Connect with us

Actueel

Werkloze deelnemers van Uit De Schulden willen stoppen met programma: ‘Teveel werk!’

Published

on

Kritiek op Uit De Schulden-koppel: “Geen werk, wel meer dan 3.000 euro per maand”

In een recente aflevering van het NPO-programma Uit De Schulden kregen kijkers een inkijkje in het leven van Susanne en Kevin, een jong gezin met drie kinderen dat diep in de financiële problemen zit. Hoewel het programma bedoeld is om gezinnen te helpen met het op orde krijgen van hun geldzaken, leidde deze aflevering vooral tot veel discussie en verontwaardiging.

Hoog inkomen zonder werk

Opvallend detail: hoewel beide ouders geen betaalde baan hebben, ontvangt het gezin via toeslagen, regelingen en kwijtscheldingen een maandinkomen van ruim 3.145 euro. Dat bedrag is opgebouwd uit onder andere bijstand, bijzondere bijstand, huurtoeslag, zorgtoeslag, het kindgebonden budget en een vrijstelling van gemeentelijke- en waterschapsbelastingen.

Waar veel mensen met een fulltime baan moeite hebben om aan het eind van de maand rond te komen, roept dit voorbeeld bij sommigen vragen op. “Waarom zou je überhaupt nog gaan werken?” is een veelgelezen reactie op social media.

Beeld van passiviteit

Wat de publieke verontwaardiging verder aanwakkerde, is hoe Susanne en Kevin in beeld kwamen: rokend, gamend, en zonder duidelijke motivatie om hun situatie te verbeteren. In plaats van concrete stappen te zetten richting werk of stabiliteit, gaven ze aan vooral behoefte te hebben aan “rust”.

Op social media laten kijkers zich dan ook massaal uit. Enkele veelvoorkomende reacties:

  • “Heel de dag roken en gamen, maar klagen dat je niet rondkomt?”

  • “Ze krijgen hulp, voedsel, toeslagen én een auto, maar doen er niks mee.”

  • “Je krijgt 160 euro per week plus de voedselbank, en dan zeggen dat het te zwaar is? Ga gewoon boodschappen doen bij de Lidl.”

Uit het programma stappen?

Wat de woede bij sommige kijkers nog verder aanwakkerde, was de aankondiging van Susanne en Kevin dat ze overwegen om te stoppen met het programma. De reden? Het traject zou “te zwaar” zijn. Susanne zei daarover: “Hij zit er echt helemaal doorheen. We zouden dolgraag geholpen willen worden, maar nu is het gewoon te veel.”

Kevin voegde eraan toe: “Ik ben op dit moment nog niet toe aan werk, en ook niet aan alles wat erbij komt kijken. Mijn hoofd zit gewoon te vol.”

Hoewel het stel hun gevoelens eerlijk uitsprak, viel hun houding bij het bredere publiek niet goed. Veel mensen voelen zich solidair met mensen die hard werken voor minder en begrijpen niet dat er weinig bereidheid lijkt om actief iets aan de situatie te doen.

Complexe realiteit

Toch is het te eenvoudig om alles te reduceren tot luiheid of onwil. Mensen die langdurig in financiële stress leven, kunnen kampen met mentale uitputting, een gebrek aan perspectief en schaamte. In plaats van simpelweg ‘even een baan zoeken’, kan het jaren duren voordat mensen uit de negatieve spiraal komen. Ook de begeleidingstrajecten binnen het programma zijn vaak intensief en confronterend.

Maar in het geval van Susanne en Kevin viel het gebrek aan initiatief toch op. In andere afleveringen tonen deelnemers vaak strijdlust, veerkracht of dankbaarheid. Dit koppel leek vooral behoefte te hebben aan afstand en rust – iets wat kijkers lastig konden rijmen met de forse steun die ze ontvangen.

