Actueel
Vreselijk bijtincident met loslopende pitbull, hulp komt te laat 💔
In Voorburg heeft zich een hartverscheurend incident voorgedaan waarbij een loslopende hond, vermoedelijk een pitbull, een pomeriaan heeft doodgebeten. Het drama vond plaats aan de Spinozalaan en heeft de buurt diep geschokt. Een buurtbewoner deelde de trieste gebeurtenis op Facebook en roept op tot actie.
Een rustige wandeling loopt uit op tragedie
Het incident gebeurde gisterochtend toen een baasje haar kleine pomeriaan aan het uitlaten was. Volgens ooggetuigen kwam de pitbull uit het niets en viel de pomeriaan van achteren aan. Het kleine hondje had geen schijn van kans tegen de veel grotere hond. Binnen enkele momenten was het al te laat, aldus de buurtbewoner die de gebeurtenis online beschreef.
Politie ingeschakeld na aanval
De politie werd snel ter plaatse geroepen en trof het levenloze lichaam van de pomeriaan aan. Echter, de eigenaar van de pitbull en de hond zelf waren inmiddels al verdwenen. Dit zorgde voor frustratie en onrust onder de buurtbewoners, die vrezen voor de veiligheid van hun eigen huisdieren.
Na speurwerk wist de politie het baasje van de pitbull te achterhalen. Op dit moment is nog niet duidelijk of deze hond eerder betrokken is geweest bij vergelijkbare incidenten. De politie heeft aangegeven dat ze geen actie konden ondernemen om de pitbull in beslag te nemen, omdat er geen directe getuigen van het incident zijn geweest.
Een buurt in angst 😔🐕
Het voorval heeft diepe indruk gemaakt op de buurtbewoners, die zich nu onveilig voelen. Veel hondeneigenaren vragen zich af of ze hun huisdieren nog zonder zorgen kunnen uitlaten. De politie werkt samen met de gemeente om de rust in de wijk te herstellen en benadrukt dat het belangrijk is dat mensen weer met een veilig gevoel de straat op kunnen.
Een woordvoerder van de politie verklaarde tegenover Omroep West: “Voor ons is het belangrijk dat de rust terugkeert en dat mensen zich weer veilig voelen als ze hun hond uitlaten.”
Oproep tot camerabeelden en getuigen 🎥👀
De eigenaren van de gedode pomeriaan zijn intens verdrietig over het verlies van hun geliefde hondje. Ze hebben via sociale media een oproep gedaan aan buurtbewoners om eventuele camerabeelden van de gebeurtenis of van de loslopende hond te delen. Deze beelden zouden kunnen helpen om duidelijkheid te scheppen over het incident en verdere stappen mogelijk te maken.
De discussie rondom gevaarlijke honden 🐶⚖️
Het tragische voorval heeft opnieuw het debat aangewakkerd over gevaarlijke hondenrassen en de verantwoordelijkheid van hun eigenaren. Hoewel niet alle pitbulls agressief zijn, roept dit incident vragen op over hoe eigenaren omgaan met hun huisdieren en of er strengere regels nodig zijn om dergelijke aanvallen te voorkomen.
Hondentrainers en dierenexperts benadrukken dat het gedrag van een hond grotendeels afhangt van de opvoeding en training. Echter, de kracht en het formaat van sommige rassen maken de gevolgen van een aanval vaak veel ernstiger.
Reacties uit de gemeenschap
Het nieuws heeft veel losgemaakt in de buurt en op sociale media. Velen betuigen hun medeleven aan de eigenaren van de pomeriaan en roepen op tot strengere regelgeving. Een buurtbewoner schreef: “Dit had iedereen kunnen overkomen. Het is onacceptabel dat zulke situaties blijven gebeuren. Honden moeten onder controle gehouden worden.”
Een ander voegde toe: “Ik ben zelf ook een hondenliefhebber, maar dit soort voorvallen zijn angstaanjagend. Je moet toch met een gerust hart je hond kunnen uitlaten?”
Wat kunnen hondeneigenaren doen?
Na een incident zoals dit worden vaak tips gedeeld om de veiligheid van huisdieren te waarborgen:
- Gebruik een korte riem: Hiermee behoud je de controle over je hond, vooral in drukke of onbekende omgevingen.
- Vermijd losloopgebieden: Vooral als je weet dat er honden zijn die mogelijk gevaarlijk kunnen zijn.
- Blijf alert: Houd altijd je omgeving in de gaten en zorg dat je snel kunt ingrijpen als er iets gebeurt.
- Training: Investeer in goede socialisatie en training voor je hond, ongeacht het ras.
Het verdriet blijft 💔🌈
Voor de eigenaren van de pomeriaan is het verlies immens. Hun geliefde huisdier werd abrupt uit het leven gerukt, en het gemis is groot. De hoop is dat getuigen of camerabeelden kunnen bijdragen aan het verkrijgen van meer informatie over wat er precies is gebeurd. Voorlopig blijft de pijn voor deze familie voelbaar, en het incident is een zware herinnering aan hoe kwetsbaar onze geliefde huisdieren kunnen zijn.
Conclusie
Dit tragische voorval in Voorburg benadrukt opnieuw de noodzaak van verantwoordelijkheid bij hondenbezitters en strengere controle op gevaarlijke situaties. Terwijl de buurt probeert de rust te hervinden, blijft het verlies van de pomeriaan een diep triest voorbeeld van wat er mis kan gaan als veiligheid en controle ontbreken. Hopelijk leidt deze gebeurtenis tot meer bewustzijn en actie, zodat dergelijke tragedies in de toekomst voorkomen kunnen worden.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.