Actueel
Actrice uit de gouden eeuw van een Hollywood-dynastie overlijdt op 88-jarige leeftijd
Voor miljoenen televisiekijkers waren de gezichten uit series als Bonanza, Perry Mason, The Andy Griffith Show, The Beverly Hillbillies en The Munsters jarenlang vaste gasten in de woonkamer. Veel van die acteurs groeiden uit tot symbolen van een bijzonder tijdperk in de Amerikaanse televisiegeschiedenis. Nu is opnieuw een bekend gezicht uit die generatie overleden.
Actrice Nina Shipman is op 88-jarige leeftijd overleden. Ze stierf op 6 september 2026 in een ziekenhuis in Gardena, Californië. Volgens haar stiefdochter Lianne Bremer overleed Shipman een natuurlijke dood.
Hoewel haar naam bij het grote publiek misschien niet onmiddellijk een belletje doet rinkelen, zullen liefhebbers van klassieke Amerikaanse televisie haar gezicht waarschijnlijk herkennen. Shipman verscheen gedurende haar lange carrière namelijk in een indrukwekkend aantal bekende films en televisieseries.
Hollywood zat in haar bloed
Dat Nina uiteindelijk in de entertainmentwereld terechtkwam, was gezien haar familiegeschiedenis misschien niet zo verrassend.
Ze groeide op in een familie waarin acteren en entertainment al generaties lang een belangrijke rol speelden. Haar grootvader Ernest Shipman maakte deel uit van een van de eerste rondreizende Shakespeare-gezelschappen in de Verenigde Staten.
Ook haar grootmoeder Nell Shipman maakte naam in de filmwereld en werd bekend als actrice tijdens het tijdperk van de stomme film.
Nina’s vader Barry Shipman koos eveneens voor Hollywood. Hij werkte als scenarioschrijver en schreef onder meer aan westerns, Dick Tracy-films en de populaire televisieserie Lassie. Haar moeder Gwynne Shipman was danseres en actrice.
Toen Nina zelf haar eerste stappen in de entertainmentwereld zette, trad ze dus in de voetsporen van meerdere generaties voor haar.
Bijzondere start van haar carrière
Nina Shipman werd op 15 augustus 1938 geboren in Los Angeles. Ze volgde onderwijs aan de Maddox Academy in Mexico-Stad en later aan de Eagle Rock High School in Los Angeles.
Vervolgens behaalde ze aan UCLA een diploma in muziek.
Opvallend genoeg was acteren aanvankelijk helemaal niet haar grootste droom. Nina wilde concertpianiste worden.
Toch stond ze al bijzonder jong voor de camera. Op slechts tienjarige leeftijd maakte ze haar filmdebuut in een speelfilm waarvoor haar eigen vader het scenario had geschreven.
Later verdiepte ze zich serieus in het acteervak. Ze kreeg onder meer les van de beroemde acteerdocent Sanford Meisner en was actief bij het Pasadena Playhouse.
Kleine maar opvallende rol in Vertigo
In 1958 verscheen Shipman in een van de bekendste films uit de Hollywoodgeschiedenis.
Ze kreeg een kleine, niet-vermelde rol in Alfred Hitchcocks Vertigo. Daarin speelde ze een vrouw die wordt aangezien voor het mysterieuze personage van Kim Novak.
Het zou het begin vormen van een periode waarin Shipman met verschillende grote Hollywoodnamen samenwerkte.
Als contractactrice van 20th Century Fox verscheen ze bijvoorbeeld naast Bing Crosby in Say One for Me. Later speelde ze zijn dochter in Blake Edwards’ High Time.
Ook films als Blue Denim en The Oregon Trail kwamen op haar cv terecht. In laatstgenoemde productie speelde ze samen met Fred MacMurray.
Bekend gezicht op de Amerikaanse televisie
Toch was het vooral televisie waarop Nina Shipman gedurende tientallen jaren een vertrouwd gezicht werd.
De lijst met series waarin ze verscheen is indrukwekkend en leest inmiddels bijna als een overzicht van de klassieke Amerikaanse televisiegeschiedenis.
Ze was onder meer te zien in 77 Sunset Strip, Bonanza, Rawhide, Daniel Boone, Perry Mason, The Munsters, The Andy Griffith Show, The Beverly Hillbillies, The Mod Squad, Adam-12, Highway to Heaven en General Hospital.
Voor mensen die in die periode opgroeiden, waren dergelijke programma’s veel meer dan simpelweg amusement.
