ben waren.

„Ik hield van je, met heel mijn hart! Met alle vlinders en al het vuurwerk dat daarbij hoorde.”

Verdriet om zoon die zonder vader opgroeit

Een van de moeilijkste onderdelen van het verlies is voor Janita het besef dat Ben hun zoon niet zal zien opgroeien.

Wanneer ze naar Benny kijkt, herkent ze zoveel van zijn vader.

Dat maakt haar trots, maar tegelijkertijd ook intens verdrietig.

„Als ik naar Benny boy kijk, onze zoon, zie ik jou helemaal terug.”

Ze had zich hun toekomst heel anders voorgesteld.

Ben had volgens haar naast haar moeten staan terwijl ze samen hun zoon zagen opgroeien.

„Jij had hem samen met mij moeten zien opgroeien. Zo hadden we het niet gepland, laf…”

Het besef dat die gezamenlijke toekomst er niet meer zal komen, valt haar bijzonder zwaar.

Aangrijpende woorden aan het einde

Janita sluit haar Instagrambericht af met een vraag die laat zien hoe moeilijk ze het vindt om zonder Ben verder te moeten.

Ze weet dat ze verantwoordelijkheden heeft en dat ze voor haar gezin moet blijven zorgen.

Maar het leven zonder haar geliefde voelt voor haar nog altijd onwerkelijk.

„It tears me apart, man, doing life without you.”

Daarna volgen de woorden waarmee ze haar bericht afsluit:

„Ik kan het wel. Maar dan wel met jou… Dus hoe doe ik dit dan? 🖤”

Het is een aangrijpende afsluiting van een persoonlijk verhaal over liefde, verdriet en het enorme gemis van iemand met wie ze haar toekomst had willen delen.

Twee maanden na het overlijden van Ben Saunders probeert Janita haar leven weer vorm te geven. Maar uit haar woorden blijkt hoe moeilijk het is om verder te gaan zonder de man met wie ze alles deelde.

Bron: Instagrambericht van Janita Engels, zoals weergegeven in de aangeleverde berichtgeving.

Actueel

Ondankbare statushouder wil mooie woning niet om bizarre reden en komt met deze eis

Published

on

Een Nigeriaanse statushouder heeft een aangeboden studio van 24 vierkante meter in Tilburg geweigerd omdat hij de woning te klein vindt. De man, die in een asielzoekerscentrum verblijft, stelt dat hij vanwege psychische klachten niet in de studio kan wonen. Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) accepteerde de weigering niet en stapte naar de rechter. Die heeft het COA inmiddels in het gelijk gesteld.

De uitspraak komt op een moment waarop de woningnood in Nederland groot is en veel woningzoekenden jarenlang moeten wachten op een betaalbare huurwoning. De zaak roept daardoor vragen op over de regels voor statushouders die een woning aangeboden krijgen.

Statushouder krijgt studio aangeboden in Tilburg

De Nigeriaanse man verblijft in een asielzoekerscentrum en heeft inmiddels een verblijfsvergunning gekregen.

Als statushouder komt hij in aanmerking voor huisvesting buiten het azc.

Daarom werd voor hem een studio in Tilburg beschikbaar gesteld.

Het gaat om een zelfstandige woonruimte met een oppervlakte van 24 vierkante meter.

Voor veel alleenstaande woningzoekenden, onder wie studenten en starters, zou een dergelijke woning een mogelijkheid zijn om zelfstandig te wonen.

De man vond de aangeboden woonruimte echter niet geschikt.

Hij wilde de studio niet accepteren en bleef in het asielzoekerscentrum verblijven.

Dat leidde uiteindelijk tot een juridisch conflict met het COA.

Man had eerder ingestemd met voorwaarden

Volgens De Dagelijkse Standaard blijkt uit de rechterlijke uitspraak dat de statushouder in september vorig jaar een brief ontving over de voorwaarden voor huisvesting.

Daarin stond dat hij een aangeboden passende woning niet zomaar mocht weigeren.

De man ondertekende deze brief.

Ook werd tijdens een gesprek gevraagd of hij bijzondere woonwensen of omstandigheden had waarmee rekening moest worden gehouden.

Volgens de berichtgeving gaf hij destijds aan dat dit niet het geval was.

Toen hem vervolgens de studio in Tilburg werd aangeboden, veranderde zijn standpunt.

De man liet weten dat hij de woning niet wilde betrekken.

Volgens hem was de studio vanwege zijn persoonlijke omstandigheden niet geschikt.

Statushouder beroept zich op PTSS en claustrofobie

De man verklaarde dat hij kampt met een posttraumatische stressstoornis (PTSS) en claustrofobie.

Vanwege deze klachten zou hij moeite hebben met het wonen in een kleine ruimte.

Hij stelde daarom behoefte te hebben aan een woning met een afzonderlijke slaapkamer.

De aangeboden studio van 24 vierkante meter voldeed volgens hem niet aan die voorwaarde.

Het COA was het niet eens met zijn weigering.

De opvangorganisatie vond dat de man de aangeboden woonruimte moest accepteren en dat er onvoldoende aanleiding was om hem langer in het azc te laten verblijven.

