Actueel
Video van Olcay Gulsen opgedoken waarin ze een DJ een pikante lapdance geeft
Olcay Gulsen begon haar loopbaan ooit tussen stoffen, schetsen en naaimachines. In die wereld zette ze haar eerste grote stappen en bouwde ze met SuperTrash een modemerk op dat nationaal en internationaal naam maakte. Wat begon als een creatieve droom groeide uit tot een serieuze onderneming, met modeshows, winkels en een duidelijke signatuur. Toch bleef Olcay nooit lang in één rol hangen. Haar carrière is een aaneenschakeling van transformaties, waarin ze telkens opnieuw haar plek wist te veroveren.
Van mode naar media
Na haar succes in de mode volgde de overstap naar televisie vrijwel vanzelf. Olcay bleek niet alleen gevoel te hebben voor stijl, maar ook voor debat, actualiteit en maatschappelijke thema’s. Ze schoof aan bij talkshows, nam deel aan discussieprogramma’s en liet zich steeds vaker horen over onderwerpen die verder gingen dan mode alleen. Politiek, ongelijkheid, ondernemerschap en persoonlijke ontwikkeling: Olcay heeft er een uitgesproken mening over en schuwt niet om die te delen.
Die directe stijl leverde haar een vaste plek op in het Nederlandse medialandschap. Ze werd niet alleen gevraagd vanwege haar achtergrond, maar vooral vanwege haar persoonlijkheid. Olcay is zichtbaar aanwezig, scherp in haar formuleringen en zelden neutraal. Voorstanders prijzen haar openheid en lef, critici vinden haar soms te uitgesproken. Maar onverschilligheid roept ze zelden op, en juist dat maakt haar relevant in een medialandschap waarin veel stemmen op elkaar lijken.
Een leven buiten de studio
Ook buiten de studio’s staat Olcay zelden stil. In haar privéleven vormt ze een koppel met Eelko van Kooten, voormalig Quote 500-lid en media-ondernemer. Samen vormen ze een opvallend duo. Waar Olcay zichtbaar, uitgesproken en constant in beweging is, houdt Eelko zich vaker op de achtergrond. Toch delen ze duidelijk een liefde voor ondernemerschap, reizen en een comfortabel leven.
Hun gezamenlijke leven speelt zich regelmatig af op plekken waar zon, zee en luxe samenkomen. Van verre reizen tot exclusieve bestemmingen: af en toe delen ze daar flarden van op sociale media. Niet overdreven, maar genoeg om te laten zien dat ze genieten van wat ze samen hebben opgebouwd. Het past bij Olcay’s levenshouding: hard werken, maar ook durven leven.
Zichtbaar genieten
Juist die combinatie van vrijheid, zelfvertrouwen en zichtbaarheid maakt Olcay tot een veelbesproken figuur. Ze laat zien wat ze doet, waar ze is en waar ze voor staat. Dat levert bewondering op, maar ook discussie. En soms is één korte video genoeg om het gesprek opnieuw aan te wakkeren.
Tijdens een recente vakantie op Saint-Barthélemy verscheen er zo’n moment online. Op beelden is te zien hoe Olcay, duidelijk in vakantiestemming, een luchtig en speels dansmoment deelt met Bob Sinclar, een wereldberoemde dj die op dat moment aanwezig was. De sfeer is ontspannen, vrolijk en duidelijk informeel.
Een luchtig moment, groot bereik
Het fragment, waarin Olcay een speels dansje maakt dat door sommigen gekscherend werd omschreven als een ‘lapdance’, verspreidde zich snel. Niet omdat het schokkend was, maar juist omdat het zo typisch Olcay leek: ongecompliceerd, vrij en zonder zichtbare rem. Geen verborgen agenda, geen drama, gewoon een moment van plezier op een zonnige bestemming.
Belangrijk detail voor wie zich afvroeg hoe dit in haar relatie paste: Eelko van Kooten was gewoon mee op reis. Het tafereel ademde dan ook vooral een gevoel van ontspanning en vertrouwen. Geen geheimzinnigheid, geen spanning, maar een vakantiesfeer waarin iedereen zichzelf lijkt te kunnen zijn.
Reacties en interpretaties
Zoals altijd met virale beelden volgden de reacties snel. Sommigen zagen het als een onschuldig en vrolijk moment, passend bij de setting en de persoon. Anderen gebruikten het fragment om bredere discussies te voeren over zichtbaarheid, grenzen en publieke figuren. Olcay zelf leek er weinig druk om te maken. Wie haar langer volgt, weet dat ze zich niet snel laat leiden door online ruis.
