Actueel
Veel doden bij zwaar Flixbus-ongeluk
Een tragisch ongeluk heeft zich voorgedaan op de A11-snelweg in de Duitse deelstaat Brandenburg. Een Flixbus, een populaire vervoerder in Europa, kantelde bij een afrit naar een parkeerplaats nabij het knooppunt Uckermark. Het ongeval heeft geleid tot de dood van twee mensen en verwondde elf anderen, waarvan vier zwaargewond zijn.
Details van het ongeval
Het ongeluk vond plaats onder winterse omstandigheden, hoewel het nog onduidelijk is of gladheid hierbij een rol speelde. De bus, die onderweg was naar Polen, kantelde en kwam op zijn zij terecht. Er waren geen andere voertuigen betrokken bij het incident. In totaal zaten er veertien mensen in de bus, waaronder de chauffeur.
De slachtoffers zijn een vrouw van 29 jaar en een man van 48 jaar, zo bevestigde de lokale politie. De overige inzittenden zijn via de voorruit uit het voertuig geëvacueerd. Elf personen raakten gewond en zijn met spoed naar ziekenhuizen in de regio gebracht. Vier van hen verkeren in kritieke toestand.
Reactie van Flixbus
In een officiële verklaring heeft Flixbus zijn medeleven betuigd aan de slachtoffers en hun families. Het bedrijf werkt nauw samen met de autoriteiten om de exacte oorzaak van het ongeluk te achterhalen. Flixbus benadrukt dat de veiligheid van passagiers altijd de hoogste prioriteit heeft. “We roepen op om speculaties te vermijden totdat het onderzoek is afgerond,” aldus de vervoerder.
Herhaling van tragedies
Dit is niet het eerste ernstige ongeval waarbij een Flixbus betrokken is. In maart 2024 kwamen vier mensen om het leven bij een soortgelijk ongeluk nabij Leipzig. Deze incidenten roepen vragen op over de veiligheid van langeafstandsbussen in winterse omstandigheden. Hoewel Flixbus strikte veiligheidsnormen hanteert, blijven dergelijke tragische gebeurtenissen het bedrijf achtervolgen.
Weersomstandigheden en onderzoek
De Duitse politie is gestart met een uitgebreid onderzoek naar de oorzaak van het ongeval. Hoewel de exacte omstandigheden nog onduidelijk zijn, wordt bekeken of de winterse weersomstandigheden een rol hebben gespeeld. De A11-snelweg, die Berlijn met Szczecin in Polen verbindt, staat bekend om haar drukke verkeer en kan bij slecht weer verraderlijk zijn.
Impact op passagiers
De inzittenden, voornamelijk Poolse en Duitse burgers, hebben een traumatische ervaring doorgemaakt. De overlevenden zijn opgevangen door hulpdiensten en krijgen zowel medische als psychologische hulp. De betrokken hulpverleners benadrukken het snelle en gecoördineerde optreden van brandweer, politie en ambulancediensten, wat mogelijk meer slachtoffers heeft voorkomen.
Flixbus en passagiersveiligheid
Flixbus, opgericht in 2013, heeft zich ontwikkeld tot een van de grootste langeafstandsbussen in Europa. Hoewel het bedrijf doorgaans een goede veiligheidsreputatie heeft, zorgen herhaalde ongelukken voor een verhoogd bewustzijn bij reizigers over de risico’s van deze vorm van vervoer. De Duitse vervoersautoriteiten hebben aangegeven de bevindingen van het onderzoek te zullen gebruiken om te beoordelen of aanvullende maatregelen nodig zijn om de veiligheid te verbeteren.
Een oproep tot kalmte
Flixbus heeft zijn passagiers en het publiek gevraagd om speculaties over de oorzaak van het ongeval te vermijden totdat het onderzoek is afgerond. Het bedrijf benadrukt dat dergelijke incidenten uitzonderlijk zijn en dat het alles in het werk stelt om haar veiligheidsmaatregelen te blijven verbeteren.
