Actueel
DEZE vijf twee euro-munten kun je nu voor een fortuin verkopen
Deze 2-euromunten kunnen veel meer waard zijn: sommige exemplaren leveren honderden euro’s op
Sinds de invoering van de euro in 2002 zijn er talloze verschillende 2-euromunten verschenen. De meeste exemplaren zijn vanzelfsprekend gewoon twee euro waard, maar dat geldt niet voor iedere munt. Door een kleine oplage, een bijzonder ontwerp of een afwijking kunnen sommige munten interessant worden voor verzamelaars. Wie goed tussen zijn kleingeld kijkt, zou daardoor zomaar een bijzonder exemplaar kunnen tegenkomen.
Vrijwel iedereen heeft dagelijks 2-euromunten in handen. Op het eerste gezicht lijken ze allemaal sterk op elkaar. De munten hebben dezelfde afmetingen en bestaan uit dezelfde basismaterialen.
Een 2-euromunt heeft een doorsnede van 25,75 millimeter, is ongeveer 2,2 millimeter dik en weegt 8,5 gram. Aan het formaat of gewicht kun je een waardevol exemplaar dus meestal niet herkennen.
Het verschil zit vooral in het ontwerp en de hoeveelheid munten die daarvan zijn gemaakt.
Waarom kan een 2-euromunt zoveel waard worden?
Ieder euroland mag de nationale zijde van zijn euromunten zelf vormgeven. Daarnaast verschijnen regelmatig speciale herdenkingsmunten. Sommige daarvan worden in enorme aantallen geproduceerd, terwijl van andere uitvoeringen maar een beperkt aantal exemplaren bestaat.
Juist die schaarste kan ervoor zorgen dat verzamelaars bereid zijn aanzienlijk meer te betalen dan de nominale waarde van twee euro.
De oplage is echter niet het enige dat telt. Ook eventuele productiefouten kunnen een munt bijzonder maken. Wanneer tijdens het slaan iets misgaat en slechts een beperkt aantal afwijkende exemplaren in omloop komt, kan daar onder verzamelaars belangstelling voor ontstaan.
Daarnaast speelt de staat van de munt een belangrijke rol. Een vrijwel ongebruikt exemplaar zonder beschadigingen is doorgaans aantrekkelijker dan een munt die jarenlang in portemonnees heeft gezeten en vol krassen en slijtage zit.
De uiteindelijke verkoopwaarde staat bovendien nooit volledig vast. Wat iemand daadwerkelijk voor een munt betaalt, hangt af van onder meer de echtheid, kwaliteit, zeldzaamheid en vraag onder verzamelaars.
Er zijn enkele 2-euromunten die regelmatig worden genoemd vanwege hun bijzondere achtergrond.
1. Portugal – 2008
Een Portugese 2-euromunt uit 2008 is interessant geworden vanwege een afwijking in het ontwerp van de kaart.
Op bepaalde exemplaren zou een oudere versie van de Europese kaart zijn gebruikt, waardoor landen die later tot de Europese Unie waren toegetreden niet correct op het ontwerp zijn weergegeven.
Juist dergelijke afwijkingen kunnen interessant zijn voor muntenverzamelaars. Voor bijzondere Portugese exemplaren uit deze periode worden bedragen genoemd die aanzienlijk boven de oorspronkelijke twee euro kunnen liggen.
Afhankelijk van uitvoering en staat wordt soms gesproken over bedragen rond de 150 euro.
2. Vaticaanstad – 2005
Ook Vaticaanstad heeft verschillende gewilde 2-euroherdenkingsmunten uitgebracht.
In 2005 verscheen een bijzondere munt die verband hield met de periode na het overlijden van paus Johannes Paulus II. Omdat Vaticaanstad een klein land is en dergelijke munten in relatief beperkte aantallen worden uitgebracht, zijn ze geliefd bij verzamelaars.
Voor bepaalde exemplaren uit 2005 worden bedragen van ongeveer 165 tot 170 euro genoemd.
De precieze waarde is afhankelijk van onder meer de conditie en de originele verpakking waarin de munt eventueel wordt aangeboden.
3. San Marino – 2005
Een andere bijzondere munt komt uit San Marino.
Het land bracht in 2005 een speciale 2-euromunt uit in het kader van het Wereldjaar van de Natuurkunde. Op het ontwerp staat Galileo Galilei centraal.
Vanwege de relatief beperkte uitgifte is de munt interessant geworden voor verzamelaars.
Voor goed bewaarde exemplaren kunnen daardoor bedragen worden gevraagd die vele malen hoger liggen dan de oorspronkelijke waarde. Er worden waardes genoemd die kunnen oplopen tot ongeveer 280 euro.
Heb je zo’n munt, dan is het verstandig om eerst precies te controleren welke uitvoering je bezit en in welke conditie deze verkeert.
4. Griekenland – 2002
Ook sommige Griekse 2-euromunten uit 2002 krijgen veel aandacht.