Week na week kwamen dezelfde acteurs via de televisie de huiskamer binnen. Ook Shipman werd daardoor, zelfs zonder voortdurend de hoofdrol te spelen, onderdeel van de herinneringen van miljoenen kijkers.
Bizarre rol in The Munsters
Een van haar opmerkelijkste televisieoptredens vond plaats in 1965.
Shipman speelde toen in de aflevering Lily Munster, Girl Model van The Munsters.
Het verhaal was even absurd als passend bij de populaire serie. Wanneer Lily als model aan de slag gaat, probeert Herman daar een einde aan te maken. Een toverdrank van opa zorgt vervolgens voor een bizarre situatie.
Herman verandert in een Texaanse playboy, terwijl opa zelf na het drinken van een drankje verandert in een aantrekkelijke jonge blonde vrouw.
Die blonde vrouw werd gespeeld door Nina Shipman.
Ook achter de schermen werd een bijzondere truc toegepast. Shipman sprak tijdens de opnames zelf haar teksten uit, waarna haar stem later werd vervangen door die van Al Lewis. Daardoor zag het publiek Nina op het scherm, maar klonk het personage nog altijd als opa.
Jaren later kon Shipman nog altijd met plezier op die bijzondere ervaring terugkijken.
“Het was eigenlijk best cool”, vertelde ze in 2024.
Veel meer dan actrice alleen
Wie uitsluitend naar haar acteerwerk kijkt, ziet bovendien maar een gedeelte van haar leven.
Shipman ontwikkelde zich door de jaren heen op allerlei andere gebieden.
In 1975 schreef ze het boek How to Become an Actor in Television Commercials, waarin ze haar eigen ervaringen uit de entertainmentindustrie gebruikte om anderen verder te helpen.
Daarnaast presenteerde ze de educatieve televisieserie Contemporary Health Issues. Het programma ging in 1981 in première en bestond uit dertig afleveringen.
Daarin werden voor die tijd soms gevoelige onderwerpen behandeld, waaronder seksualiteit, drugs, anticonceptie, alcoholisme, hart- en vaatziekten en de dood. Studenten konden het programma zelfs gebruiken om studiepunten te behalen.
Van piano tot valkerij
Ook buiten de televisie- en filmwereld had Shipman uiteenlopende interesses.
Ze was een getalenteerde pianiste en hield zich bezig met valkerij. Daarnaast werkte ze als professor aan de Universiteit van Hawaï in Hilo.
Op het Big Island hielp ze bovendien aspirant-artiesten verder via een theatergezelschap.
Daarmee werd haar leven uiteindelijk veel veelzijdiger dan alleen de lange lijst televisieproducties waarvoor het publiek haar kende.
Drie huwelijken en een groot gezin
Ook privé kende Nina Shipman verschillende hoofdstukken.
In 1956 trouwde ze met Richard Harrington. Twee jaar later kwam dat huwelijk ten einde.
In 1961 trouwde ze opnieuw, ditmaal met acteur en stuntman C. Ransom Walrod. Samen kregen ze twee dochters, Westerly en Lani. Het huwelijk eindigde in 1973.
Twee jaar later vond Shipman opnieuw de liefde bij koordirigent Donald Merrill Bremer. Ze trouwden in 1975 en bleven samen tot zijn overlijden in 2015.
Een bijzonder detail uit haar Hollywoodleven is dat Nina in 1960 bruidsmeisje was tijdens het huwelijk van actrice Jill St. John en Woolworth-erfgenaam Lance Reventlow.
Shipman laat haar twee dochters en haar kleinkinderen Bryson, Serena, Cole, Charlie en Clover achter.
Opnieuw verdwijnt een gezicht uit een bijzonder televisietijdperk
Met het overlijden van Nina Shipman verdwijnt opnieuw iemand die van dichtbij getuige was van een periode waarin Hollywood en de Amerikaanse televisie een enorme ontwikkeling doormaakten.
Ze was misschien niet de actrice wier naam altijd bovenaan de filmposters stond, maar haar gezicht verscheen naast enkele van de grootste sterren van haar generatie.
Van Alfred Hitchcock tot Bonanza en van Perry Mason tot The Munsters: Shipman was aanwezig in producties die uiteindelijk klassiekers werden.
Voor kijkers die in de jaren vijftig en zestig voor de televisie zaten, kan alleen al het terugzien van haar gezicht voldoende zijn om oude herinneringen boven te halen.
