Actueel
Ongeregeldheden in Den Haag na finale Afrika Cup: Bekijk HIER de eerste beelden
De finale van de Afrika Cup is uitgelopen op een avond die nog lang zal nazinderen — zowel sportief als maatschappelijk. In een zinderend, chaotisch en emotioneel beladen eindduel greep Marokko, spelend in eigen land, op dramatische wijze naast de titel. Wat begon als een voetbalfeest, eindigde in teleurstelling, woede en onrust. Niet alleen in Noord-Afrika, maar ook in Nederland, waar de emoties hoog opliepen en de nasleep zich vooral in Den Haag op pijnlijke wijze liet voelen.
Een finale die ontspoorde
De verwachtingen voor de finale waren enorm. Marokko speelde voor eigen publiek, met een land dat snakte naar sportieve glorie. Toch bleef het duel tot diep in de tweede helft opvallend gesloten. Tot ongeveer de zestigste minuut was het vooral een tactisch steekspel, met weinig grote kansen en veel spanning onder het oppervlak.
Maar wat daarna gebeurde, tartte werkelijk elke logica.
In de allerlaatste minuten van de officiële speeltijd kreeg Marokko een strafschop toegekend, na een licht contact in het strafschopgebied door een Senegalese verdediger. De beslissing leidde direct tot felle protesten van Senegal. De frustratie liep zo hoog op dat de Senegalese spelers zelfs het veld verlieten. Pas na bijna een kwartier overleg en bemiddeling keerden zij terug, zodat de wedstrijd kon worden hervat.
Het moment dat volgde, ging de voetbalwereld rond.
De gemiste penalty die alles veranderde
De verantwoordelijkheid kwam te liggen bij Brahim Díaz, speler van Real Madrid en een van de sterren van het Marokkaanse elftal. In plaats van voor zekerheid te kiezen, besloot hij tot een Panenka — een stiftje door het midden. Het bleek een fatale keuze. Doelman Edouard Mendy bleef koel, wachtte af en ving de bal eenvoudig op.
Het stadion verstomde. Wat een historisch moment had moeten worden, veranderde in collectieve ontreddering.
Verlenging vol drama
In de verlenging was het Senegal dat zich herpakte. In de eerste helft van extra tijd sloeg Pape Gueye toe met een schitterend afstandsschot. De bal verdween onhoudbaar in het doel en zette Senegal op voorsprong.
Marokko probeerde nog alles. Het publiek joeg de ploeg naar voren, de druk nam toe, maar het lukte niet meer om de gelijkmaker te forceren. Toen het laatste fluitsignaal klonk, was het definitief: Senegal kroonde zich tot winnaar van de Afrika Cup.
Voor Marokko bleef slechts ongeloof en verdriet over.
Emoties slaan over naar Nederland
De impact van de finale bleef niet beperkt tot het stadion. In Nederland werd door duizenden Marokkaanse voetbalfans intens meegeleefd. In meerdere steden waren kijkavonden georganiseerd en de autoriteiten hielden al rekening met mogelijke spanningen — ongeacht de uitslag.
Die zorgen bleken niet ongegrond.
Met name in Den Haag, en dan vooral in de Schilderswijk en rond de Hoefkade, liep de situatie snel uit de hand. Kort na afloop van de wedstrijd ontstond er onrust op straat. Op sociale media circuleren beelden waarop te zien is hoe p0litie-eenheden worden bekogeld met zwaar vu*rwerk.
P0litie massaal ingezet
De p0litie was voorbereid en zette grootschalig in. Extra eenheden, ME-busjes en zelfs agenten te paard werden ingezet om de orde te handhaven. Op videobeelden is te zien hoe agenten waarschuwingen geven en proberen groepen uiteen te drijven.
Volgens ooggetuigen werd niet alleen vu*rwerk gegooid, maar raakten ook p0litievoertuigen beschadigd. De sfeer werd door betrokkenen omschreven als grimmig en gespannen. De p0litie benadrukte dat het ging om een beperkte groep relschoppers, maar dat de veiligheid van omstanders en hulpverleners absolute prioriteit had.
Ook in Amsterdam was extra p0litie aanwezig, al bleef de situatie daar relatief rustiger.
Frustratie, geen feest
Wat opvalt, is dat de ongeregeldheden niet voortkwamen uit vreugde, maar juist uit teleurstelling. Waar bij eerdere overwinningen vaak feestelijke taferelen ontstonden, sloeg de emotie ditmaal om in frustratie en boosheid. Deskundigen wijzen erop dat sportieve nederlagen, zeker bij finales, gevoelens van onmacht kunnen versterken — vooral wanneer verwachtingen extreem hoog zijn.
