Connect with us

Actueel

Schandalig nieuws over zangeres Sieneke: ‘Enorm pijnlijk’

Published

on

Wim Peeters hoopt op een teken van Sieneke: “Meer pijn van haar stilte dan van mijn z!ekte”

Wim Peeters, de grootvader van zangeres Sieneke, bevindt zich in een kwetsbare fase van zijn leven. De diagnose uitgezaaide slokdarmk*nker heeft zijn wereld op z’n kop gezet. Op dit moment ondergaat hij levensverlengende behandelingen en zijn vooruitzichten zijn onzeker. Toch is het niet alleen de z!ekte die hem parten speelt: vooral het uitblijven van contact met zijn kleindochter drukt zwaar op zijn hart.

In weekblad Story doet Wim zijn verhaal. Hij heeft nog zes chemokuren te gaan. Als deze geen resultaat opleveren, worden de behandelingen stopgezet. “Mijn gezondheid gaat achteruit, dat voel ik elke dag,” zegt hij openhartig. Maar waar hij nog het meest onder lijdt, is het totale stilzwijgen van zijn kleindochter. “Ze is niet één keer langs geweest. Dat doet ontzettend veel pijn.”

Emotionele leegte

Wim vertelt dat hij zich diep geraakt voelt door het gebrek aan contact vanuit zijn familie. “Sieneke en haar ouders hebben helemaal niets van zich laten horen. Geen telefoontje, geen kaartje, geen bezoek. En dat terwijl ik haar eerste kleinkind was en altijd klaarstond voor haar.”

Wat de situatie extra schrijnend maakt, is dat er volgens Wim geen sprake is van ruzie of een conflict. Hij zegt niet te begrijpen waarom zijn kleindochter nu op afstand blijft. “Ik heb haar nooit iets misdaan. Geen harde woorden, geen onenigheid. Ik begrijp er niets van. Juist nu ik haar steun het hardst nodig heb, blijft het stil.”

Het gevoel van afwijzing is groot. “Je zou denken dat familie er juist is in tijden van nood. Een arm om je schouder, een luisterend oor. Maar ik zit hier dag in dag uit, vechtend tegen een slopende z!ekte, en voel me tegelijkertijd emotioneel in de steek gelaten.”

Pijnlijk contrast

Wat de situatie voor Wim nóg moeilijker maakt, is het feit dat hij recent zag hoe Sieneke op sociale media haar steun uitsprak voor zanger Freek Rikkerink, die eveneens vecht tegen uitgezaaide k*nker. “Dat siert haar,” zegt Wim daar zonder wrok over. “Die jongen en zijn vrouw verdienen alle steun. Maar het voelt vreemd om haar zulke lieve woorden voor een ander te horen zeggen, terwijl ze haar eigen opa volledig lijkt te vergeten.”

De zangeres, die in 2010 landelijke bekendheid verwierf dankzij haar deelname aan het Eurovisie Songfestival, heeft nog niet publiekelijk gereageerd op de uitlatingen van haar grootvader. Wim zelf laat doorschemeren dat dit niet de eerste keer is dat hij zich buitengesloten voelt. Maar nu, met zijn gezondheid op het spel, komt het extra hard aan. “In deze fase hoop je op een beetje warmte, op het gevoel dat je er nog toe doet voor je familie.”

Een klein gebaar zou al genoeg zijn

Voor Wim gaat het niet om grote daden of publiek drama. Wat hij mist, zijn de kleine menselijke gebaren die zoveel troost kunnen bieden. “Een blik van herkenning, een korte knuffel, samen even praten. Al is het maar vijf minuten. Dat zou me zoveel goed doen.”

Hij benadrukt dat hij niets anders verlangt dan gewoon contact. “Je bent familie, toch? En dan hoop je dat dat in moeilijke tijden ook betekent dat je er voor elkaar bent. Ik vraag niet om vergeving of uitleg, alleen om een beetje nabijheid.”