Nina Shipman werd 88 jaar. Met haar overlijden neemt Hollywood afscheid van opnieuw een stukje van zijn klassieke televisie- en filmgeschiedenis.
Actueel
Deze vier provincies doen niet meer aan wintertijd en zetten de klok niet terug
Twee keer per jaar de klok verzetten? Op steeds meer plekken willen ze daar definitief vanaf. Verschillende regio’s hebben inmiddels besloten voortaan het hele jaar dezelfde tijd te hanteren. Vooral in Canada is er veel beweging. Daar kiezen meerdere provincies en gebieden ervoor de halfjaarlijkse klokwissel af te schaffen. Toch zorgt één belangrijke vraag nog altijd voor discussie: kiezen we voor permanente zomertijd of juist voor wintertijd?
Die discussie speelt ook onder slaapdeskundigen. Hoewel velen van hen het stoppen met de klokwissel toejuichen, bestaat er kritiek op permanente zomertijd. Een vaste wintertijd zou namelijk beter aansluiten bij het natuurlijke dag-nachtritme.
In Nederland verandert er voorlopig niets. In de nacht van zaterdag 24 op zondag 25 oktober 2026 gaat de klok weer een uur terug.
Steeds meer plekken stoppen met klok verzetten
Voor miljoenen mensen is het ieder voorjaar en najaar hetzelfde ritueel: alle klokken moeten een uur vooruit of achteruit.
Dat heeft niet alleen praktische gevolgen. De verandering kan tijdelijk ook invloed hebben op het slaapritme.
Op verschillende plekken in Canada wordt daarom afscheid genomen van het systeem.
In de aangeleverde berichtgeving wordt Manitoba genoemd als de nieuwste provincie die besloot het verzetten van de klok te beëindigen.
Daar ging eerst een raadpleging onder de bevolking aan vooraf.
Bijna 72.000 inwoners zouden hun mening hebben gegeven. Maar liefst 92 procent van de deelnemers gaf aan dat ze van de halfjaarlijkse tijdswisseling af wilden.
De volgende vraag was welke tijd vervolgens permanent moest worden.
Meeste inwoners kiezen voor zomertijd
Daarover waren de meningen meer verdeeld.
Volgens de aangeleverde cijfers koos 58 procent voor permanente zomertijd, terwijl 34 procent liever permanent de wintertijd zou aanhouden.
Het voordeel van zomertijd is duidelijk zichtbaar aan het einde van de dag.
Het blijft ’s avonds langer licht.
Maar daar staat in de winter een belangrijk nadeel tegenover: de zon komt ’s ochtends later op. In december kan dat betekenen dat mensen veel langer in het donker aan hun dag beginnen.
En precies daar begint de discussie met slaapdeskundigen.
Slaapexperts zien liever wintertijd
Het afschaffen van de klokwissel kan rekenen op steun van deskundigen die wijzen op de verstoring van het slaapritme die het verzetten van de klok kan veroorzaken.
Vooral jonge kinderen en mensen die gevoelig zijn voor veranderingen in hun slaap-waakritme kunnen enkele dagen nodig hebben om zich aan de nieuwe tijd aan te passen.
Maar stoppen met de klokwissel is één ding. Welke tijd daarna permanent wordt ingevoerd, is een andere discussie.
Een deel van de slaap- en chronobiologische experts geeft de voorkeur aan permanente wintertijd.
Die standaardtijd sluit beter aan op de stand van de zon en daarmee op het natuurlijke circadiane ritme.
Bij permanente zomertijd wordt de klok als het ware het hele jaar een uur naar voren geschoven.
Dat levert lichte zomeravonden op, maar betekent tegelijkertijd dat het tijdens de wintermaanden ’s ochtends langer donker blijft.
Gezondheid belangrijke reden
Gezondheidsargumenten speelden volgens de aangeleverde informatie een belangrijke rol bij de Canadese besluitvorming.
Een analyse van het provinciale ministerie van Volksgezondheid zou hebben geconcludeerd dat stoppen met het wisselen van de klok voordelen kan opleveren.
Gezinnen met jonge kinderen worden daarbij specifiek genoemd.
Een verandering van één uur klinkt misschien beperkt, maar kan het dagelijkse ritme tijdelijk behoorlijk verstoren.
Daarnaast worden economische en praktische argumenten genoemd.
Wanneer aangrenzende gebieden dezelfde tijd hanteren, wordt bijvoorbeeld zakendoen en reizen over provinciegrenzen eenvoudiger.
