Actueel
Suzie kan al jaren geen werk krijgen: ”Door mijn achternaam neemt niemand mij aan”
Een vrouw die zichzelf Suzie noemt, is de wanhoop nabij. Al maanden, inmiddels zelfs jaren, probeert ze een baan te vinden, maar telkens loopt ze tegen een onzichtbare muur aan. Niet omdat ze geen diploma’s heeft, niet omdat ze geen ervaring kan overleggen, maar – zo stelt ze zelf – vanwege haar achternaam. Die wordt door digitale systemen aangemerkt als “aanstootgevend”, waardoor ze in veel gevallen niet eens door de eerste stap van een online sollicitatieprocedure komt.
Een probleem dat begint bij een naam
Wanneer ouders hun kind een naam geven, denken ze zelden aan mogelijke obstakels op de arbeidsmarkt. Toch blijkt voor sommige mensen een naam later in het leven wel degelijk problemen te veroorzaken. Dat geldt niet alleen voor voornamen, maar ook voor achternamen. Suzie’s verhaal laat zien hoe ver dat kan gaan in een tijd waarin computers en algoritmes steeds vaker bepalen wie er wel en niet wordt toegelaten tot systemen.
Suzie is werkloos en actief op zoek naar een nieuwe baan. Zoals veel mensen doet ze dat online, via vacaturesites en digitale sollicitatieportalen. Maar bij het invullen van haar persoonsgegevens gaat het regelmatig mis. Haar achternaam wordt automatisch geblokkeerd of gemarkeerd als ongepast. Het gevolg: ze kan haar sollicitatie niet afronden, of krijgt direct een foutmelding.
Van menselijk oordeel naar algoritmische afwijzing
In het Verenigd Koninkrijk, waar Suzie woont, is discriminatie op basis van naam wettelijk verboden. Werkgevers mogen kandidaten niet uitsluiten vanwege afkomst, geslacht, religie of andere persoonlijke kenmerken. Toch merkt Suzie dat die bescherming in de praktijk niet altijd werkt, zeker niet wanneer beslissingen worden overgelaten aan geautomatiseerde systemen.
Volgens haar ligt het probleem niet bij individuele recruiters, maar bij filters die zijn ingebouwd in software. Die filters zijn bedoeld om scheldwoorden, haatdragende taal en ongepaste termen te weren. In haar geval slaan die systemen echter door. Haar achternaam wordt door het systeem niet herkend als familienaam, maar als een term die in bepaalde contexten als kwetsend kan worden ervaren.
Het gevolg is dat Suzie keer op keer wordt buitengesloten, nog voordat een mens haar cv heeft gezien.
“Ik word niet eens beoordeeld”
In een video op TikTok vertelt Suzie openhartig over haar frustratie. Ze legt uit dat ze talloze sollicitaties heeft willen versturen, maar dat ze telkens strandt bij hetzelfde punt. “Ik kom niet eens door de formulieren heen,” zegt ze. “Het systeem accepteert mijn achternaam niet.”
Ze benadrukt dat het hier niet gaat om een bijnaam of zelfgekozen gebruikersnaam, maar om de naam waarmee ze is geboren. “Ik heb hier niet om gevraagd,” legt ze uit. “Dit is gewoon mijn achternaam. Het is niet mijn schuld hoe die in andere landen of contexten wordt geïnterpreteerd.”
Suzie vraagt zich hardop af of dit juridisch wel mag. In haar video richt ze zich zelfs tot advocaten en juristen: kan dit worden gezien als discriminatie, ook al is het een computer die haar tegenhoudt?
Meer dan alleen werk
Het probleem beperkt zich volgens Suzie niet tot solliciteren. Ook bij het aanmaken van profielen op sociale media of andere online platforms loopt ze tegen dezelfde blokkade aan. Haar achternaam wordt “geflagged”, waardoor accounts worden geweigerd of handmatig moeten worden gecontroleerd. Dat kost tijd en energie, en zorgt ervoor dat ze zich steeds opnieuw moet verantwoorden.
Voor Suzie voelt het alsof ze voortdurend moet uitleggen wie ze is en waarom haar naam geen kwaad bedoelt. “Het is vermoeiend,” zegt ze. “Je wordt al afgewezen voordat je iets hebt kunnen laten zien van jezelf.”