Complexe familiebanden?

Het blijft gissen waarom het contact tussen Sieneke en haar grootvader zo is verwaterd. Familiebanden kunnen complex zijn, en niet elke situatie is zwart-wit. Maar volgens Wim is er geen aanleiding geweest voor een breuk. “Er is niets voorgevallen. Geen ruzie, geen verwijt. Dat maakt het zo pijnlijk: ik snap het gewoon niet.”

De onzekerheid over het waarom vreet aan hem. “Ik lig hier elke dag te vechten, en hoop vooral nog iets van waardigheid en liefde te ervaren in de tijd die me rest. Maar als je eigen kleindochter je niet meer wil zien, doet dat soms meer pijn dan de z!ekte zelf.”

Hoop sterft het laatst

Toch weigert Wim de hoop op te geven. “Misschien leest ze dit,” zegt hij stil. “Misschien denkt ze dan: ‘Ik ga toch even langs.’ Dat zou echt alles voor me betekenen. Eén moment samen, dat is al genoeg.”

Zijn woorden zijn geen verwijt, maar een zacht uitgesproken wens. Een laatste roep om verbondenheid, om niet vergeten te worden door degene die hij jarenlang op handen droeg.

Actueel

An Lemmens in tranen bij afscheid: “Het voelt definitief”

Published

on

Emotioneel afscheid van An Lemmens bij ‘Een Echte Job’: “Mag ik dit vaker doen?”

Voor de vele trouwe kijkers van Een Echte Job is het een moment vol gemengde gevoelens. De laatste aflevering van het veelbesproken programma is uitgezonden, en dat betekent ook het tijdelijke afscheid van An Lemmens als vroedvrouw. De presentatrice liet de afgelopen weken een diepe indruk achter met haar betrokkenheid, empathie en openhartigheid in de verloskamer. Op Instagram blikt ze nu terug – én vooruit.

Een programma dat raakte

In Een Echte Job draaide alles om het échte leven. Geen gescripte drama of opgelegde spanning, maar rauwe, pure verhalen recht uit het hart van de zorg. An Lemmens dompelde zich volledig onder in de wereld van de verloskunde. Kijkers zagen hoe ze meehielp bij bevallingen, meeleefde met ouders én stil werd bij momenten van verdriet.

Het programma wist niet alleen informatief te zijn, maar vooral ook emotioneel. Thema’s zoals geboorte, verlies, onzekerheid en hoop kwamen aan bod. En die openhartigheid van An maakte dat veel mensen zich in haar herkenden.

An Lemmens: “Deze ervaring heeft mij veranderd”

Na de uitzending van de laatste aflevering richtte An zich via sociale media tot haar volgers. In een persoonlijke boodschap op Instagram schreef ze hoe diep de ervaring haar heeft geraakt. “Wat een rollercoaster aan emoties, aan inzichten en aan levensverhalen”, begon ze. “Ik heb gehuild, gelachen, meegeleefd en vooral: geleerd.”

Ze benadrukt dat het niet enkel ging om het medische aspect van het werk als vroedvrouw, maar vooral om het menselijke: “Het wonder van nieuw leven, maar ook de angst, de twijfel en soms het afscheid. Alles zit in die eerste momenten.”

Open vraag aan haar volgers

Maar wat vooral opvalt in haar bericht, is de vraag die An haar kijkers stelt:
“Mag ik dit vaker doen?”
Een simpele, maar veelzeggende zin. Ze vraagt of mensen meer van dit soort programma’s willen zien. “Willen jullie dat ik vaker dit soort verhalen vertel? Echte mensen, echte emoties, echte ervaringen – dat is waar mijn hart sneller van gaat kloppen,” schrijft ze.

Het is een duidelijke indicatie dat An openstaat voor een vervolg. Niet alleen op Een Echte Job, maar misschien ook op andere projecten waarin het menselijke centraal staat.

