Actueel
Zeker 66 doden bij brand in hotel skiresort in Turkije, kwart van aantal gasten
In het Turkse skigebied Kartalkaya heeft een verwoestende brand in het beroemde Grand Kartal Hotel maandagnacht zeker 66 levens geëist en meer dan 50 mensen gewond achtergelaten, van wie enkelen in kritieke toestand verkeren. Het vuur brak uit rond 03.30 uur en heeft een diep spoor van verwoesting en verdriet achtergelaten. Hulpdiensten zijn nog steeds bezig met het bestrijden van de brand en het zoeken naar overlevenden.
Wat gebeurde er?
De brand ontstond vermoedelijk in het restaurant van het twaalf verdiepingen tellende hotel. Het vuur verspreidde zich razendsnel door het grotendeels houten gebouw. Op dat moment verbleven er naar verluidt 237 mensen in het hotel. Meer dan een kwart van hen heeft de brand niet overleefd. Het is een tragedie die de burgemeester van Kartalkaya omschrijft als “een pijn die nog jaren zal nadreunen.”
Beelden van de brand tonen een angstaanjagende scène: metershoge vlammen slaan uit het dak en de bovenste verdiepingen van het hotel, terwijl mensen via ramen proberen te ontsnappen. Sommigen gebruikten lakens die aan elkaar waren geknoopt, terwijl anderen uit pure wanhoop uit de ramen sprongen. Helaas bezweken verschillende gasten aan hun verwondingen na deze wanhopige pogingen om te overleven.
Heldhaftige reddingsacties en schrijnende verhalen
In de chaos die volgde, speelden zich hartverscheurende momenten af. Een vader, opgesloten door het vuur en de rook, hing zijn baby uit het raam in een poging het kind te redden. “Neem een deken mee, let op, ik ga mijn baby gooien,” riep hij naar omstanders, volgens een hotelmedewerker die sprak met het Turkse platform Milliyet. Dankzij de inspanningen van de aanwezigen konden enkele gasten, waaronder mogelijk het kind, worden gered. In totaal werden volgens getuigen 13 tot 15 mensen door hulpdiensten en hotelpersoneel in veiligheid gebracht.
Eén hotelmedewerker beschreef de gruwelijke taferelen: “Er waren toeristen die van de negende en tiende verdieping naar beneden sprongen. Het is een verschrikkelijk gezicht dat ik nooit zal vergeten.”
De gevolgen van de brand
De impact van de brand is enorm. Het dak en meerdere verdiepingen van het hotel zijn volledig verwoest, en tientallen familieleden wachten buiten in onzekerheid op nieuws over hun geliefden. Sommigen leven tussen hoop en vrees, terwijl anderen al bevestigd hebben gekregen dat hun dierbaren de brand niet hebben overleefd.
Onder de vermisten bevindt zich de Turkse journalist, columnist en schrijver Nedim Türkmen, die samen met zijn gezin in het hotel verbleef. Sinds het uitbreken van het vuur is er niets meer van hem vernomen. Tientallen mensen staan buiten het hotel te wachten op nieuws over de identiteit van de slachtoffers.
Reacties vanuit Turkije en Europa
Het tragische incident heeft geleid tot een brede golf van reacties, zowel in Turkije als internationaal. De Turkse president Recep Tayyip Erdoğan riep spoedoverleg bijeen met zijn ministers en betuigde zijn medeleven via sociale media. “Ik bid om Gods genade voor onze burgers die het leven lieten bij de brand,” schreef hij. Erdoğan benadrukte dat het onderzoek naar de oorzaak van de brand een prioriteit is.
Het Turkse ministerie van Justitie en Veiligheid heeft een strafrechtelijk onderzoek ingesteld, onder leiding van zes openbaar aanklagers. Het doel is om vast te stellen of er sprake is geweest van nalatigheid en of de veiligheidsmaatregelen in het hotel toereikend waren.
Ook internationaal leeft men mee. De Europees commissaris voor Humanitaire Hulp, Crisisbeheer en Paraatheid, Hadja Lahbib, betuigde haar medeleven aan Turkije en de families van de slachtoffers via sociale media. “Mijn diepste condoleances aan de slachtoffers en hun dierbaren,” schreef ze.