Griekenland trad later toe tot de eurozone dan een groot deel van de andere deelnemende landen. Voor de productie van een deel van de eerste Griekse euromunten werd daarom gebruikgemaakt van buitenlandse munthuizen.
Een deel werd in Finland geslagen. Deze exemplaren zijn onder meer te herkennen aan een kleine letter S in het ontwerp.
Online worden soms zeer hoge bedragen genoemd voor dergelijke munten. Daarbij is wel belangrijk om goed te controleren om welke variant het precies gaat. Niet iedere Griekse 2-euromunt uit 2002 met een dergelijke markering is automatisch honderden of duizenden euro’s waard.
5. Monaco – 2015
Een van de bekendste bijzondere 2-euromunten komt uit Monaco.
In 2015 bracht het vorstendom een herdenkingsmunt uit ter gelegenheid van de 800e verjaardag van de bouw van de eerste vesting op de Rots van Monaco.
De oplage was zeer beperkt. Daardoor werd de munt vrijwel direct interessant voor verzamelaars en zijn de prijzen in de jaren daarna sterk opgelopen.
Voor goed bewaarde exemplaren kunnen bedragen van rond de 1.000 euro of zelfs meer worden genoemd.
Kijk dus goed voordat je een munt uitgeeft
Wie een bijzondere 2-euromunt tegenkomt, doet er verstandig aan deze niet meteen uit te geven. Controleer eerst het land, het jaartal, het ontwerp en eventuele kleine letters of afwijkingen.
Ga daarbij niet uitsluitend af op vraagprijzen die je online tegenkomt. Dat iemand een munt voor 1.000 of zelfs 10.000 euro aanbiedt, betekent namelijk niet dat verzamelaars dat bedrag daadwerkelijk betalen.
Voor een betrouwbare waardebepaling zijn gerealiseerde verkoopprijzen veel interessanter. Bij mogelijk kostbare exemplaren kan bovendien een professionele munthandelaar of taxateur uitkomst bieden.
Het kan dus geen kwaad om voortaan iets beter naar je wisselgeld te kijken. Die ogenschijnlijk gewone munt van twee euro zou in uitzonderlijke gevallen een stuk interessanter kunnen zijn dan je op het eerste gezicht denkt.
Actueel
Soundos El Ahmadi gefileerd na totaal misplaatste grap
Soundos El Ahmadi heeft voor flinke beroering gezorgd met een bijzonder harde grap tijdens een optreden. De cabaretière maakte een vergelijking tussen een miskraam en de Belgische politicus Dries Van Langenhove. Toen een groot deel van het publiek nauwelijks reageerde, kwam Soundos met nóg een opmerking: volgens haar applaudisseerde slechts een derde van de zaal en zou de rest “extreemrechts” stemmen. Vooral die combinatie zorgt nu voor stevige kritiek.
Op sociale media wordt volop gediscussieerd over het fragment. Waar de een het verdedigt als scherpe cabarethumor, vinden anderen dat Soundos met de grap een grens overschrijdt.
“Smakeloos, smakelozer, Soundos”, klinkt het onder meer in de kritiek.
Soundos maakt harde grap over miskraam
De commotie draait om een fragment waarin Soundos eerst vertelt over haar eigen zwangerschappen.
“Ik ben één keer 39 weken zwanger geweest, één keer 33 weken en één keer 8 weken”, begint ze.
Vervolgens vertelt ze dat die laatste zwangerschap eindigde in een miskraam.
“Dit is toen helaas misgegaan. Ik kan jullie vertellen dat het echt verschrikkelijk was om mee te maken. Het heeft me heel erg overvallen.”
Tot dat moment lijkt het om een persoonlijk en serieus verhaal te gaan.
Daarna verandert de toon volledig.
Grap over Dries Van Langenhove
Soundos vervolgt haar verhaal met een bewust absurd en confronterend stuk.
“Wat heel veel mensen niet weten is dat als je miskraam in de toiletpot valt, dat je door moet spoelen, want als jij niet doorspoelt, kan zo’n miskraam nog door blijven leven.”
Vervolgens komt de clou.
“En zo is Dries Van Langenhove ontstaan. Sorry nog daarvoor!”
Daarmee richt Soundos haar grap rechtstreeks op de Belgische politicus Dries Van Langenhove.
De grap lijkt in de zaal echter niet de reactie op te leveren waarop ze mogelijk had gehoopt.
Publiek reageert verdeeld
In het fragment is volgens de aangeleverde beschrijving te merken dat een aanzienlijk deel van het publiek niet enthousiast reageert.
Soundos merkt dat zelf eveneens op.
In plaats van het moment voorbij te laten gaan, reageert ze op de zaal.
“Een derde applaudisseert, twee derde stemt extreemrechts.”
Ook die uitspraak valt vervolgens niet bij iedereen goed.