Canada krijgt steeds meer uitzonderingen
Canada vormt sowieso een ingewikkelde lappendeken als het om tijdzones en zomertijd gaat.
Naast Manitoba worden in de aangeleverde berichtgeving British Columbia, Alberta en de Northwest Territories genoemd als gebieden waar recent stappen zijn gezet om de klokwissel te beëindigen.
Yukon hanteert al sinds 2020 een vaste tijd.
Saskatchewan stopte er zelfs tientallen jaren geleden al mee.
Ook in delen van Ontario spelen veranderingen. Het noordwesten van de provincie zou zich aanpassen om gelijk te blijven lopen met Manitoba.
Zonder zo’n aanpassing kunnen bijzondere situaties ontstaan waarbij nabijgelegen plaatsen gedurende een deel van het jaar verschillende tijden hanteren.
Ontario wacht op andere regio’s
Ontario nam volgens de aangeleverde informatie al in 2020 wetgeving aan die het mogelijk maakt om met de klokwissel te stoppen.
Daar zit echter een belangrijke voorwaarde aan.
De verandering zou pas worden doorgevoerd wanneer onder andere Quebec en de Amerikaanse staat New York eveneens meedoen.
Dat illustreert meteen waarom het afschaffen van zomer- en wintertijd ingewikkelder is dan simpelweg besluiten de klok niet meer te verzetten.
Wanneer één gebied verandert en de buren niet, ontstaan nieuwe tijdsverschillen.
Dat kan gevolgen hebben voor woon-werkverkeer, scholen, transport, televisie-uitzendingen en bedrijven die over regionale grenzen werken.
Europa praat er al jaren over
Ook binnen de Europese Unie is het stoppen met de klokwissel bepaald geen nieuw onderwerp.
De Europese Commissie kwam in 2018 met een voorstel om de halfjaarlijkse wisseling te beëindigen.
Daaraan voorafgaand werd een grote online raadpleging gehouden.
Van de ruim 4,5 miljoen deelnemers zou ongeveer 84 procent voor het afschaffen van de klokwissel hebben gestemd.
Daarmee leek er aanvankelijk veel draagvlak.
Toch bleek het in de praktijk ingewikkelder.
Zomertijd of wintertijd zorgt voor discussie
Wanneer de klok niet meer wordt verzet, moet namelijk worden bepaald welke tijd permanent wordt.
En juist daarover konden Europese landen het niet eens worden.
Sommige landen en burgers geven de voorkeur aan zomertijd vanwege de langere lichte avonden.
Andere landen en deskundigen zien juist meer voordelen in permanente standaardtijd, oftewel wintertijd.
Daarnaast is afstemming tussen buurlanden belangrijk.
Wanneer Nederland bijvoorbeeld voor een andere permanente tijd zou kiezen dan België of Duitsland, kan dat nieuwe tijdsverschillen opleveren.
Het Europese voorstel is daardoor nog altijd niet definitief uitgevoerd.
Nederland zet klok op 25 oktober terug
Voor Nederland verandert er dit jaar dan ook niets.
De wintertijd gaat in op zondag 25 oktober 2026.
Om 03.00 uur wordt de klok één uur teruggezet naar 02.00 uur.
Daardoor duurt die nacht officieel een uur langer.
Voor veel mensen betekent dat simpelweg een extra uur slaap.
De omschakeling naar wintertijd vindt binnen de Europese Unie steeds plaats op de laatste zondag van oktober.
In het voorjaar gebeurt het tegenovergestelde en gaat de klok op de laatste zondag van maart weer een uur vooruit.
Wanneer stopt Nederland ermee?
Daar is voorlopig geen definitieve datum voor.
Hoewel het onderwerp al jarenlang op Europees niveau wordt besproken, is nog geen overeenstemming bereikt over de manier waarop de klokwissel moet worden afgeschaft.
Tot die tijd blijft het bestaande systeem in Nederland van kracht.
De ontwikkelingen in Canada laten ondertussen zien dat het wel degelijk anders kan.
Maar ze tonen ook meteen het grootste probleem: stoppen met het verzetten van de klok is relatief eenvoudig, bepalen welke tijd daarna permanent moet gelden is een stuk ingewikkelder.
Voor Nederland is de situatie dit weekend in ieder geval duidelijk: in de nacht van zaterdag op zondag gaat de klok om 03.00 uur terug naar 02.00 uur.