Dat vermogen om boven de ophef te blijven, is iets wat ze door de jaren heen heeft ontwikkeld. Ze weet dat zichtbaarheid automatisch meningen oproept en lijkt dat als onderdeel van haar publieke rol te accepteren. Voor Olcay hoort vrijheid ook bij het toelaten van interpretatie, zonder alles te willen controleren.
Meer dan één moment
Het zou Olcay tekortdoen om haar te reduceren tot één virale video. Haar carrière laat juist zien hoe veelzijdig ze is. Van mode-ondernemer tot televisiepersoonlijkheid, van commentator tot inspirator voor jonge ondernemers. Ze beweegt zich soepel tussen werelden die vaak strikt gescheiden blijven.
Dat ze daarbij haar persoonlijkheid niet afvlakt, is misschien wel haar grootste kracht. Ze kiest niet voor de veilige middenweg, maar voor een duidelijke positie. Of dat nu in een televisiedebat is of op een zonovergoten eiland, Olcay blijft herkenbaar zichzelf.
Vrijheid als rode draad
Wat al deze fases met elkaar verbindt, is een sterke drang naar autonomie. Olcay bepaalt graag zelf hoe ze werkt, leeft en zich presenteert. Die houding heeft haar veel gebracht, maar vraagt ook om een dikke huid. Publieke vrijheid betekent immers ook publieke beoordeling.
Toch lijkt ze daar inmiddels vrede mee te hebben. Haar leven, zowel professioneel als privé, laat zien dat ze kiest voor intensiteit boven voorzichtigheid. Dat maakt haar niet altijd onomstreden, maar wel consequent.
Conclusie
Olcay Gulsen is allang niet meer alleen het gezicht van een modemerk. Ze is uitgegroeid tot een vaste waarde in media en debat, iemand die gesprekstof oplevert en meningen losmaakt. Het recente moment op Saint-Barthélemy past naadloos in dat beeld: zichtbaar, vrij en zonder schroom.
Of het nu gaat om ondernemerschap, televisie of een spontaan dansmoment tijdens een vakantie, Olcay blijft Olcay. En precies dat maakt haar tot een figuur die blijft fascineren — ver voorbij de modewereld waar het ooit begon.
Actueel
Bart De Wever zegt wat geen enkele Belg wil horen: “De put is nog nooit zo groot en zo diep geweest”
Geen verzachting. Geen omweg. Geen belofte dat het wel zal meevallen. Met een paar zinnen heeft Bart De Wever een boodschap neergezet die harder aankwam dan veel Belgen hadden verwacht. Niet omdat ze volledig nieuw was, maar omdat ze zo onomwonden werd uitgesproken. Wat voor ons ligt, zo liet hij doorschemeren, is dieper en zwaarder dan ooit. Geen tijdelijke dip, geen storm die vanzelf overwaait, maar een structurele realiteit waar niet langer omheen kan worden gedraaid.
Een waarheid die niemand bestelt
Waar politici traditioneel proberen te kalmeren, koos De Wever voor het tegenovergestelde. Geen geruststellende woorden, geen zachte formuleringen. Hij sprak over structurele problemen, over schulden die zich jarenlang hebben opgestapeld en over politieke keuzes die telkens werden uitgesteld. Volgens mensen in zijn omgeving is dit geen plots inzicht, maar een conclusie die al langer rijpt.
“Dit is niet iets van gisteren,” klinkt het dichtbij hem. “Dit is jarenlang genegeerd.” Juist die zin raakt een gevoelige snaar. Want voor veel Belgen voelt het alsof problemen die ze al langer aanvoelen nu pas openlijk worden benoemd. Niet verhuld, niet verpakt, maar rauw en direct.
Een klap die binnenkomt
De impact van zijn woorden was groot. Niet omdat mensen het niet zagen aankomen, maar omdat de façade van voorzichtig optimisme werd weggetrokken. Voor velen voelde het als een klap in het gezicht. Niet onverwacht, maar confronterend. Alsof iemand eindelijk hardop zegt wat iedereen fluistert, maar niemand echt wil horen.
Die eerlijkheid roept ongemak op. Want waar ga je naartoe als de boodschap luidt dat het erger wordt voordat het beter kan worden? En vooral: wie draagt de last?
De “diepe put” zonder handleiding
Wat De Wever precies bedoelde met zijn metafoor van een “diepe put”, bleef bewust vaag. En juist die vaagheid voedt de onrust. Want als de situatie zo ernstig is, wat betekent dat concreet voor het dagelijks leven van mensen?