Veel bijval op social media

De reacties onder haar bericht zijn hartverwarmend. Honderden volgers laten weten dat ze geraakt zijn door het programma en de rol die An daarin speelde. “Jij hebt mijn respect echt verdiend, An,” schrijft iemand. Een ander voegt eraan toe: “Zelden zo’n eerlijk programma gezien. Als dit de toekomst van televisie is, teken ik direct.”

Ook collega’s uit de media- en zorgsector reageren enthousiast. Een vroedvrouw schrijft: “Wat jij hebt laten zien, is zo herkenbaar voor ons in het veld. Bedankt dat je dit vak met zoveel liefde en respect hebt neergezet.”

Komt er een vervolg?

Of er een tweede seizoen van Een Echte Job komt, is op dit moment nog niet bevestigd door de zender. Maar insiders laten doorschemeren dat de kans groot is. De kijkcijfers waren solide en de online betrokkenheid is uitzonderlijk hoog. Als de publieke respons op An’s oproep positief blijft, lijkt een vervolg slechts een kwestie van tijd.

Televisiemakers houden de reacties in elk geval nauwlettend in de gaten. De combinatie van maatschappelijke relevantie, authentieke verhalen en een bekende presentatrice als gids door deze wereld blijkt een gouden formule.

Een nieuwe richting voor An Lemmens?

De vraag blijft: staat An Lemmens aan het begin van een nieuwe fase in haar carrière? In plaats van entertainment en talentenjachten lijkt ze zich steeds meer te profileren als een verteller van menselijke verhalen – een brug tussen de kijker en het leven van alledag.

In eerdere interviews gaf ze al aan steeds meer behoefte te voelen aan projecten met inhoud en impact. “Ik wil mensen raken. Ik wil iets vertellen dat blijft hangen,” zei ze vorig jaar nog in een gesprek met Het Laatste NieuwsEen Echte Job past daar naadloos in.

Meer dan televisie alleen

Wat dit programma zo bijzonder maakt, is dat het verder gaat dan televisie. Het werpt licht op een sector die vaak onderbelicht blijft, maar een enorme impact heeft op het leven van mensen: de geboortezorg. De betrokkenheid van An Lemmens bij de gezinnen, de verpleging en de artsen zorgde voor meer bewustzijn, meer waardering en meer begrip.

In een tijd waarin de zorg onder druk staat, levert een programma als Een Echte Job ook een maatschappelijke bijdrage. Het maakt zichtbaar wat normaal achter gesloten deuren gebeurt – en het laat zien hoe kwetsbaar én krachtig die momenten zijn.

Een toekomst vol mogelijkheden

De komende weken zal duidelijk worden of de vraag van An Lemmens beantwoord wordt. Maar de eerste signalen wijzen erop dat het publiek snakt naar échte verhalen. Naar programma’s waarin empathie en verbondenheid centraal staan. En naar presentatoren die de moed hebben om zich kwetsbaar op te stellen.

Voor An lijkt de ervaring met Een Echte Job in ieder geval een kantelpunt te zijn geweest. Een ervaring die ze wil delen, herhalen en verder uitdiepen. Of dat opnieuw als vroedvrouw is, of in een ander menselijk project, dat zal de tijd uitwijzen.

Conclusie: Een programma dat blijft hangen

De laatste aflevering van Een Echte Job markeert het einde van een televisiereeks, maar mogelijk ook het begin van iets groters. Voor An Lemmens én voor de kijkers. Met haar oprechte vraag — “Mag ik dit vaker doen?” — raakt ze een snaar bij velen.

Het succes van het programma toont aan dat er behoefte is aan verhalen die raken, die verbinden en die tonen wat het betekent om mens te zijn. An Lemmens heeft dat talent – en de wil – om die verhalen te blijven vertellen.

Of er een tweede seizoen komt? Die beslissing ligt nu deels bij de kijker. Maar één ding is zeker: Een Echte Job heeft zijn sporen nagelaten. En als het aan An ligt, is dit pas het begin.

Continue Reading