Actueel
Zus Rachel Hazes in Winter Vol Liefde’ en niemand gelooft dat zij het is😱
Het kijkcijferkanon Winter Vol Liefde blijft een van de meest besproken programma’s van dit moment. Met duizenden kijkers die wekelijks aan de buis gekluisterd zitten, zorgt de show niet alleen voor romantiek, maar ook voor een voortdurende stroom aan gesprekken en emoties. Eén van de meest besproken elementen van dit seizoen is de complexe moeder-zoonrelatie tussen deelnemer Mike en zijn moeder Monique. Haar opvallende aanwezigheid roept niet alleen vragen op bij kijkers, maar ook kritiek van media-experts.
Monique’s Dominante Rol
In haar column in De Telegraaf beschrijft tv-kenner Tina Nijkamp Monique als een dominante en overbetrokken moeder. Volgens haar lijkt Monique moeite te hebben om Mike als een zelfstandig individu te zien. In plaats daarvan blijft ze hem zien als iemand die onder haar vleugels moet blijven. “Ze heeft duidelijk de controle over zijn liefdesleven nog niet losgelaten,” schrijft Tina. Monique’s houding en bemoeienis lijken niet alleen Mike, maar ook de potentiële partners in het programma in een lastige positie te plaatsen.
Vergelijking met Rachel Hazes
Tina trekt in haar column een opvallende parallel tussen Monique en Rachel Hazes, de beroemde moeder van André Hazes. Zowel Monique als Rachel hebben een sterke, soms controlerende invloed op het leven van hun zonen. Bovendien delen ze opvallende uiterlijke kenmerken, zoals hun liefde voor een gebruinde teint, extravagante make-up en kleine hondjes.
Rachel Hazes kwam in het verleden veelvuldig in het nieuws vanwege haar bemoeienis met de relaties van André. Haar gespannen relatie met André’s ex-partner Monique Westenberg leidde zelfs tot publieke conflicten. Tina ziet hierin een waarschuwend voorbeeld voor Monique uit Winter Vol Liefde. “Net als Rachel lijkt Monique niet te begrijpen dat haar bemoeienis averechts kan werken,” stelt Tina.
Bemoeienis in Winter Vol Liefde
Het programma biedt kijkers een kijkje in hoe Monique zich voortdurend mengt in de keuzes van Mike. Ze geeft ongevraagd advies, stelt kritische vragen aan potentiële partners en lijkt moeite te hebben met het idee dat haar zoon een serieuze relatie aangaat. Dit gedrag levert ongemakkelijke momenten op in de show en zorgt ervoor dat veel kijkers zich afvragen of Monique Mike wel de ruimte geeft om zijn eigen pad te kiezen.
Tina omschrijft Monique zelfs als een “schoolvoorbeeld van een schoonmoeder in de dop.” Volgens haar wil Monique niet alleen dat Mike een partner vindt die bij hem past, maar ook iemand die aan háár verwachtingen voldoet. “Het lijkt alsof de toekomstige vrouw van Mike niet alleen met hem trouwt, maar ook met zijn moeder,” schrijft Tina.
Een Mogelijk Waarschuwingssignaal
De invloed van Monique op Mike’s liefdesleven roept de vraag op of hun band bestand is tegen de druk van een nieuwe relatie. Tina haalt in haar column een interview aan met André Hazes, waarin hij sprak over de pijnlijke verwijdering van zijn moeder door haar bemoeienis. André gaf aan dat deze controle uiteindelijk leidde tot een breuk in hun relatie. Dit ziet Tina als een waarschuwingssignaal voor Monique: “Als ze haar zoon echt wil behouden, moet ze hem leren loslaten.”
Kritiek van Kijkers
Op sociale media wordt Monique’s gedrag intensief besproken. Veel kijkers uiten hun frustratie over haar dominantie en bemoeienis in het programma. Velen vinden dat ze Mike niet voldoende ruimte geeft om zelf beslissingen te nemen. Anderen zien Monique’s aanwezigheid als een bron van entertainment, maar erkennen tegelijkertijd dat haar gedrag de relaties van haar zoon bemoeilijkt.
De kritiek beperkt zich echter niet alleen tot de kijkers. Ook de halfbroer van Monique’s huidige partner heeft zich onlangs uitgesproken. Hij claimde dat Monique een “spoor van vernieling” heeft achtergelaten in Nederland en dat zowel haar partner als Mike geen zeggenschap hebben in hun gezamenlijke leven. Hoewel deze uitspraken ongefundeerd blijven, versterken ze het beeld van Monique als een dominante figuur.
Advies aan Monique
Tina’s advies aan Monique is duidelijk: ze moet leren loslaten. “Uiteindelijk wil elke zoon de kans krijgen om zijn eigen leven te leiden, zonder dat zijn moeder aan het stuur blijft zitten,” schrijft ze. Het loslaten van die controle kan niet alleen Mike gelukkiger maken, maar ook hun moeder-zoonrelatie versterken.
Tina eindigt haar column met een persoonlijke boodschap aan Monique, die ze liefkozend ‘Mama Mo’ noemt: “Laat je zoon vrij om lief te hebben en keuzes te maken. Alleen door hem die ruimte te geven, houd je hem echt dichtbij.”
Een Spiegel voor Complexe Familiedynamieken
De dynamiek tussen Mike en Monique is een van de redenen waarom Winter Vol Liefde zo’n succes is. Het programma laat zien hoe ingewikkeld relaties kunnen zijn, niet alleen tussen geliefden, maar ook binnen families. Het biedt een spiegel voor kijkers die soortgelijke situaties herkennen in hun eigen leven.
Hoe Gaat Het Verder?
Het blijft afwachten of Monique haar gedrag zal aanpassen en Mike de ruimte zal geven die hij nodig heeft. Voorlopig lijkt ze vast te houden aan haar controle en bemoeienis, wat de spanningen in het programma hoog houdt. Wat echter zeker is, is dat Monique en haar relatie met Mike voor veel gespreksstof blijven zorgen, zowel binnen als buiten het programma.
Conclusie: Een Les in Loslaten
Winter Vol Liefde biedt niet alleen een kijkje in romantiek, maar ook in de complexiteit van familierelaties. De rol van Monique in het liefdesleven van Mike laat zien hoe moeilijk het kan zijn om de controle los te laten, zelfs met de beste intenties. Voor Monique lijkt de grootste uitdaging niet te liggen in het vinden van een geschikte partner voor Mike, maar in het leren vertrouwen op de keuzes van haar zoon. Of ze hierin zal slagen, blijft voorlopig een open vraag, maar één ding is zeker: Monique zal nog lang onderwerp van gesprek blijven.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.