Onzekerheid over Nederlandse betrokkenheid
Het is nog niet bekend of er Nederlandse slachtoffers betrokken zijn bij de brand. Het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft laten weten dat zij onderzoeken of er Nederlanders in het hotel of de omgeving verbleven. Arjen de Graaf, commercieel directeur van de Nederlandse Ski Vereniging, benadrukt dat Kartalkaya geen populaire bestemming is onder Nederlandse wintersporters. “Het is een prachtig gebied, maar het trekt vooral Turkse toeristen,” legt hij uit. Kartalkaya staat bekend als een “exotisch hotelskigebied,” waarbij de hotels zelf eigenaar zijn van de skiliften en faciliteiten.
Fraai maar gevaarlijk skigebied
Kartalkaya ligt op een hoogte van 1850 tot 2500 meter en is een sneeuwzeker skigebied op ongeveer vijf uur rijden van Istanboel. Het gebied staat bekend om zijn luxe hotels en de mogelijkheid om direct vanuit de accommodatie de pistes op te gaan. Ondanks de idyllische setting werpt deze tragedie een schaduw over het skigebied, dat nu vooral wordt geassocieerd met verlies en rouw.
Dit bericht op Instagram bekijken
De brand heeft de vraag doen rijzen of de veiligheidsmaatregelen in het hotel voldoende waren. Volgens eerste onderzoeken ontstond de brand in het restaurant, maar het is nog onduidelijk hoe het vuur zich zo snel door het gebouw kon verspreiden. De volledige toedracht zal onderdeel zijn van het lopende strafrechtelijke onderzoek.
Een herinnering aan eerdere tragedies
De tragedie in Kartalkaya roept herinneringen op aan eerdere branden in Turkije waarbij mensenlevens verloren gingen. Turkije heeft in het verleden te maken gehad met branden in hotels en publieke gebouwen, vaak als gevolg van nalatigheid of onvoldoende veiligheidsvoorschriften. Het incident in Grand Kartal Hotel onderstreept opnieuw het belang van strenge brandveiligheidsnormen, vooral in toeristische accommodaties.
Bolu Kartalkaya Kayak Merkezi’ndeki Grand Kartal Oteli’nde saat 03.30’da çıkan yangında ölü sayısı 10’a, yaralı sayısı 32’ye yükseldi.
Yarıyıl tatili nedeniyle yüzde 90 dolu olan otelde 237 kişi bulunuyordu. #Bolu #Kartalkaya #GrandKartal pic.twitter.com/TpjzNv1Sax
— 𝐉𝐨𝐮𝐫𝐧𝐚𝐥𝐢𝐬𝐭 (@HamdiCelikbas) January 21, 2025
Toekomstige maatregelen
De Turkse overheid heeft aangekondigd dat er extra inspecties zullen plaatsvinden in hotels in het hele land om te garanderen dat brandveiligheidsnormen worden nageleefd. Lokale autoriteiten in Kartalkaya hebben ook verklaard dat zij zullen samenwerken met experts om de oorzaak van de brand te achterhalen en toekomstige tragedies te voorkomen.
De impact van de brand zal echter nog lang voelbaar zijn. Voor de getroffen families, de overlevenden en de gemeenschap in Kartalkaya zal het lange tijd duren voordat de wonden, zowel fysiek als emotioneel, zijn geheeld.
Bolu Kartalkaya’da meydana gelen otel yangınında hayatını kaybeden vatandaşlarımıza Cenab-ı Allah’tan rahmet, yaralılarımıza ise acil şifalar diliyorum.
Bu üzücü olayda hayatını kaybedenlerin ailelerine başsağlığı, yaralıların en kısa sürede sağlığına kavuşmalarını temenni… pic.twitter.com/xrqP9D2xIH
— Bendevi Palandöken (@B_Palandoken) January 21, 2025
Een dag van rouw
Voor de tientallen slachtoffers en gewonden van deze tragedie is het een dag van rouw. Het incident heeft niet alleen Turkije, maar ook de internationale gemeenschap geschokt. Terwijl de hulpdiensten doorgaan met hun inspanningen en het onderzoek naar de brand voortduurt, blijft de wereld toekijken in medeleven en verdriet om een tragedie die nooit had mogen gebeuren.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.