Omdat beide partijen niet tot overeenstemming kwamen, werd de zaak voorgelegd aan de voorzieningenrechter.

Rechter onderzoekt medische onderbouwing

Tijdens de rechtszaak werd gekeken naar de argumenten die de statushouder had aangevoerd.

Daarbij speelde vooral de medische onderbouwing van zijn bezwaren een belangrijke rol.

Volgens de aangeleverde berichtgeving heeft de rechter het beschikbare medische dossier beoordeeld.

Daarin werd geen onderbouwing gevonden voor de gestelde claustrofobie.

Ook speelde mee dat de man zijn bezwaren pas naar voren bracht nadat hij de studio had geweigerd.

Eerder had hij namelijk aangegeven geen bijzondere woonwensen te hebben.

De rechter vond de aangevoerde omstandigheden daarom onvoldoende om de weigering van de aangeboden woning te rechtvaardigen.

Dat betekent niet automatisch dat de man geen psychische klachten heeft, maar wel dat zijn beroep daarop in deze procedure onvoldoende was onderbouwd.

Statushouder WEIGERT ’te klein’ huis: ‘Nederlanders willen daar wél wonen’ | Nieuws van de Dag

COA krijgt gelijk van rechter

De voorzieningenrechter heeft uiteindelijk geoordeeld dat het COA in zijn recht staat.

De statushouder mocht de aangeboden studio volgens de uitspraak niet op deze gronden weigeren en vervolgens aanspraak blijven maken op opvang in het azc.

De man moet daarom het asielzoekerscentrum verlaten.

Volgens de uitspraak krijgt hij daarvoor drie dagen de tijd.

Daarnaast is hij veroordeeld tot het betalen van de proceskosten.

Die bedragen in totaal 2.254 euro.

De rechter oordeelde volgens de berichtgeving dat de man de ontstane situatie aan zijn eigen opstelling te wijten heeft.

Het is niet bekend of de statushouder inmiddels aan de uitspraak heeft voldaan.

Woningnood maakt zaak gevoelig

De zaak speelt tegen de achtergrond van een groot tekort aan betaalbare woningen in Nederland.

Vooral starters, studenten en alleenstaanden hebben moeite om geschikte woonruimte te vinden.

In steden als Tilburg is de vraag naar kleine zelfstandige woningen groot.

Een studio van 24 vierkante meter kan voor iemand die zelfstandig wil gaan wonen dan ook een belangrijke eerste stap zijn.

Tegelijkertijd gelden voor de huisvesting van statushouders specifieke wettelijke en bestuurlijke afspraken.

Gemeenten hebben de taak om statushouders te huisvesten, zodat zij kunnen doorstromen vanuit de opvang.

Die doorstroming is belangrijk omdat opvangplaatsen in asielzoekerscentra daardoor weer beschikbaar komen voor andere mensen die opvang nodig hebben.

Wanneer een statushouder een aangeboden woning weigert, kan dat gevolgen hebben voor zijn recht op verdere opvang.

Of een woning passend is, moet daarbij wel worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het individuele geval.

Wanneer mag een statushouder een woning weigeren?

Een statushouder kan niet zonder meer iedere aangeboden woning afwijzen.

Wanneer een woning als passend wordt aangemerkt, wordt in beginsel verwacht dat deze wordt geaccepteerd.

Er kunnen echter omstandigheden zijn waardoor een aangeboden woning toch niet geschikt is.

Denk bijvoorbeeld aan aantoonbare medische beperkingen of andere zwaarwegende persoonlijke omstandigheden.

In zulke situaties is het belangrijk dat de bezwaren voldoende worden onderbouwd.

In deze zaak stelde de Nigeriaanse man dat hij vanwege PTSS en claustrofobie een afzonderlijke slaapkamer nodig had.

De rechter vond de beschikbare informatie echter onvoldoende om te concluderen dat de studio van 24 vierkante meter voor hem ongeschikt was.

Daarom kreeg het COA gelijk.

Man moet opvang verlaten en proceskosten betalen

De gevolgen van de uitspraak zijn aanzienlijk voor de statushouder.

Hij moet het azc binnen drie dagen verlaten en daarnaast 2.254 euro aan proceskosten betalen.

Of hij alsnog gebruik kan maken van de eerder aangeboden studio, blijkt niet uit de aangeleverde berichtgeving.

Ook is niet bekend of hij verdere juridische stappen overweegt.

De rechterlijke uitspraak maakt in ieder geval duidelijk dat het weigeren van aangeboden huisvesting gevolgen kan hebben wanneer daarvoor onvoldoende zwaarwegende redenen worden aangetoond.

De zaak zal waarschijnlijk ook buiten de rechtszaal discussie oproepen, juist omdat veel Nederlanders moeite hebben om een betaalbare woning te vinden.

Wat vind jij? Moet een statushouder een aangeboden studio van 24 vierkante meter accepteren, of moet er meer rekening worden gehouden met persoonlijke woonwensen en medische omstandigheden?

Bron: De Dagelijkse Standaard en de daarin beschreven uitspraak van de voorzieningenrechter. De medische omstandigheden en de precieze juridische motivering zijn niet onafhankelijk geverifieerd.

Continue Reading