Actueel
Zita Wauters haalt flink uit naar haar eigen moeder
Zita Wauters over groeien, grenzen stellen en een wijze les van haar moeder Valerie De Booser
Zita Wauters timmert op haar eigen manier aan de weg. Als dochter van Koen Wauters en Valerie De Booser heeft ze de spotlights al van jongs af aan gekend, maar intussen is ze veel meer dan ‘de dochter van’. In een openhartig gesprek met Humo blikt ze terug op een belangrijk inzicht dat ze kreeg van haar moeder — en hoe dat haar als jonge vrouw heeft gevormd.
Hechte band, sterke meningen
Dat Zita en haar moeder Valerie een sterke band hebben, is geen geheim. De twee delen meer dan enkel een familieband: ze zijn beiden krachtige vrouwen met een duidelijke mening. Dat zorgt voor een dynamiek waarin eerlijkheid centraal staat — en dat botst soms ook.
“Als iets me niet aanstaat, dan zeg ik het gewoon. Ik draai er niet omheen,” vertelt Zita in alle openheid. Ze weet wat ze wil, en daar wijkt ze niet zomaar van af. Toch kreeg ze van haar moeder op een bepaald moment een boodschap die bleef hangen.
“Vergeet je gevoeligheid niet”
“Mijn moeder zei ooit tegen mij: ‘Zita, vergeet niet om ook gevoelig te zijn.’” Die opmerking raakte iets bij haar. Niet omdat het als kritiek bedoeld was, maar als een liefdevolle spiegel. Valerie zag dat haar dochter soms zó sterk wilde zijn, dat ze zichzelf daarin dreigde te verliezen.
Zita herinnert zich het moment goed. “Dat is nu drie jaar geleden. En sindsdien is er veel veranderd.” Ze geeft toe dat ze toen nog volop zoekende was: een jonge vrouw, op de drempel van volwassenheid, midden in de overgang van schoolbanken naar een professionele carrière.
Van schoolbanken naar de echte wereld
De afgelopen jaren heeft Zita niet stilgezeten. Ze rondde haar schooltijd af en begon te werken. Inmiddels is ze fulltime actief in de creatieve wereld, omringd door mensen die haar ondersteunen en uitdagen. Dat netwerk is volgens haar cruciaal. “Ik heb me omringd met goede mensen. Die houden me scherp, maar geven me ook ruimte om mezelf te zijn.”
In die periode is Zita bewuster gaan kijken naar haar eigen gedrag. “Ik ben niet iemand die snel haar gevoelens op tafel gooit, maar ik ben wel zachter geworden,” zegt ze. Niet omdat het moest, maar omdat ze dat zelf wilde.
Persoonlijke groei en zelfreflectie
Wat opvalt, is hoe open Zita spreekt over persoonlijke groei. Ze probeert zichzelf niet te verkopen als een perfect plaatje, maar als iemand die leert, probeert en fouten durft toe te geven. Dat maakt haar voor veel jonge vrouwen herkenbaar.
“Ik ben veranderd, en ik zie dat als iets positiefs,” zegt ze. Ze benadrukt dat verandering niet betekent dat je jezelf verliest, maar net dat je dichter bij je kern komt. “Je kunt krachtig zijn én gevoelig. Die twee sluiten elkaar niet uit.”
Een moeder-dochterband als anker
De relatie met haar moeder speelt hierin een grote rol. Valerie De Booser is voor Zita niet alleen een ouder, maar ook een klankbord. Iemand die ze respecteert, ook al hebben ze soms verschillende perspectieven. De gesprekken tussen hen zijn eerlijk en direct — en dat werkt.
“Mijn moeder kent me door en door,” zegt Zita. “Ze zegt wat ze denkt, en dat waardeer ik. Ook als het confronterend is. Ze zegt die dingen niet om kritiek te geven, maar omdat ze wil dat ik als mens blijf groeien.”
Grenzen stellen en trouw blijven aan jezelf
In de publieke wereld waarin Zita zich begeeft, is het niet altijd makkelijk om je eigen pad te volgen. Toch slaagt ze erin om dicht bij zichzelf te blijven. Ze kiest bewust voor mensen die haar energie geven en trekt zich weinig aan van externe druk.
“Ik wil me omringen met mensen die me versterken, niet die me leegtrekken,” legt ze uit. Die houding zorgt ervoor dat ze stevig in haar schoenen staat. Ze weet dat niet iedereen haar keuzes zal begrijpen, maar dat houdt haar niet tegen.
Een generatie die durft te voelen
Zita Wauters maakt deel uit van een generatie jonge vrouwen die niet bang is om te voelen, maar ook grenzen durft te stellen. Ze laat zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist een vorm van kracht. Door open te zijn over haar groeiproces, nodigt ze anderen uit om hetzelfde te doen.
Dat doet ze niet met grote woorden of slogans, maar met eerlijkheid. En dat is misschien wel haar grootste kracht: dat ze zichzelf durft te zijn in een wereld waarin veel mensen zich aanpassen.
“Hoi, dit ben ik – en ik ben onderweg”
Zita’s verhaal is nog lang niet af. Ze staat pas aan het begin van haar professionele én persoonlijke reis. Maar de manier waarop ze onderweg is, maakt indruk. Ze laat zich niet meeslepen door verwachtingen, maar bouwt stap voor stap aan een leven dat bij haar past.
En misschien is dat wel de mooiste les die ze van haar moeder meekreeg: dat je niet hoeft te kiezen tussen kracht en zachtheid. Dat je mens mag zijn — in al je lagen.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.