Actueel
Triest nieuws uit het ziekenhuis over de gezondheid van Mark Gillis – Hij heeft het 5 minuten geleden bevestigd
De zomer van 2024 staat bij de familie Gillis voorgoed in het geheugen gegrift. Mark Gillis, zoon van Peter Gillis, belandde destijds in het z!ekenhuis na een verwaarloosde longontsteking. De situatie was ernstig en zorgde voor grote onrust bij zijn naasten. Na zeventien dagen ontwaakte Mark uit een coma, een moment dat door de familie werd ervaren als een keerpunt. Inmiddels is hij dankbaar voor zijn herstel, maar volledig zorgeloos is hij nog niet. “Het gaat op en af,” vertelt hij openhartig.
Een zomer die alles veranderde
Wat begon als klachten die te lang werden genegeerd, mondde uit in een z!ekenhuisopname met grote gevolgen. Voor Mark en zijn familie werd duidelijk hoe snel het leven een andere wending kan nemen. De longontsteking bleek zwaar en had zijn lichaam diep geraakt. Artsen grepen in en Mark werd in slaap gehouden om zijn lichaam rust te geven.
Die periode was slopend voor iedereen om hem heen. Wekenlang leefde de familie tussen hoop en onzekerheid. Dat Mark na zeventien dagen weer bij bewustzijn kwam, voelde als een enorme opluchting. Het was echter pas het begin van een lang en intensief hersteltraject.
Loodzware revalidatie
Na het ontwaken uit zijn coma moest Mark opnieuw leren functioneren. Simpele handelingen die voorheen vanzelfsprekend waren, vergden nu enorme inspanning. Lopen, praten en kracht opbouwen stonden centraal in een loodzwaar revalidatieprogramma.
Negen weken lang verbleef hij in het z!ekenhuis voordat hij weer naar huis mocht. Het tempo lag laag, maar elke kleine vooruitgang voelde als een overwinning. Familie en zorgverleners speelden daarbij een cruciale rol. Stap voor stap kwam zijn lichaam weer in beweging.
Dankbaar, maar realistisch
Inmiddels kan Mark weer genieten van het leven en kijkt hij met dankbaarheid terug op hoe ver hij is gekomen. In een eerder interview met Privé vertelde hij: “Het is echt waar dat je leven zomaar anders kan worden. Gelukkig heb ik een engel op mijn schouder gehad en ben ik weer gezond verklaard.”
Toch betekent dat niet dat alles achter hem ligt. In gesprek met Story is Mark open over zijn zorgen. “Ik sukkel nog wel met mijn gezondheid, het gaat op en af,” zegt hij. “Ik heb het immuunsysteem van een baby. Bij het minste of geringste ben ik meteen z!ek.”
Een kwetsbaar lichaam
Die kwetsbaarheid merkt Mark dagelijks. Een simpele verkoudheid in zijn omgeving kan al genoeg zijn om hem uit balans te brengen. “Als ik in de buurt ben van iemand die verkouden is, ben ik de volgende dag hartstikke z!ek,” legt hij uit. “Het slaat meteen op mijn longen.”
Artsen hebben hem verteld dat het herstel van zijn immuunsysteem tijd nodig heeft. Het kan nog drie tot vier jaar duren voordat zijn weerstand weer op het oude niveau is. Dat vraagt om geduld, voorzichtigheid en een andere manier van leven.
Leven met beperkingen
Mark probeert zijn dagen nu anders in te richten. Drukke agenda’s en impulsieve keuzes hebben plaatsgemaakt voor rust en regelmaat. Hij let beter op zijn lichaam en luistert naar signalen die hij vroeger misschien zou hebben genegeerd.
“Maar ik probeer er het beste van te maken en te genieten van het leven,” vertelt hij. Het is een houding die hem helpt om niet in angst te blijven hangen, maar vooruit te kijken naar wat wél kan.