De schaduwzijde van automatische moderatie
Haar verhaal raakt aan een breder maatschappelijk probleem. Steeds meer processen worden geautomatiseerd, van sollicitaties tot contentmoderatie. Algoritmes nemen beslissingen op basis van lijsten, patronen en filters. Dat is efficiënt, maar niet altijd rechtvaardig.
Automatische systemen hebben geen context, geen nuance en geen begrip van individuele situaties. Ze herkennen woorden, maar geen mensen. Daardoor kunnen ze onbedoeld schade aanrichten, zeker bij namen die in verschillende talen of culturen een andere betekenis hebben.
Experts waarschuwen al langer dat algoritmes bestaande ongelijkheden kunnen versterken. Wat bedoeld is als bescherming tegen misbruik, kan omslaan in uitsluiting van onschuldige gebruikers.
Psychologische impact
Voor Suzie heeft de situatie niet alleen praktische gevolgen, maar ook emotionele. Elke afgewezen sollicitatie voelt als een bevestiging dat ze er niet bij hoort. Dat kan het zelfvertrouwen aantasten, zeker wanneer iemand al langere tijd zonder werk zit.
Ze benadrukt dat ze graag wil werken, bijdragen en vooruitkomen. “Ik vraag geen voorkeursbehandeling,” zegt ze. “Ik wil alleen een eerlijke kans.”
Het gevoel machteloos te zijn tegenover een systeem waar je geen invloed op hebt, maakt het extra zwaar. Je kunt je naam niet zomaar veranderen, en zelfs als je dat zou willen, voelt dat voor haar als toegeven aan een onrechtvaardig systeem.
Juridische vragen
De kernvraag die Suzie stelt, is relevant voor veel mensen: wie is verantwoordelijk wanneer een algoritme discrimineert? Is dat de werkgever, de softwareleverancier, of niemand?
Hoewel de wet discriminatie verbiedt, loopt de regelgeving vaak achter op technologische ontwikkelingen. In veel gevallen is het moeilijk aan te tonen dat een afwijzing het gevolg is van een geautomatiseerd filter, laat staan om daar juridische stappen tegen te ondernemen.
Toch groeit de aandacht voor dit soort kwesties. In Europa en het Verenigd Koninkrijk wordt steeds vaker gesproken over transparantie van algoritmes en de plicht om menselijke controle in te bouwen.
Een oproep tot bewustwording
Suzie deelt haar verhaal niet alleen om haar eigen situatie te verbeteren, maar ook om aandacht te vragen voor anderen die mogelijk met vergelijkbare problemen te maken hebben. Ze vermoedt dat zij niet de enige is, maar dat veel mensen simpelweg niet weten waarom ze steeds worden afgewezen.
Haar boodschap is helder: technologie mag geen excuus zijn om mensen uit te sluiten. Systemen moeten worden aangepast zodat ze rekening houden met echte namen en echte levens.
Meer dan een persoonlijk verhaal
Wat begint als een individueel probleem, raakt aan grotere vragen over gelijkheid, inclusiviteit en de rol van technologie in ons dagelijks leven. Suzie’s ervaring laat zien dat discriminatie niet altijd openlijk of bewust hoeft te zijn om schadelijk te zijn.
In een wereld waarin steeds meer beslissingen door computers worden genomen, is het cruciaal dat die systemen eerlijk, flexibel en mensgericht zijn. Anders blijven mensen zoals Suzie vastlopen – niet door gebrek aan talent, maar door een naam die nooit een obstakel had mogen zijn.
Voorlopig blijft ze solliciteren, ondanks de tegenslagen. Maar haar verhaal zet aan tot nadenken: hoe zorgen we ervoor dat digitale hulpmiddelen mensen helpen, in plaats van hen onzichtbaar buiten te sluiten?
Actueel
Verschrikkelijk nieuws over Jan Joost van Gangelen: ‘Ik kan er niet meer tegen’
Jan Joost van Gangelen doorbreekt stilte na moeilijke periode: voorzichtig terug naar televisie
Het is inmiddels bijna tien maanden geleden dat sportliefhebbers hem voor het laatst regelmatig op televisie zagen. Jan Joost van Gangelen, jarenlang een vertrouwd gezicht bij sportzender ESPN, koos er medio 2025 voor om tijdelijk een stap terug te doen. De reden was duidelijk, maar tegelijk ook kwetsbaar: mentale problemen maakten het onmogelijk om op dezelfde manier door te gaan als voorheen.
