Actueel
Victor Reinier was eerder al woest over zwangerschap Angela Schijf
Victor Reinier uit Flikken Maastricht gezet: conflict met Angela Schijf loopt uit de hand
De soap rondom Flikken Maastricht heeft een nieuw hoofdstuk bereikt: Victor Reinier is niet langer onderdeel van de populaire politieserie. Het nieuws dat de acteur uit de serie is gezet, komt voor veel insiders niet als een verrassing. Al jaren gaan er geruchten over wrijving tussen Reinier en zijn tegenspeelster Angela Schijf. De spanningen tussen de twee zouden nu zo hoog zijn opgelopen dat een verdere samenwerking onmogelijk werd. Maar wat is er precies gebeurd? En wat betekent dit voor de toekomst van de serie?
Langdurige spanningen op de set
Volgens ingewijden hing de breuk al langer in de lucht. Reinier en Schijf, die jarenlang de hoofdrollen vertolkten als Wolfs en Eva, zouden al geruime tijd niet meer op één lijn zitten. Dit zou zich zowel op als naast de set hebben geuit in irritaties, onenigheid over werkethiek en onderhuidse spanningen.
Wat nu de definitieve druppel is geweest die de emmer deed overlopen, blijft onduidelijk, maar volgens meerdere bronnen was de relatie tussen de twee simpelweg niet meer te redden. De beslissing om Reinier uit de serie te schrijven, zou dan ook een bewuste keuze zijn geweest om verdere escalaties te voorkomen.
Ophef in 2011: zwangerschap als breekpunt
Het is niet de eerste keer dat er frictie was tussen Victor Reinier en Angela Schijf. In 2011 barstte er een flinke bom op de set van Flikken Maastricht, toen Angela bekendmaakte dat ze zwanger was. De reactie van Reinier op dit nieuws liet destijds veel te wensen over.
Volgens een insider reageerde hij gefrustreerd en riep hij: “Verdomme, hoe moet het dan met de opnamen van het volgende seizoen?!” Schijf was geschokt door zijn reactie en begreep niet waarom hij zo fel reageerde. “Ik dacht echt: we hebben het hier over een tv-serie en over een nieuw leven! Wat is nu belangrijker?” zou ze later hebben gezegd.
Excuses en verzoening?
Naar aanleiding van het incident bood Reinier later zijn excuses aan in TROS Kompas, het programmablad van de omroep achter de serie. “Dat was erg slecht en gemeen van mij,” erkende hij. “Het geeft maar aan dat ik soms iets te intens met mijn werk bezig kan zijn en misschien even toe ben aan vakantie.”
Schijf accepteerde destijds de excuses en verklaarde: “Ik vind het echt prettig dat tussen ons niets lang in de lucht blijft hangen.” Ondanks dit voorval werkten de twee nog jarenlang samen, maar de barsten in hun professionele relatie leken nooit volledig hersteld.
Waarom is Victor Reinier écht ontslagen?
De exacte reden waarom de stekker er nu definitief uit is getrokken, blijft speculatie. Er wordt gefluisterd dat de spanning tussen de twee hoofdrolspelers opnieuw opliep en dat dit keer geen verzoening mogelijk was. Andere geruchten suggereren dat er klachten waren over het gedrag van Reinier op de set en dat hij niet langer paste binnen de visie van de serie.
Productiebedrijven nemen tegenwoordig steeds minder risico met problematische samenwerkingen. Een productie als Flikken Maastricht heeft een stabiele en hechte cast nodig, en als spanningen te veel de boventoon voeren, kan dat ten koste gaan van de kwaliteit van de show.
Daarnaast speelt ook de commerciële kant een rol: een serie als Flikken Maastricht moet blijven vernieuwen en aantrekkelijk blijven voor de kijker. Wellicht zagen de makers het als een kans om met een frisse start de serie een nieuw elan te geven.
Wat betekent dit voor Flikken Maastricht?
Het vertrek van een hoofdrolspeler kan een serie maken of breken. Flikken Maastricht draait al sinds 2007 met Reinier en Schijf in de hoofdrollen, en hun dynamiek was een van de grote trekkers van de serie. Het verdwijnen van Wolfs zal dan ook ongetwijfeld impact hebben op de verhaallijn en de populariteit van de show.
De vraag is nu hoe de schrijvers dit vertrek gaan aanpakken. Wordt het personage Wolfs simpelweg overgeplaatst? Of krijgen we een dramatische exit, zoals een dood of mysterieuze verdwijning?
Daarnaast rijst de vraag wie zijn plek gaat opvullen. Wordt er een nieuw karakter geïntroduceerd als partner van Eva? Of grijpen de makers deze kans aan om de verhaallijn drastisch te vernieuwen?
Wat vindt het publiek?
Op sociale media is het nieuws over Reiniers vertrek een veelbesproken onderwerp. De reacties zijn verdeeld. Sommige fans vinden dat het tijd was voor vernieuwing:
“Flikken Maastricht was toe aan een frisse wind. Misschien brengt dit juist iets nieuws.”
Anderen zijn juist teleurgesteld en vrezen dat de serie zonder Wolfs niet hetzelfde zal zijn:
“Victor en Angela waren de ziel van de show. Zonder die chemie gaat het niet werken.”
Wat opvalt, is dat veel kijkers speculeren over de ware reden achter het ontslag. Was het echt puur professioneel, of speelde er meer achter de schermen?
De toekomst van Victor Reinier
Met zijn vertrek bij Flikken Maastricht rijst de vraag wat Victor Reinier nu gaat doen. Hij heeft een lange carrière in de Nederlandse televisiewereld en zal ongetwijfeld nieuwe projecten aangaan.
Misschien kiest hij ervoor om zich te richten op theater, een eigen productie, of een ander langlopend tv-project. Of hij ooit nog terugkeert naar Flikken Maastricht lijkt nu uitgesloten, maar in de televisiewereld weet je het nooit.
Conclusie: een einde na jaren vol spanning
Het ontslag van Victor Reinier markeert het einde van een tijdperk binnen Flikken Maastricht. Zijn rol als Wolfs was jarenlang een van de pijlers van de serie, maar interne spanningen lijken nu definitief de doorslag te hebben gegeven voor zijn vertrek.
De breuk tussen hem en Angela Schijf, die al langer in de lucht hing, was niet meer te lijmen. Of de serie zonder hem standhoudt, moet nog blijken, maar één ding is zeker: Flikken Maastricht zal nooit meer hetzelfde zijn.
Het is nu afwachten hoe de makers het vertrek van Wolfs gaan verwerken in de serie en of de fans de veranderingen zullen omarmen. Voor nu blijft er vooral veel speculatie en verdeeldheid onder de kijkers. Zal Flikken Maastricht blijven scoren, of betekent het vertrek van Reinier het begin van het einde? De tijd zal het leren.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.