Ook zorgen om zijn moeder
De gezondheidszorgen bleven niet beperkt tot Mark alleen. Tegelijkertijd met zijn z!ekenhuisopname lag ook zijn moeder Treesje, de ex-vrouw van Peter Gillis, in het z!ekenhuis. Zij verbleef eveneens op de intensive care met soortgelijke klachten. Het was een zware periode waarin moeder en zoon tegelijk moesten vechten voor herstel.
“Maar ook zij is er redelijk goed bovenop gekomen,” vertelt Mark. “Al geldt voor haar hetzelfde als voor mij: van het kleinste griepje kunnen we allebei ontzettend z!ek worden.” Die gedeelde kwetsbaarheid heeft hun band nog hechter gemaakt.
Samen sterk
Omdat zowel Mark als zijn moeder alleen wonen, hebben ze een vaste routine ontwikkeld. “Mijn moeder en ik zijn allebei alleen, dus ik eet dagelijks bij haar,” zegt hij. “Dan heeft ze wat aanspraak, en ik ook.”
Die momenten samen zijn belangrijk. Niet alleen praktisch, maar ook emotioneel. Ze begrijpen elkaars situatie als geen ander en kunnen steun bij elkaar vinden op dagen dat het herstel zwaarder voelt.
Een nieuw hoofdstuk
Na zijn z!ekenhuisopname besloot Mark het roer om te gooien. Op Instagram deelde hij een veelzeggende boodschap: “Nieuw hoofdstuk in het leven, 25 kg lichaamsgewicht eraf. Gezondheid op nummer 1 voor nu.” Het was een duidelijke keuze om zijn leven anders in te richten en zijn welzijn voorop te zetten.
Shownieuws ging destijds bij hem langs om over dat nieuwe hoofdstuk te praten. Mark straalde rust en vastberadenheid uit. “Ik heb nog nooit zo goed in mijn vel gezeten,” zei hij toen.
Kleine stappen, grote betekenis
Hoewel hij vooruitgang boekt, blijft Mark realistisch. Sommige dagen gaan beter dan andere. Zijn conditie vraagt om constante aandacht en hij moet regelmatig een stap terug doen. Toch ziet hij dat niet als falen, maar als onderdeel van het proces.
De ervaring heeft hem geleerd om milder voor zichzelf te zijn. Waar hij vroeger misschien door zou gaan, kiest hij nu vaker voor rust. Die verandering voelt voor hem als een belangrijke winst.
Leven met bewustzijn
De afgelopen periode heeft Marks kijk op het leven blijvend veranderd. Hij beseft hoe kwetsbaar gezondheid is en hoe snel zekerheden kunnen verschuiven. Dat besef maakt hem dankbaar voor alledaagse dingen: een goede dag, een etentje met zijn moeder, een wandeling zonder benauwdheid.
Voor fans die hem volgen, is zijn openheid herkenbaar en inspirerend. Hij laat zien dat herstel geen rechte lijn is, maar een pad met bochten, pauzes en nieuwe inzichten.
Vooruitkijken met voorzichtig optimisme
Mark Gillis kijkt vooruit met voorzichtig optimisme. Hij weet dat zijn lichaam tijd nodig heeft en dat volledige stabiliteit niet van vandaag op morgen terugkeert. Toch voelt hij zich sterker dan ooit, juist omdat hij nu bewuster leeft.
“Gezondheid staat op nummer één,” benadrukt hij. Het is een les die hij meeneemt in alles wat hij doet. Niet gedreven door angst, maar door respect voor wat zijn lichaam heeft doorgemaakt.
Een verhaal van veerkracht
Het verhaal van Mark Gillis is er één van veerkracht, realisme en nieuwe keuzes. Zijn herstel is indrukwekkend, maar hij laat ook zien dat genezen meer is dan ‘beter zijn’. Het is leren omgaan met beperkingen, luisteren naar je lichaam en ruimte maken voor wat écht belangrijk is.
Voor nu geniet Mark van de stappen die hij heeft gezet en de mensen die hem omringen. De toekomst blijft onzeker, maar één ding staat vast: hij gaat die tegemoet met meer aandacht, rust en waardering dan ooit tevoren.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.