Critici wijzen erop dat er allerlei redenen kunnen zijn waarom iemand niet om een grap lacht en vinden dat Soundos de afwezige lach daarmee te gemakkelijk aan een politieke voorkeur koppelt.
‘Geef me je geld en ga naar huis’
Soundos maakt vervolgens duidelijk dat ze zich weinig aantrekt van mensen in de zaal die haar grap niet kunnen waarderen.
“Ik vind het prima. Geef me je geld en ga naar huis. Ik vind het allemaal prima.”
De opmerkingen leveren achteraf veel discussie op.
Daarbij gaat het niet alleen over de vraag of een miskraam geschikt materiaal is voor een grap.
Ook haar reactie op het publiek wordt bekritiseerd.
Want wanneer mensen niet lachen om een politieke grap, betekent dat uiteraard niet automatisch dat zij een bepaalde politieke overtuiging hebben.
Stevige kritiek op sociale media
Het fragment wordt inmiddels ook buiten de zaal besproken.
Mediacourant besteedt aandacht aan de ophef en deelt verschillende kritische reacties.
Bob Dijkgraaf reageert bijvoorbeeld op de manier waarop Soundos het zwijgende deel van het publiek benadert.
“Als je niet klapt moet je wel extreemrechts zijn. Dat je het gewoon totaal niet grappig vindt, is bij haar geen optie.”
Een andere criticus richt zich vooral op de kwaliteit van de grap.
“Ze probeert te choqueren, maar het komt niet over. Dat is geen kwestie van smaak, maar van vakmanschap. En dat vakmanschap ontbreekt.”
Dat zijn uiteraard persoonlijke beoordelingen van de betreffende reageerders, maar ze illustreren wel waarom het fragment zoveel discussie oproept.
Bezoeker herkent grap uit eerdere voorstelling
Een andere opvallende reactie komt volgens de aangeleverde informatie van Nicole Hartog.
Zij zegt de voorstelling van Soundos eerder te hebben bezocht in de Meervaart in Amsterdam.
Volgens haar gebruikte Soundos destijds vrijwel dezelfde grap, maar werd er toen een andere politieke naam genoemd.
“Ik heb deze voorstelling in de Meervaart gezien en toen was het Dilans naam die ze zei.”
Daarmee lijkt ze te verwijzen naar Dilan Yeşilgöz.
Dat is de herinnering van deze bezoeker; op basis van de aangeleverde informatie kan niet onafhankelijk worden vastgesteld hoe de grap tijdens dat specifieke eerdere optreden exact werd gebracht.
‘Ik kon er niet om lachen’
Nicole vertelt dat ze de grap ook tijdens die eerdere voorstelling niet kon waarderen.
“Ik kon er niet om lachen. Wat in- en inslecht om zo over een miskraam te praten. Respectloos ook naar de genoemde persoon toe.”
Juist het onderwerp maakt de grap voor sommige mensen extra gevoelig.
Een miskraam kan voor vrouwen en hun partners een ingrijpende en emotionele ervaring zijn. Soundos gebruikt in dit geval haar eigen ervaring als uitgangspunt voor zwarte humor en een politieke belediging.
Of dat binnen cabaret wel of niet te ver gaat, is uiteindelijk een kwestie waar het publiek verschillend over kan denken.
Soundos staat bekend om scherpe stijl
Dat Soundos El Ahmadi met haar uitspraken discussie oproept, is op zichzelf niet nieuw.
De cabaretière staat bekend om een directe en confronterende stijl waarbij ze gevoelige onderwerpen niet uit de weg gaat.
Ook in televisieprogramma’s kan dat botsingen opleveren.
Zo ontstond eerder discussie na haar optreden in het Vlaamse programma De Afspraak, waar ze tegenover presentator Bart Schols zat.
In België is Soundos bovendien regelmatig op televisie te zien en heeft ze inmiddels een aanzienlijk publiek opgebouwd.
Humor of over de grens?
De nieuwe ophef draait uiteindelijk om een bekende discussie binnen cabaret: hoe ver mag een comedian gaan?
Soundos gebruikt een zeer persoonlijke en pijnlijke ervaring als basis voor een grove politieke grap. Dat sommige mensen daar niet om kunnen lachen, is duidelijk.
Tegelijkertijd hoort provoceren en het opzoeken van grenzen voor veel cabaretiers juist bij het genre.
De extra opmerking richting het publiek maakt het fragment in dit geval nog controversiëler. Door te suggereren dat de mensen die niet applaudisseren “extreemrechts” stemmen, verplaatst de discussie zich van de grap zelf naar de reactie van Soundos op haar publiek.
En juist daar lijken veel critici over te vallen.
Of Soundos zich iets aantrekt van alle commotie, valt nog te bezien. Tijdens haar optreden maakte ze in ieder geval duidelijk hoe ze tegenover mensen staat die haar humor niet waarderen: “Ik vind het prima. Geef me je geld en ga naar huis.”