Toch benadrukken zowel gemeente als p0litie dat geweld en vernieling nooit te rechtvaardigen zijn. De meeste fans keken de wedstrijd thuis of in cafés en verlieten de avond teleurgesteld maar rustig. De onrust werd veroorzaakt door een kleine groep.
Oproep tot kalmte
Burgemeesters en wijkvertegenwoordigers riepen na afloop op tot kalmte en bezinning. “Voetbal mag emoties oproepen, maar mag nooit leiden tot geweld,” klonk het in een gezamenlijke verklaring. Ook werd benadrukt dat de overgrote meerderheid van de Marokkaanse gemeenschap niets te maken heeft met de incidenten.
De p0litie doet onderzoek naar de beelden en sluit aanhoudingen niet uit.
Een finale met een lange schaduw
Sportief gezien zal deze finale de geschiedenis ingaan als een van de meest bizarre ooit: een late penalty, een veldverlatende ploeg, een gemiste Panenka en een beslissend doelpunt in de verlenging. Voor Marokko blijft het een gemiste kans die pijn zal blijven doen.
Maar de nasleep in Nederland laat zien dat sportieve emoties soms verder reiken dan het veld — en dat vraagt om verantwoordelijkheid, nuance en vooral rust.
De komende dagen zal duidelijk worden welke gevolgen de ongeregeldheden hebben. Eén ding staat vast: wat begon als een voetbalavond, eindigde voor velen in een bittere nasmaak.
Actueel
Opnieuw schokkend nieuws opgedoken over moeder Monique
Wat begon als een noodoplossing uit medemenselijkheid, is inmiddels uitgegroeid tot een pijnlijk hoofdstuk vol verwijten, woede en ongemak. Monique Hansler ligt opnieuw onder vuur, ditmaal vanwege haar gedrag richting Marc Trines, de man die Denise van der Laan opving nadat zij abrupt uit het huis van de familie Hansler werd gezet in Altea. In een openhartig gesprek met weekblad Story doet Trines nu zijn verhaal – en dat schetst een beeld dat bij veel kijkers opnieuw vragen oproept over de manier waarop Mama Mo met anderen omgaat.
Van realitydrama naar rauwe werkelijkheid
Kijkers van De Hanslers: Van de Piste naar de Playa zagen het allemaal gebeuren: de situatie tussen Monique en Denise escaleerde in rap tempo. Wat begon als onderlinge spanningen, eindigde in een explosieve confrontatie waarin Denise letterlijk haar koffers moest pakken. Monique was woedend omdat Denise volgens haar “dingen had geroepen” over haar op de boulevard van Altea. In de serie werd duidelijk hoe hoog de emoties opliepen en hoe snel de situatie onhoudbaar werd.
Het gevolg: Denise stond plotseling op straat, zonder vaste verblijfplaats, in een vreemd land. Wat op televisie misschien leek op een dramatisch moment in een realityserie, bleek in werkelijkheid een zeer kwetsbare situatie.
Een toevallige ontmoeting met grote gevolgen
Marc Trines had op dat moment
geen enkele intentie om onderdeel te worden van dit conflict. Hij
ontmoette Denise een dag vóór de escalatie, toevallig, op het
terras van een beachclub in Altea.
“Toen leek er echt nog niets aan de hand,” vertelt Trines
aan Story. “We
raakten gewoon aan de praat. Ik vertelde wat ik hier deed, dat ik
samen met mijn partner caravans verhuur die we als B&B
gebruiken.”
Een onschuldig gesprek, zonder enig vermoeden dat hij een dag later een cruciale rol zou spelen in Denise’ leven.
“Ik ben eruit gezet en weet niet waar ik heen moet”
Die volgende dag kreeg Trines
plots een telefoontje van Denise.
“Ze klonk overstuur,” zegt hij. “Ze zei: ‘Ik ben op straat gezet en weet niet waar ik
naartoe moet.’ Dat komt natuurlijk keihard binnen.”
Trines hoefde niet lang na te
denken. Toevallig was er nog plek in één van de caravans die hij
verhuurt.
“Ik dacht: dan heeft ze in ieder geval een dak boven haar hoofd.
Van daaruit kunnen we verder kijken.”
Belangrijk detail: Denise
verbleef daar niet gratis.