De vragen stapelen zich
op:
– Gaat de koopkracht verder onder druk komen te
staan?
– Worden pensioenen opnieuw onderwerp van discussie?
– Komt de sociale bescherming in het vizier van besparingen?
Het zijn vragen die leven aan keukentafels, op werkvloeren en op sociale media. Voorlopig blijven antwoorden uit. En die leegte wordt snel gevuld met speculatie.
Verdeeld land, verdeelde reacties
De reacties laten zien hoe diep deze boodschap snijdt. Op sociale media buitelen emoties over elkaar heen. Woede en angst, maar ook opvallend veel instemming.
“Eindelijk iemand die niet liegt,” klinkt het bij voorstanders. Zij zien in De Wevers woorden een zeldzame vorm van politieke eerlijkheid. Geen zoethoudertjes, maar duidelijkheid, hoe pijnlijk ook.
Tegenstanders zien het anders. “Dit is geen eerlijkheid, dit is mensen bang maken,” klinkt het daar. Zij vrezen dat harde taal zonder concreet perspectief vooral onzekerheid vergroot, vooral bij mensen die al moeite hebben om rond te komen.
Tussen die twee kampen zit een grote groep die vooral worstelt met één vraag: waarom lijkt de pijn altijd bij dezelfde mensen terecht te komen?
Leiderschap zonder vangnet
Door zo te spreken, plaatst De Wever zichzelf bewust op scherp. Hij biedt geen troost, geen kortetermijnperspectief en geen belofte dat iedereen wordt ontzien. Zijn boodschap draait om discipline, volhouden en accepteren dat verandering pijn doet.
Critici vragen zich af of dit nog leiderschap is, of het normaliseren van soberheid zonder duidelijke sociale bescherming. Voorstanders noemen het moed. Zij zien een leider die weigert de werkelijkheid mooier voor te stellen dan ze is.
“Hij zegt wat anderen niet durven,” klinkt het vaak. Maar daar volgt steevast een tweede vraag op: “Durft hij ook te zeggen wie zal betalen?”
De stilte die volgt
Misschien wel het meest opvallend was wat er níét kwam na zijn uitspraak. Geen snelle persconferentie om details toe te lichten. Geen lijst met maatregelen. Geen tijdlijn. Alleen stilte.
Die stilte werkt als brandstof. Wat weet de regering dat de bevolking nog niet weet? Is deze uitspraak een voorbereiding op ingrepen die binnenkort volgen? Of is het een strategische zet om mensen mentaal klaar te stomen voor moeilijke beslissingen?
In politiek opzicht is stilte soms krachtiger dan woorden. Maar voor burgers voelt ze vaak als onzekerheid.
Eerlijkheid versus angst
De kern van het debat draait niet alleen om geld of beleid, maar om communicatie. Hoe ver ga je als leider in het benoemen van pijn zonder perspectief te bieden? Wanneer wordt eerlijkheid verlammend in plaats van mobiliserend?
Voor sommigen is de harde boodschap een vorm van respect: liever nu duidelijkheid dan later een schok. Voor anderen voelt het als het afschuiven van verantwoordelijkheid: de rekening aankondigen zonder te zeggen hoe die eerlijk wordt verdeeld.
Een land op een kruispunt
Wat vaststaat, is dat De Wever met één zin het debat heeft opengebroken. Niet langer de vraag óf België moet veranderen, maar hoe diep de prijs zal zijn. En vooral: wie die prijs zal betalen.
Het gaat niet alleen om economische cijfers, maar om vertrouwen. Vertrouwen dat offers zinvol zijn. Vertrouwen dat ze eerlijk worden verdeeld. En vertrouwen dat er aan het einde van die diepe put ook daadwerkelijk een weg omhoog is.
Het pijnlijkste besef
Misschien is dat wel het meest pijnlijke inzicht dat uit zijn woorden spreekt: niet dat de put diep is, maar dat we er al lang in zitten. Dat uitstel, compromissen en halve oplossingen de situatie hebben verdiept.
De Wever heeft die realiteit benoemd, zonder verzachting. Of dat hem uiteindelijk wordt aangerekend of juist geprezen, zal de tijd leren. Maar één ding is zeker: de toon is gezet. En terug naar comfortabel optimisme lijkt voorlopig geen optie meer.
De vraag die blijft hangen, is niet of België verandert — maar hoe we omgaan met de waarheid dat verandering pijn doet, en voor wie.