Nu, maanden later, laat de presentator weer van zich horen. Via Instagram deelt hij een openhartige boodschap waarin hij terugblikt op een zware periode en voorzichtig vooruitkijkt naar een terugkeer op televisie. Voor veel kijkers is dat een hoopgevend signaal, want Van Gangelen werd in die maanden duidelijk gemist op de buis.
Een jaar van stilte en herstel
In zijn bericht op sociale media beschrijft Jan Joost het afgelopen jaar als een tijd waarin alles draaide om rust en herstel. Hij schrijft dat hij bewust afstand heeft genomen om zichzelf opnieuw te kunnen vinden.
“Het afgelopen jaar stond vooral in het teken van tot rust komen en herstellen,” laat hij weten. Volgens hem was die pauze geen luxe, maar een noodzaak. Wie jarenlang in een hoge versnelling leeft, merkt soms pas laat dat het lichaam en het hoofd grenzen aangeven. Dat lijkt ook voor Van Gangelen het moment te zijn geweest waarop hij noodgedwongen moest stoppen.
Hij omschrijft de periode als “taai, mooi, eenzaam en bijzonder.” Het zijn woorden die laten zien dat herstel niet alleen zwaar is, maar ook inzichten kan geven. Langzaam voelt hij dat het vertrouwen terugkeert en dat het juiste gevoel beetje bij beetje weer op zijn plek valt.
Voorzichtig terug naar ESPN
Hoewel hij nog niet volledig terug is, lijkt de eerste stap wel gezet. De presentator laat weten dat hij binnenkort voorzichtig weer aan het werk wil gaan bij ESPN. Niet meteen vol gas, maar stap voor stap en vooral op zijn eigen tempo.
Die aanpak past bij wat steeds meer experts adviseren: na mentale uitputting is een geleidelijke terugkeer vaak belangrijker dan snel weer volledig meedraaien. Voor Van Gangelen draait het nu om balans en om luisteren naar wat goed voelt.
Zijn woorden klinken rustig en bedachtzaam. Geen grote beloftes, geen haast — alleen een voorzichtige blik op de toekomst. Dat geeft veel kijkers het gevoel dat hij bewust kiest voor een duurzame terugkeer.
Steun vanuit collega’s
Dat Jan Joost gemist wordt, bleek eerder al uit reacties van collega’s. Presentatrice Hélène Hendriks vertelde onlangs in een uitzending van Vandaag Inside dat zij af en toe contact heeft met hem.
Volgens haar heeft Van Gangelen een moeilijke periode doorgemaakt. “Hij heeft echt diep gezeten,” zei ze openlijk. Tegelijk gaf ze aan dat hij stapjes vooruit zet en langzaam terugkomt.
Haar woorden maakten indruk, vooral omdat ze benadrukte hoe zwaar het kan zijn om uit zo’n situatie te komen. Mensen zien vaak alleen de glimlach en het professionele gezicht op televisie, maar achter de schermen kan het heel anders voelen.
Een onderwerp waar steeds meer over wordt gesproken
De situatie van Jan Joost past in een bredere maatschappelijke ontwikkeling. Steeds vaker spreken bekende Nederlanders openlijk over mentale druk, burn-outs en paniekaanvallen. Waar dat vroeger nog werd weggestopt, is het tegenwoordig vaker onderwerp van gesprek.
Ook tafelgast René van der Gijp vertelde tijdens hetzelfde gesprek dat hij zelf ervaring heeft met een burn-out en paniekaanvallen. Volgens hem is het moeilijk uit te leggen aan mensen die het nooit hebben meegemaakt. Het gevoel dat het terug kan komen, blijft vaak aanwezig, zelfs wanneer het beter gaat.
Psychiater Bram Bakker voegde daaraan toe dat herstel meer is dan alleen weer aan het werk gaan. Volgens hem vraagt het om reflectie en het afpellen van onderliggende oorzaken. Zijn bekende omschrijving — “een cadeautje verpakt in prikkeldraad” — vat samen hoe een moeilijke periode tegelijkertijd pijnlijk én leerzaam kan zijn.