“Ze heeft gewoon netjes betaald voor haar verblijf,” benadrukt
Trines. “Het was geen gunst zonder afspraken. Het was een
tijdelijke, eerlijke oplossing.”
Woede aan de andere kant van de lijn
Waar Trines dacht iets goeds te doen, bleek dat bij Monique Hansler totaal verkeerd te vallen. Volgens hem nam zij persoonlijk contact met hem op – en dat gesprek verliep allesbehalve vriendelijk.
“Ze belde me op en was woedend,” vertelt hij. “Ze begon me uit te schelden. Ze vroeg hoe ik het in mijn hoofd haalde om Denise op te vangen en haar te helpen.”
De toon van het gesprek maakte
diepe indruk.
“Het ging niet om een normaal meningsverschil. Het was echt
agressief. Ik werd voor van alles uitgemaakt.”
Volgens Trines probeerde
Monique hem ook emotioneel onder druk te zetten door te zeggen dat
zij toch “vrienden” waren.
“Maar dat vond ik echt onzin. Ik heb één keer bij haar op het
terras gezeten. Dat maakt ons geen vrienden.”
Medemenselijkheid versus loyaliteit
Wat deze situatie extra pijnlijk maakt, is de morele botsing die erin besloten ligt. Aan de ene kant een vrouw die plotseling dakloos is, aan de andere kant een familieconflict waarin loyaliteit wordt verwacht.
“Ik heb geen seconde getwijfeld,” zegt Trines. “Als iemand belt en zegt dat ze nergens heen kan, dan help je. Punt.”
Dat juist dát werd aangegrepen
als reden voor woede, begrijpt hij nog steeds niet.
“Het voelde alsof ik werd gestraft omdat ik gewoon menselijk
reageerde.”
Angstige nachten in de caravan
Hoewel Denise dankbaar was voor de opvang, voelde ze zich in de caravan allesbehalve veilig. Dat vertelde ze eerder al zelf, en Trines bevestigt dat beeld.
“Er stond wel een hekje om het terrein,” vertelt Denise elders, “maar ’s nachts hoorde ik scooters voorbijrijden. Dan dacht ik steeds: wat als er iemand het terrein op loopt?”
Voor iemand die net emotioneel
is uitgeput, in conflict ligt met een machtige familie én in een
vreemd land zit, waren die nachten zwaar.
“Het voelde doodeng,” gaf Denise toe. “Je bent constant alert.”
Een situatie die verder gaat dan televisie
Wat deze onthullingen vooral laten zien, is dat de impact van reality-tv niet stopt zodra de camera’s uitgaan. Achter de schermen spelen echte emoties, echte angsten en echte gevolgen.
Voor Marc Trines bleef er
vooral verbijstering achter.
“Ik ben geen onderdeel van hun familie, geen deelnemer aan dat
programma. Ik deed gewoon wat ik dacht dat juist was.”
Dat hij daar vervolgens persoonlijk op werd aangesproken – en volgens hem zelfs verbaal werd aangevallen – heeft zijn kijk op de situatie blijvend veranderd.
Publieke reacties en groeiende kritiek
Sinds het verschijnen van zijn verhaal reageren kijkers en lezers opnieuw fel. Op sociale media klinkt veel steun voor Trines en Denise. Veel mensen prijzen zijn keuze om te helpen, ongeacht de gevolgen.
Tegelijkertijd groeit de kritiek op Monique Hansler verder. Voor velen past dit gedrag in een patroon dat zij al langer menen te zien: weinig empathie, sterke controle en felle reacties wanneer iemand haar gezag lijkt te ondermijnen.
Geen vrienden, geen agenda
Voor Trines is één ding
duidelijk: hij had geen verborgen agenda.
“Ik wilde geen kant kiezen, geen partij zijn. Ik wilde gewoon
helpen.”
Of hij nog contact heeft met
Denise?
“We hebben elkaar nog gesproken, ja. Maar iedereen probeert nu
vooral zijn leven weer op te pakken.”
Een wrange nasmaak
Wat begon als een menselijke handreiking, eindigde in een conflict dat niemand had voorzien. Voor Marc Trines is het hoofdstuk afgesloten, maar de wrange nasmaak blijft.
“Ik zou het zo weer doen,” zegt hij. “Maar ik had nooit verwacht dat hulp bieden zoveel woede zou oproepen.”
En daarmee raakt dit verhaal aan een grotere
vraag die veel kijkers bezighoudt:
waar
ligt de grens tussen loyaliteit en menselijkheid – en wie bepaalt
die eigenlijk?