Actueel
Grote ramp voor Rachel Hazes: ´Ze is compleet bankroet´
Financiële uitdagingen voor Rachel Hazes: toekomst onzeker, maar hoopvol
Rachel Hazes, bekend als de weduwe van de legendarische volkszanger André Hazes, heeft de afgelopen jaren haar ondernemersambities kracht bijgezet met verschillende horecainitiatieven. In het bijzonder kreeg haar Spaanse brasserie Casa Hazes veel aandacht. Toch blijken niet al haar zakelijke ondernemingen succesvol. Haar andere bedrijf, de YoYo Fresh Tea Bar in Amstelveen, kampt met serieuze financiële uitdagingen.
Zorgwekkende cijfers voor Sappie van Rassie B.V.
Volgens gegevens uit het jaarverslag van 2023, gepubliceerd door weekblad Party, heeft het bedrijf achter de YoYo Fresh Tea Bar – Sappie van Rassie B.V. – te maken met een aanzienlijk negatief eigen vermogen. Eind 2023 bedroeg het tekort maar liefst 160.000 euro. Deze rode cijfers vormen geen eenmalige uitschieter, maar passen in een zorgwekkende trend. In 2022 noteerde het bedrijf al een verlies van 103.000 euro, terwijl in 2021 het tekort op 59.000 euro lag.
De aanhoudende verliezen roepen vragen op over de levensvatbaarheid van het bedrijf. In een competitieve horecamarkt is het lastig om het hoofd boven water te houden, zeker met stijgende kosten voor energie, personeel en inkoop. Voor Rachel Hazes is het een pijnlijke constatering dat haar investering in dit concept financieel onder druk staat.
Rachel blijft eigenaar, maar staat open voor verandering
Ondanks de oplopende verliezen blijft Rachel Hazes eigenaar van de YoYo Fresh Tea Bar. Geruchten dat zij het bedrijf zou hebben verkocht aan haar bedrijfsleider zijn volgens haar niet juist. “Die is nog steeds van mij,” zei Rachel eerder in een interview. Ze erkent echter dat haar bedrijfsleider interesse heeft getoond in een eventuele overname, en dat hij in de loop der jaren veel voor het bedrijf heeft betekend.
Het is nog onduidelijk of en wanneer een daadwerkelijke overname zou plaatsvinden. Rachel lijkt de deur op een kier te zetten voor een overdracht, mogelijk om ruimte te maken voor andere zakelijke plannen of om persoonlijke belasting te verminderen.
Casa Hazes: hoopvol alternatief?
Tegelijkertijd lijkt Rachel Hazes haar aandacht te verleggen naar haar andere horecazaak: Brasserie Casa Hazes, gevestigd in Spanje. Hoewel de exacte financiële gegevens van dit bedrijf nog niet openbaar zijn gemaakt, wekt haar recente betrokkenheid bij deze onderneming de indruk dat zij hier meer perspectief ziet voor de toekomst.
Casa Hazes staat bekend als een warme plek waar muziek, eten en herinneringen aan André Hazes samenkomen. Het concept is niet alleen commercieel, maar ook emotioneel geladen voor Rachel. Mogelijk speelt dit ook een rol in haar keuze om zich hier meer op te richten. In een tijd waarin andere ondernemingen onder druk staan, biedt Casa Hazes wellicht de rust en stabiliteit waar ze naar op zoek is.
Achtergrond: ondernemen met emotie en herinnering
Rachel Hazes heeft haar ondernemerschap altijd gecombineerd met persoonlijke motieven. De naam van haar Spaanse brasserie en de sfeer die daar hangt, zijn een eerbetoon aan haar overleden man. Dit geeft haar werk een diepere betekenis. In interviews geeft ze aan dat ze het belangrijk vindt om zijn nalatenschap levend te houden, onder meer door muziek en ontmoetingsplekken voor fans te creëren.
Hoewel dit een krachtige motivatie is, brengt het ook uitdagingen met zich mee. Een horecabedrijf vereist zakelijke discipline, marktanalyse en constante aanpassing aan veranderende trends en klantbehoeften. Tegelijkertijd blijkt uit Rachel’s inspanningen dat ze niet alleen onderneemt met haar hoofd, maar ook met haar hart.
Blik op de toekomst
De toekomst van de YoYo Fresh Tea Bar is onzeker. De oplopende verliezen en het gebrek aan structurele winstgevendheid vormen een probleem dat niet zomaar is opgelost. Toch lijkt Rachel zich bewust van de situatie en kijkt ze verder. Een mogelijke overname door een vertrouwd gezicht binnen het bedrijf kan ruimte bieden voor vernieuwing, terwijl zij zich toelegt op wat voor haar echt belangrijk is.
Casa Hazes lijkt daarin een belangrijke rol te spelen. Rachel’s toewijding aan deze brasserie in Spanje zou kunnen betekenen dat ze daar op termijn haar volledige focus op richt. Mocht het financieel gezien haalbaar zijn, dan zou dit horecaconcept wel eens kunnen uitgroeien tot haar hoofdactiviteit.
Lessen uit de praktijk
Wat Rachel Hazes laat zien, is dat ondernemen een proces is van vallen, opstaan en bijsturen. Niet elk concept slaat aan zoals gehoopt, en marktomstandigheden veranderen voortdurend. Zeker in de horecabranche, waar marges klein zijn en concurrentie groot is, is het een prestatie op zich om meerdere jaren actief te blijven.
De ervaring die Rachel in de afgelopen jaren heeft opgedaan, biedt haar inzichten die zij kan gebruiken om haar plannen toekomstbestendig te maken. Daarbij lijkt ze te beseffen dat focus en strategie cruciaal zijn. Door te kiezen voor de brasserie waar haar passie ligt, zet ze mogelijk een stap richting een nieuw hoofdstuk in haar ondernemersverhaal.
Samenvatting
Rachel Hazes staat op een keerpunt in haar zakelijke carrière. Waar de YoYo Fresh Tea Bar in Amstelveen kampt met aanhoudende verliezen, lijkt Casa Hazes in Spanje voor haar een nieuw lichtpunt te vormen. De verliezen van Sappie van Rassie B.V. zijn fors en structureel, maar Rachel blijft eigenaar en overweegt een overname door een bekende kracht binnen het bedrijf.
Met Casa Hazes lijkt ze een nieuwe koers te varen, een die meer aansluit bij haar persoonlijke waarden en toekomstdromen. Hoewel er nog veel onzekerheden zijn, toont Rachel dat zij blijft zoeken naar manieren om te bouwen aan iets duurzaams – zowel emotioneel als zakelijk. Haar verhaal laat zien hoe passie, doorzettingsvermogen en realisme samenkomen in het moderne ondernemerschap.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.