Actueel
Werkloze ouders die bijstand krijgen vinden sociale huurwoning met 3 slaapkamers te klein!
In een wereld waar traditionele levensstijlen de norm zijn, heeft het Britse echtpaar Adele en Matt Allen een unieke en controversiële weg ingeslagen. Hun keuze voor een alternatieve levensstijl, bekend als “off-grid parenting,” heeft zowel lof als kritiek opgeleverd. Hoewel ze claimen zelfvoorzienend te zijn, maken ze gebruik van sociale voorzieningen, wat de vraag oproept of hun keuzes ethisch verantwoord zijn.
Een leven buiten de norm
Adele en Matt Allen zijn fervente voorstanders van minimalisme en zelfvoorzienendheid. Ze vermijden de consumptiemaatschappij en proberen hun ecologische voetafdruk te verkleinen. Hun kinderen worden thuisonderwezen, en het gezin kiest bewust voor een leven met weinig luxe. Ze geloven dat deze levensstijl niet alleen beter is voor het milieu, maar ook een meer authentieke manier van leven biedt.
Toch ontvangen ze financiële ondersteuning van de overheid. Ze wonen in een sociale huurwoning, ontvangen een uitkering en huursubsidie, en maken gebruik van andere sociale voorzieningen. Dit roept vragen op over de mate waarin ze daadwerkelijk zelfvoorzienend zijn.
Het spanningsveld tussen zelfvoorzienendheid en sociale hulp
Matt Allen heeft openlijk verklaard dat hij geen behoefte heeft om fulltime te werken. Hij stelt dat een werkweek van 45 tot 50 uur niet in zijn aard ligt. Terwijl hij kiest voor een minimalistische levensstijl, gebruikt het gezin tegelijkertijd sociale hulpbronnen om rond te komen. Dit heeft geleid tot kritiek, waarbij sommigen beweren dat hun gebruik van sociale voorzieningen in strijd is met hun claims van zelfvoorzienendheid.
Adele heeft de controverse verder aangewakkerd door te stellen dat ze minder gemeentelijke belasting zou moeten betalen omdat openbare parken tijdens de lockdown gesloten waren. Ze redeneert dat, omdat ze minder gebruik kon maken van gemeentelijke voorzieningen, ze ook minder zou hoeven bijdragen.
Een onconventionele kijk op onderwijs en zorg
De Allens nemen ook een unieke aanpak in onderwijs en gezondheidszorg. Hun kinderen gaan niet naar school, omdat traditionele onderwijsinstellingen volgens hen teveel lijken op gevangenissen. In plaats daarvan creëren ze hun eigen curriculum.
Wat gezondheidszorg betreft, vermijden ze moderne medische zorg. Adele gelooft dat moedermelk een oplossing biedt voor de meeste gezondheidsproblemen, wat het gezin verder positioneert als uniek en zelfvoorzienend.
Modern architecture in Netherlands
Recht of misbruik?
Het leven van de Allens heeft geleid tot publieke discussies over sociale rechtvaardigheid en verantwoordelijkheid. Hun gebruik van sociale voorzieningen, ondanks hun minimalistische levensstijl, roept ethische vragen op. Voorstanders van het gezin wijzen op hun bewuste keuzes en argumenteren dat hun alternatieve aanpak belastinggeld kan besparen, zoals bij thuisbevallingen in plaats van ziekenhuisbevallingen. Critici daarentegen stellen dat hun weigering om fulltime te werken en hun gebruik van overheidssteun oneerlijk is tegenover hardwerkende belastingbetalers.
Een spiegel voor onze maatschappij
Het verhaal van Adele en Matt Allen biedt een fascinerende kijk op hoe alternatieve levensstijlen de conventionele normen uitdagen. Het roept belangrijke vragen op over de balans tussen persoonlijke keuzes en verantwoordelijkheid binnen een sociaal systeem. Moet iedereen bijdragen aan het systeem, ongeacht hun levensstijl? Of verdienen mensen die bewust kiezen voor eenvoud en minimalisme ook recht op sociale ondersteuning?
Een bredere discussie
In een tijd waarin economische ongelijkheid en klimaatverandering toenemen, dwingt het verhaal van de Allens ons na te denken over de rol van sociale voorzieningen en de vraag wie hier recht op heeft. Het is een onderwerp dat verder gaat dan één gezin en belangrijke ethische kwesties blootlegt.
Wat vind jij van de keuzes van Adele en Matt Allen? Zijn ze inspirerend of problematisch? Deel je mening en laat het gesprek doorgaan. Want deze discussie raakt de kern van wat het betekent om in een moderne samenleving te leven.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.