Hoe nu verder?
De resultaten van het onderzoek zullen cruciaal zijn voor de verdere stappen die Flixbus en de Duitse overheid nemen. Voor de nabestaanden en gewonden blijft het vooral een tijd van rouw en herstel. Het incident herinnert ons eraan hoe belangrijk verkeersveiligheid is, vooral onder uitdagende weersomstandigheden.
Met de komende wintermaanden in zicht, wordt de roep om verbeterde verkeersveiligheidsmaatregelen luider. Het is te hopen dat dit tragische ongeluk leidt tot nieuwe inzichten en preventieve maatregelen, zodat dergelijke tragedies in de toekomst kunnen worden voorkomen.
Actueel
Irene Schouten deelt schokkend nieuws over de gezondheid van haar zoon: ‘Alsjeblieft, red het kind’
Het leven van Irene Schouten ziet er negen maanden na de geboorte van haar zoon Dirk totaal anders uit dan ze zich ooit had kunnen voorstellen. Waar haar naam jarenlang synoniem stond voor kracht, controle en ongekende sportieve prestaties, wordt haar dagelijks bestaan nu bepaald door zorgen, onzekerheid en kleine stapjes vooruit. De voormalig topschaatsster spreekt daar openhartig over in gesprek met het Algemeen Dagblad – niet als kampioen, maar als moeder die haar weg zoekt in onbekend terrein.
Een droom die anders liep dan verwacht
Toen Irene Schouten begin 2024 bekendmaakte dat ze stopte met topschaatsen, voelde dat voor velen al als het einde van een tijdperk. Ze had vrijwel alles bereikt wat er te bereiken viel: olympisch succes, wereldtitels en een ongekende dominantie op de lange afstanden. Kort daarna volgde het nieuws dat ze in verwachting was van haar eerste kindje. Irene sprak toen over “het echte goud” en straalde van geluk.
Maar de vreugde rondom de komst van haar zoon werd al snel overschaduwd door medische zorgen die niemand had zien aankomen.
Een zeldzame diagnose
Bij zoon Dirk werd een zeldzame genetische mutatie vastgesteld, gecombineerd met epilepsie. Het gaat om een mutatie die pas in 2022 voor het eerst is beschreven en waarvan wereldwijd slechts elf gevallen bekend zijn. Dat maakt de situatie extra complex: er is nauwelijks vergelijkingsmateriaal, geen duidelijke prognose en weinig houvast.
“We weten simpelweg niet wat de toekomst brengt,” zegt Irene eerlijk. “Hoe vaak en hoe lang ik ook zoek, ik word er niet wijzer van.” Zelfs specialisten kunnen weinig concrete antwoorden geven. Een arts in het AMC zei haar letterlijk: “Irene, jij weet net zoveel als ik.” Alles wat online te vinden is, is nieuw, beperkt en vaak theoretisch.
Voor iemand die haar hele carrière gewend was aan meetbare doelen, schema’s en duidelijke resultaten, is dat een enorme omschakeling.
Leven met onzekerheid
De epilepsie van Dirk betekent dat zijn dagen onvoorspelbaar zijn. Sommige momenten lijken rustig, andere brengen spanning en alertheid. Irene vertelt dat haar hoofd voortdurend bezig is met de gezondheid van haar zoon. “Je staat eigenlijk altijd ‘aan’. Je leert leven met het idee dat niets vanzelfsprekend is.”
Afgelopen donderdag ging Dirk naar een medische opvang, waar hij gespecialiseerde zorg krijgt. Dat was een ingrijpende stap, maar ook een noodzakelijke. “Daar krijgt hij de zorg die hij nodig heeft,” zegt Irene. “Ik ben redelijk positief ingesteld en de zorg in Nederland is heel goed. Dus wie weet kan hij nog een aantal stapjes maken.”
