Actueel
Slecht nieuws over gouden medaille Jutta Leerdam
Ophef rond olympische medailles: goud van Jutta Leerdam al beschadigd
Wat begon als een van de mooiste sportmomenten van deze Winterspelen, krijgt nu onverwacht een opmerkelijk vervolg. Jutta Leerdam, die met haar indrukwekkende rit op de 1.000 meter olympisch goud veroverde, heeft laten zien dat haar medaille inmiddels beschadigd is. In een interview met RTL Nieuws toont de schaatsster dat er een duidelijke deuk in het eremetaal zit. En ze blijkt niet de enige te zijn: meerdere sporters melden soortgelijke problemen met hun medailles.
De organisatie van de Olympische Spelen heeft inmiddels aangekondigd een onderzoek te starten naar de kwaliteit en constructie van de medailles. Want hoewel de sportprestaties onvergetelijk zijn, hoort het symbool dat daarbij hoort natuurlijk net zo duurzaam te zijn.
Een gouden moment met een onverwachte wending
Nog geen dag eerder stond Nederland massaal voor de televisie toen Leerdam zich naar olympisch goud schaatste. Haar tijd was overtuigend, haar ontlading groot en de beelden van haar emotionele reactie gingen de hele wereld over. De medaille die ze kreeg uitgereikt stond symbool voor jaren van trainen, opofferingen en mentale druk.
Juist daarom kwam de ontdekking dat de medaille beschadigd is voor veel fans als een verrassing. Tijdens een gesprek met een verslaggever liet Leerdam zien hoe zwaar de medaille eigenlijk is. Lachend vroeg ze of de journalist hem even wilde vasthouden, om te voelen hoeveel gewicht eraan hangt.
Volgens de schaatsster zou dat gewicht mogelijk een rol kunnen spelen. Het neklint waarmee de medaille wordt gedragen lijkt niet helemaal berekend op het zware eremetaal, waardoor deze gemakkelijker kan vallen of beschadigen.
Een ongelukkig moment op camera
Kort na haar overwinning gebeurde precies dat. Terwijl Leerdam samen met haar vriend een video opnam voor sociale media, gleed de medaille uit haar handen en kwam op de grond terecht. Dat moment werd vastgelegd op beeld en maakte meteen duidelijk dat het niet om een klein krasje ging, maar om een zichtbare beschadiging.
Hoewel het incident snel werd afgedaan met humor, bleek al snel dat het probleem breder lag. Andere atleten begonnen namelijk soortgelijke ervaringen te delen. Daarmee veranderde het verhaal van een ongelukkig moment in een groter vraagstuk over de kwaliteit van de olympische onderscheidingen.
Meer sporters melden schade
De Amerikaanse skikampioen Breezy Johnson vertelde dat haar medaille eveneens beschadigd raakte tijdens het vieren van haar overwinning. Volgens haar viel de medaille plotseling terwijl ze simpelweg stond te springen van blijdschap. “Ik deed niets bijzonders,” verklaarde ze. “Ik vierde alleen mijn overwinning en ineens lag hij op de grond.”
Ook de Zweedse langlaufster Ebba Andersson kreeg te maken met een vervelende situatie. Haar medaille viel tijdens een feestelijk moment in de sneeuw en brak daarbij zelfs in twee delen. Andersson vertelde later dat ze in de haast achter een ploeggenoot aan rende toen het gebeurde. De teleurstelling was groot, juist omdat een olympische medaille voor veel sporters een levenslange herinnering is.
Biatleet Justus Strelow meldde eveneens schade aan zijn bronzen medaille nadat deze tijdens een viermoment op de grond terechtkwam. Volgens hem moet er gekeken worden naar een oplossing voor atleten die hun medaille beschadigd zien raken zonder dat daar sprake is van onzorgvuldig gebruik.
Onderzoek door de organisatie
De groeiende hoeveelheid meldingen zorgde ervoor dat de organisatie van de Olympische Spelen niet anders kon dan reageren. Andrea Francisi, een van de verantwoordelijken binnen de organisatie, bevestigde dat er een onderzoek loopt naar de oorzaak van de problemen.
Volgens Francisi worden alle meldingen serieus genomen. “We zijn volledig op de hoogte van de situatie en hebben de beelden gezien,” liet hij weten. “De medaille is een van de belangrijkste symbolen voor atleten. Daarom besteden we maximale aandacht aan dit onderwerp.”
De organisatie wil achterhalen of het probleem ligt bij het materiaal, het ontwerp of mogelijk bij de bevestiging van het lint. Ook wordt gekeken of er een oplossing komt voor sporters van wie de medaille beschadigd is geraakt.
Meer dan alleen een stuk metaal
Voor buitenstaanders lijkt een beschadigde medaille misschien een klein detail, maar voor sporters ligt dat anders. Een olympische medaille vertegenwoordigt jaren van training, discipline en persoonlijke offers. Het is een tastbare herinnering aan een moment dat vaak maar één keer in een carrière voorkomt.
Juist daarom leeft het onderwerp zo sterk onder atleten en fans. Het gaat niet alleen om de waarde van het materiaal, maar vooral om de emotionele betekenis. Een beschadiging voelt voor sommigen alsof een stukje van dat moment verloren gaat.
Leerdam zelf reageerde relatief nuchter op de situatie. Ze benadrukte vooral hoe bijzonder het voelt om goud te hebben gewonnen, ongeacht de staat van de medaille. Toch hoopt ook zij dat er een oplossing komt, zodat het symbool van haar prestatie in perfecte staat kan blijven.
Discussie over ontwerp en duurzaamheid
De situatie heeft inmiddels ook een bredere discussie op gang gebracht over het ontwerp van olympische medailles. De laatste jaren worden medailles steeds groter en zwaarder gemaakt, deels om ze een luxere uitstraling te geven. Maar dat extra gewicht kan ook nadelen hebben, zeker wanneer sporters ermee rondlopen tijdens huldigingen, interviews en viermomenten.
Experts wijzen erop dat medailles tegenwoordig vaker intensief gebruikt worden voor foto’s, video’s en media-optredens dan vroeger. Dat verhoogt de kans op beschadiging, zeker wanneer het ontwerp niet volledig is afgestemd op praktisch gebruik.
Een gouden prestatie blijft overeind
Ondanks alle aandacht rond de beschadigingen blijft één ding overeind staan: de sportieve prestatie van Jutta Leerdam zelf. Haar rit op de 1.000 meter wordt nu al gezien als een van de hoogtepunten van deze Winterspelen. De emotionele beelden, de steun van haar team en de reacties uit Nederland maakten het moment compleet.
De discussie over de medailles zal de komende dagen ongetwijfeld doorgaan, maar voor Leerdam verandert het weinig aan wat ze heeft bereikt. Het goud om haar nek staat symbool voor jarenlange inzet en doorzettingsvermogen — iets wat geen deuk kan wegnemen.
De organisatie heeft beloofd snel duidelijkheid te geven over de uitkomst van het onderzoek. Tot die tijd blijft het een opmerkelijk verhaal binnen een verder feestelijke olympische week: een gouden moment dat onverwacht een kleine barst kreeg, maar waarvan de glans voor de sporters zelf onveranderd blijft.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.