Licht aan het einde van de tunnel
In een eerder interview gaf Jan Joost zelf al aan dat hij langzaam het licht weer begint te zien. Hij vertelde dat hij voorzichtig wil testen hoe het voelt om weer een uitzending te doen.
Die woorden maken duidelijk dat herstel geen rechte lijn is. Het is een proces van proberen, voelen en soms weer gas terugnemen. Juist die eerlijkheid lijkt veel mensen te raken. Het laat zien dat zelfs iemand die gewend is om dagelijks voor camera’s te staan, ook gewoon mens is.
Zijn beslissing om langzaam op te bouwen wordt door veel fans gewaardeerd. Op sociale media reageren volgers warm en steunend, met berichten waarin ze aangeven vooral blij te zijn dat hij zijn gezondheid voorop zet.
Terugblik op het moment van stoppen
Toen Jan Joost ruim tien maanden geleden zijn pauze aankondigde, sprak hij al opvallend open over zijn situatie. Hij zei toen het gevoel te hebben dat hij “figuurlijk over de kop was geslagen.”
Dat gevoel van voortdurend niet goed in je vel zitten had uiteindelijk invloed op zijn gezondheid. Het moment waarop iemand dat erkent, is vaak ook het moment waarop verandering mogelijk wordt — al betekent het wel dat er eerst afstand genomen moet worden.
Voor een televisiepersoonlijkheid is dat geen makkelijke keuze. Het vak draait immers om zichtbaar zijn, om aanwezig blijven. Juist daarom werd zijn openheid destijds door velen als moedig gezien.
De druk van televisie en media
Hoewel Van Gangelen zelf weinig details geeft over wat precies heeft geleid tot zijn mentale klachten, is het algemeen bekend dat werken in de media intensief kan zijn. Live-uitzendingen, deadlines en publieke kritiek vormen een constante stroom van prikkels.
Daar komt bij dat sociale media elk moment kunnen uitvergroten. Een kleine fout of ongelukkige uitspraak kan dagenlang rondgaan online. Dat vraagt veel van presentatoren die continu onder een vergrootglas liggen.
In 2024 kwam Van Gangelen bijvoorbeeld in opspraak na een uitspraak tijdens een uitzending, waarbij kijkers discussieerden over de toon waarop hij namen uitsprak. Hoewel dergelijke momenten soms snel voorbijgaan, kunnen ze toch impact hebben op iemand die al onder druk staat.
Waarom zijn verhaal zoveel mensen raakt
De reden dat zoveel mensen reageren op zijn update, heeft waarschijnlijk te maken met herkenning. Steeds meer mensen ervaren zelf stress, mentale vermoeidheid of het gevoel dat alles te veel wordt. Wanneer een bekende tv-persoonlijkheid daar eerlijk over praat, voelt dat voor velen als erkenning.
Van Gangelen presenteert zich niet als iemand die het allemaal al heeft opgelost. Integendeel: hij laat zien dat herstel stap voor stap gaat. Juist dat menselijke maakt zijn verhaal krachtig.
Een nieuwe balans
Wat zijn terugkeer precies zal betekenen, is nog onduidelijk. Misschien verschijnt hij binnenkort weer voorzichtig in studio’s, misschien blijft het voorlopig bij kleine projecten. Maar wat duidelijk is: de prioriteit ligt nu bij balans.
Dat betekent luisteren naar signalen, grenzen bewaken en ruimte houden voor herstel. Het is een andere houding dan het tempo dat veel televisiemakers gewend zijn, maar misschien juist wel de sleutel tot een duurzame comeback.
Hoopvolle blik vooruit
Voor kijkers die zijn humor, kennis en ontspannen stijl missen, voelt zijn recente bericht als goed nieuws. Niet omdat hij meteen volledig terug is, maar omdat hij zelf weer vertrouwen uitstraalt.
De komende maanden zullen uitwijzen hoe zijn terugkeer vorm krijgt. Maar één ding lijkt zeker: Jan Joost van Gangelen kiest bewust voor een pad waarin gezondheid en balans centraal staan.
En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap van allemaal. Achter elke presentator, elke bekende stem en elk tv-gezicht zit uiteindelijk gewoon een mens — iemand die soms een stap terug moet doen om later weer vooruit te kunnen kijken.