Actueel
Ruben Van Gucht gaat nu helemaal los over zijn bedpartners: “Recent nog”
Bij de Vlaamse openbare omroep VRT zijn ze wel wat gewend als het gaat om uitgesproken persoonlijkheden, scherpe meningen en openhartige gesprekken. Maar zelfs binnen die context blijft Ruben Van Gucht een figuur die telkens weer weet te verrassen. De sportjournalist en radiopresentator staat bekend om zijn directe stijl, zijn relativerende humor en zijn opvallende openheid over het privéleven. En precies dat laatste zorgde deze week opnieuw voor opschudding.
In zijn eigen programma De Weekwatchers op Radio 2 liet Van Gucht zich opnieuw van zijn meest ongeremde kant zien. Waar veel collega’s zorgvuldig balanceren tussen eerlijkheid en discretie, lijkt Ruben die grens bewust op te zoeken – of zelfs te overschrijden. Dit keer deed hij dat niet met een vage hint of een halve bekentenis, maar met een concreet cijfer dat meteen zijn weg vond naar sociale media, nieuwswebsites en appgroepen.
Een vaste traditie met onverwachte gevolgen
De aanleiding was een vaste rubriek binnen De Weekwatchers, waarin de gast van de week één vraag mag stellen aan de presentator. Een vraag die verplicht beantwoord moet worden, zonder ontwijkende antwoorden of journalistieke uitvluchten. Die regel zorgt vaker voor leuke radio, maar deze keer werd het moment extra pikant.
Te gast was roeier Ward Lemmelijn, zelf niet bang voor een directe vraag. Hij twijfelde dan ook geen seconde en stelde de vraag die al maanden, misschien zelfs jaren, rondzingt in mediakringen: hoeveel vrouwen staan er nu écht op die fameuze lijst waar Van Gucht in het verleden al meermaals naar verwees?
Het ging om een lijst die bijna mythische proporties heeft aangenomen. Een onderwerp waar Ruben eerder speels, ontwijkend of dubbelzinnig over sprak, maar nooit concreet werd. Tot nu.
Een antwoord zonder omwegen
Waar sommigen een grap, een ontwijkend antwoord of een relativering verwachtten, kwam Van Gucht verrassend resoluut uit de hoek. Met een glimlach, zonder hoorbare aarzeling, sprak hij het cijfer uit dat meteen bleef hangen: “Het zijn er 69. En er is recent nog eentje bijgekomen.”
Die ene zin was voldoende om de studio even stil te krijgen. Voor het eerst bevestigde Ruben niet alleen het bestaan van de lijst, maar gaf hij ook een exact aantal prijs. Geen schatting, geen ironische knipoog, maar een helder getal. De reactie liet niet lang op zich wachten. In de studio werd gelachen, verbaasd gereageerd en hier en daar ongelovig het hoofd geschud. Buiten de radiomuren begon het gesprek pas echt.
Van studio naar sociale media
Binnen enkele minuten na de uitzending circuleerden fragmenten van het moment op sociale media. Op X, Instagram en Facebook werd het fragment massaal gedeeld, becommentarieerd en bediscussieerd. Voorstanders prezen zijn eerlijkheid en vonden het verfrissend dat iemand zo open durft te zijn over zijn leven. Critici spraken dan weer van onnodige provocatie en vroegen zich af wat de meerwaarde is van zulke bekentenissen op de openbare radio.
Toch lijkt dat laatste Ruben Van Gucht nauwelijks te deren. Wie zijn mediacarrière volgt, weet dat hij al langer bewust kiest voor transparantie – ook als die ongemakkelijk is. Of misschien juist daarom.
Past in een langer verhaal
De uitspraak kwam niet uit de lucht vallen. Ze past perfect binnen de manier waarop Van Gucht de voorbije jaren over zijn privéleven communiceert. Hij sprak eerder al openlijk over alternatieve relatievormen, over polyamorie en over zijn huwelijk met voormalig topatlete Blanka Vlašić. Ook die relatie haalde regelmatig de media, niet in het minst door de uitgesproken standpunten van Ruben zelf.
Waar veel publieke figuren ervoor kiezen om persoonlijke zaken af te schermen, lijkt Van Gucht net energie te halen uit het openbreken van taboes. Hij benoemt, nuanceert en relativeert, maar verbergt zelden. Voor sommigen is dat moedig, voor anderen ongemakkelijk of zelfs provocerend. Maar onverschillig laat hij bijna niemand.
Geen poging tot sussen
Opvallend was dat Van Gucht na zijn uitspraak geen enkele poging deed om de gemoederen te sussen. Geen uitleg, geen moreel kader, geen poging om het cijfer te nuanceren. Hij liet het gewoon staan, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Dat maakt het voor velen des te intrigerender.
Het lijkt een bewuste keuze: door niet te verdedigen of te verklaren, blijft het gesprek open. De luisteraar moet zelf bepalen wat hij ervan vindt. Is het opschepperij? Radical honesty? Een vorm van zelfrelativering? Of gewoon radio-entertainment pur sang?
De bal kaatst terug
Zoals de traditie het voorschrijft, bleef het niet bij één bekentenis. De vraag kaatste namelijk terug naar Ward Lemmelijn, die zelf ook moest antwoorden op dezelfde kwestie. Zijn cijfer lag aanzienlijk lager: 16. Het contrast zorgde voor gelach in de studio en bracht de spanning meteen terug naar een luchtigere sfeer.
Het moment toonde mooi het verschil in persoonlijkheid tussen beide mannen. Waar Lemmelijn zichtbaar wat gegeneerd was, bleef Van Gucht ontspannen, bijna nonchalant. Het gesprek bleef respectvol, speels en zonder oordeel, wat precies de kracht van het format lijkt te zijn.
Publieke figuur, privéleven
De episode roept opnieuw de vraag op waar de grens ligt tussen publieke en private informatie. Moet alles gezegd kunnen worden op de radio? Of draagt een publieke figuur ook verantwoordelijkheid om bepaalde details voor zichzelf te houden? Ruben Van Gucht lijkt daar een duidelijk standpunt in te hebben: wat hij zelf vertelt, mag besproken worden.
Dat betekent niet dat hij geen kritiek verwacht. Integendeel. Hij lijkt zich zeer bewust van het effect van zijn woorden en kiest er toch voor om ze uit te spreken. Misschien juist omdat hij het debat niet schuwt.
Een stem die blijft nazinderen
Of je hem nu bewondert of bekritiseert, één ding staat vast: Ruben Van Gucht weet hoe hij gesprekken op gang brengt. Met één zin, één cijfer en één glimlach zette hij opnieuw een maatschappelijk gesprek in gang over openheid, relaties en publieke eerlijkheid.
In een medialandschap waar veel uitspraken zorgvuldig worden afgewogen, blijft hij kiezen voor directheid. En zolang hij dat blijft doen, zal hij een van de meest besproken stemmen op de Vlaamse radio blijven.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.