Kleine overwinningen, grote betekenis
Irene weet inmiddels dat vergelijken geen zin heeft. Ze kijkt bewust niet naar andere baby’s van negen maanden. In plaats daarvan focust ze zich op de kleine, persoonlijke mijlpalen van haar zoon. “Dirk kan zijn hoofdje nog niet goed optillen,” vertelt ze. “Hij kan nu net op zijn buik rollen en weer terug. Dat maakt mij zó trots.”
Voor buitenstaanders lijken het misschien minimale ontwikkelingen, maar voor Irene en haar gezin zijn het momenten van pure vreugde. “Met elk stapje dat hij maakt, zijn we blij,” zegt ze. “Dat zijn onze overwinningen.”
Een andere kijk op succes
De vrouw die ooit races won met minuten voorsprong, heeft haar definitie van succes volledig moeten herzien. Waar ze vroeger trainde voor goud, draait het nu om comfort, kwaliteit van leven en genieten van wat wél kan.
“Ik besef dat Dirk nooit zal functioneren zoals andere kinderen,” zegt Irene zonder omwegen. “Maar ik hoop dat hij kan genieten. En daar doen we alles aan.” Die zin vat haar nieuwe levenshouding samen: niet vechten tegen wat niet te veranderen is, maar alles geven voor wat mogelijk is.
Moederschap met extra lagen
Het moederschap brengt voor Irene ook oude emoties naar boven. Haar eigen moeder kreeg acht jaar geleden een hersenbloeding, waardoor zij sindsdien afhankelijk is van zorg. “Het is niet meer mijn moeder zoals ze was,” vertelt Irene. “Ze is echt een andere vrouw geworden.”
Dat besef raakt haar nu extra diep. “Mijn zoontje zal nooit weten wat voor leuke oma hij had kunnen hebben,” zegt ze. Ze mist haar moeder vooral op de momenten waarop ze vragen heeft over haar eigen babyperiode. “Hoe was ik als baby? Heb jij dit ook meegemaakt? Of is dit normaal?”
Tegelijkertijd probeert Irene ook hierin het positieve te blijven zien. “Ik ben wel heel blij dat ze Dirk nog kan zien,” zegt ze zacht. “Dat is ook wat waard.”
Van topsport naar topszorg
Het contrast met haar vorige leven is groot. Waar Irene vroeger leefde volgens trainingsschema’s, voedingsplannen en wedstrijdkalenders, draait haar leven nu om medische afspraken, observaties en aanpassingen. Toch merkt ze dat haar topsportmentaliteit haar ook helpt.
“Je leert in de sport omgaan met tegenslagen,” zegt ze. “Alleen is dit natuurlijk van een totaal andere orde.” Discipline, doorzettingsvermogen en focus – eigenschappen die haar olympisch goud brachten – zet ze nu in voor haar gezin.
Hoop, zonder garanties
Wat Irene misschien het moeilijkst vindt, is het ontbreken van perspectief. Er is geen duidelijk pad, geen eindpunt waar naartoe wordt gewerkt. “We weten gewoon niet wat de toekomst biedt,” zegt ze. “Dat blijft het lastigste.”
Toch probeert ze hoop te houden, zonder zichzelf valse beloften te doen. “Ik ben niet naïef, maar ik weiger ook om alleen maar somber te zijn.” Die balans – tussen realisme en hoop – is iets wat ze elke dag opnieuw moet zoeken.
Het echte goud
Toen Irene eerder sprak over haar zwangerschap als “het echte goud”, kon ze nog niet weten hoe zwaar het pad zou worden. Maar die woorden hebben hun betekenis niet verloren – ze zijn alleen verdiept.
Dirk is geen makkelijke weg, geen vanzelfsprekend verhaal. Maar hij is wel haar zoon. En in alles wat Irene vertelt, klinkt liefde, vastberadenheid en een indrukwekkende eerlijkheid.
Haar leven is niet langer gericht op podiumplaatsen of records, maar op iets wat veel kwetsbaarder én waardevoller is: het geluk en welzijn van haar kind, hoe klein de stapjes soms ook zijn.
En misschien is dat, in alle onzekerheid, wel haar grootste kracht.