Een bredere discussie

De aflevering roept niet alleen vragen op over individuele keuzes, maar ook over het systeem. Hoe kan het dat een gezin zonder werk een hoger inkomen heeft dan veel tweeverdieners? Is het systeem uit balans, of biedt het juist broodnodige steun aan wie dat nodig heeft?

De aflevering zet het publieke debat over solidariteit, motivatie en toeslagen op scherp. Terwijl sommigen begrip tonen voor de situatie van het gezin – zeker als er psychische klachten spelen – stellen anderen dat hulp pas effectief is als er ook een eigen inspanning tegenover staat.

Conclusie

De aflevering van Uit De Schulden met Susanne en Kevin maakt veel los. Niet alleen vanwege hun persoonlijke verhaal, maar vooral door het bredere maatschappelijke vraagstuk dat het oproept: hoe zorgen we dat ondersteuning rechtvaardig voelt, effectief is én mensen motiveert om vooruit te kijken?

Het is duidelijk dat het gesprek nog lang niet voorbij is. Wat overblijft, is de hoop dat gezinnen zoals dat van Susanne en Kevin op termijn toch de kracht vinden om stappen vooruit te zetten – en dat het systeem hen daartoe blijft aanmoedigen in plaats van hen stil te laten staan.

Actueel

An Lemmens in tranen bij afscheid: “Het voelt definitief”

Published

on

Emotioneel afscheid van An Lemmens bij ‘Een Echte Job’: “Mag ik dit vaker doen?”

Voor de vele trouwe kijkers van Een Echte Job is het een moment vol gemengde gevoelens. De laatste aflevering van het veelbesproken programma is uitgezonden, en dat betekent ook het tijdelijke afscheid van An Lemmens als vroedvrouw. De presentatrice liet de afgelopen weken een diepe indruk achter met haar betrokkenheid, empathie en openhartigheid in de verloskamer. Op Instagram blikt ze nu terug – én vooruit.

Een programma dat raakte

In Een Echte Job draaide alles om het échte leven. Geen gescripte drama of opgelegde spanning, maar rauwe, pure verhalen recht uit het hart van de zorg. An Lemmens dompelde zich volledig onder in de wereld van de verloskunde. Kijkers zagen hoe ze meehielp bij bevallingen, meeleefde met ouders én stil werd bij momenten van verdriet.

Het programma wist niet alleen informatief te zijn, maar vooral ook emotioneel. Thema’s zoals geboorte, verlies, onzekerheid en hoop kwamen aan bod. En die openhartigheid van An maakte dat veel mensen zich in haar herkenden.

An Lemmens: “Deze ervaring heeft mij veranderd”

Na de uitzending van de laatste aflevering richtte An zich via sociale media tot haar volgers. In een persoonlijke boodschap op Instagram schreef ze hoe diep de ervaring haar heeft geraakt. “Wat een rollercoaster aan emoties, aan inzichten en aan levensverhalen”, begon ze. “Ik heb gehuild, gelachen, meegeleefd en vooral: geleerd.”

Ze benadrukt dat het niet enkel ging om het medische aspect van het werk als vroedvrouw, maar vooral om het menselijke: “Het wonder van nieuw leven, maar ook de angst, de twijfel en soms het afscheid. Alles zit in die eerste momenten.”

Open vraag aan haar volgers

Maar wat vooral opvalt in haar bericht, is de vraag die An haar kijkers stelt:
“Mag ik dit vaker doen?”
Een simpele, maar veelzeggende zin. Ze vraagt of mensen meer van dit soort programma’s willen zien. “Willen jullie dat ik vaker dit soort verhalen vertel? Echte mensen, echte emoties, echte ervaringen – dat is waar mijn hart sneller van gaat kloppen,” schrijft ze.

Het is een duidelijke indicatie dat An openstaat voor een vervolg. Niet alleen op Een Echte Job, maar misschien ook op andere projecten waarin het menselijke centraal staat.

Veel bijval op social media

De reacties onder haar bericht zijn hartverwarmend. Honderden volgers laten weten dat ze geraakt zijn door het programma en de rol die An daarin speelde. “Jij hebt mijn respect echt verdiend, An,” schrijft iemand. Een ander voegt eraan toe: “Zelden zo’n eerlijk programma gezien. Als dit de toekomst van televisie is, teken ik direct.”

Ook collega’s uit de media- en zorgsector reageren enthousiast. Een vroedvrouw schrijft: “Wat jij hebt laten zien, is zo herkenbaar voor ons in het veld. Bedankt dat je dit vak met zoveel liefde en respect hebt neergezet.”

Komt er een vervolg?

Of er een tweede seizoen van Een Echte Job komt, is op dit moment nog niet bevestigd door de zender. Maar insiders laten doorschemeren dat de kans groot is. De kijkcijfers waren solide en de online betrokkenheid is uitzonderlijk hoog. Als de publieke respons op An’s oproep positief blijft, lijkt een vervolg slechts een kwestie van tijd.

Televisiemakers houden de reacties in elk geval nauwlettend in de gaten. De combinatie van maatschappelijke relevantie, authentieke verhalen en een bekende presentatrice als gids door deze wereld blijkt een gouden formule.

Een nieuwe richting voor An Lemmens?

De vraag blijft: staat An Lemmens aan het begin van een nieuwe fase in haar carrière? In plaats van entertainment en talentenjachten lijkt ze zich steeds meer te profileren als een verteller van menselijke verhalen – een brug tussen de kijker en het leven van alledag.

In eerdere interviews gaf ze al aan steeds meer behoefte te voelen aan projecten met inhoud en impact. “Ik wil mensen raken. Ik wil iets vertellen dat blijft hangen,” zei ze vorig jaar nog in een gesprek met Het Laatste NieuwsEen Echte Job past daar naadloos in.

Meer dan televisie alleen

Wat dit programma zo bijzonder maakt, is dat het verder gaat dan televisie. Het werpt licht op een sector die vaak onderbelicht blijft, maar een enorme impact heeft op het leven van mensen: de geboortezorg. De betrokkenheid van An Lemmens bij de gezinnen, de verpleging en de artsen zorgde voor meer bewustzijn, meer waardering en meer begrip.

In een tijd waarin de zorg onder druk staat, levert een programma als Een Echte Job ook een maatschappelijke bijdrage. Het maakt zichtbaar wat normaal achter gesloten deuren gebeurt – en het laat zien hoe kwetsbaar én krachtig die momenten zijn.

Een toekomst vol mogelijkheden

De komende weken zal duidelijk worden of de vraag van An Lemmens beantwoord wordt. Maar de eerste signalen wijzen erop dat het publiek snakt naar échte verhalen. Naar programma’s waarin empathie en verbondenheid centraal staan. En naar presentatoren die de moed hebben om zich kwetsbaar op te stellen.

Voor An lijkt de ervaring met Een Echte Job in ieder geval een kantelpunt te zijn geweest. Een ervaring die ze wil delen, herhalen en verder uitdiepen. Of dat opnieuw als vroedvrouw is, of in een ander menselijk project, dat zal de tijd uitwijzen.

Conclusie: Een programma dat blijft hangen

De laatste aflevering van Een Echte Job markeert het einde van een televisiereeks, maar mogelijk ook het begin van iets groters. Voor An Lemmens én voor de kijkers. Met haar oprechte vraag — “Mag ik dit vaker doen?” — raakt ze een snaar bij velen.

Het succes van het programma toont aan dat er behoefte is aan verhalen die raken, die verbinden en die tonen wat het betekent om mens te zijn. An Lemmens heeft dat talent – en de wil – om die verhalen te blijven vertellen.

Of er een tweede seizoen komt? Die beslissing ligt nu deels bij de kijker. Maar één ding is zeker: Een Echte Job heeft zijn sporen nagelaten. En als het aan An ligt, is dit pas het begin.

Continue Reading