Actueel
Ria Valk (83) deelt vreselijk verdriet: “Veel te jong”
Het jaar 2024 is voor de 83-jarige zangeres Ria Valk allesbehalve soepel begonnen. In een openhartig interview met weekblad Party deelt ze haar verdriet over een groot verlies en de impact die dat op haar heeft gehad. Ondanks haar tegenslagen blijft ze positief en houdt ze zichzelf actief, een voorbeeld van veerkracht en doorzettingsvermogen.
Moeite met afscheid nemen
Ria heeft naar eigen zeggen altijd moeite gehad met begrafenissen en crematies. Ze legt uit waarom ze dit soort gebeurtenissen liever vermijdt: “Ik ga er liever niet heen,” zegt ze eerlijk. “Het zet je aan het denken, van: gatverdamme, straks lig ik daar ook. Afhankelijk van wie het betreft, kan ik er echt verdrietig van worden.”
Het afgelopen jaar werd Ria geconfronteerd met het verlies van een dierbare die een belangrijke rol in haar leven speelde: producer Jacques van Eijck. “Hij was niet alleen een collega, maar ook een goede vriend,” vertelt ze. Jacques was verantwoordelijk voor enkele van Ria’s hits, zoals Oma Wil Een Toy Boy, maar ook voor Wolter Kroes’ bekende nummer Ik Heb De Hele Nacht Ligggen Dromen.
Een groot verlies
Het 0verlijden van Jacques heeft Ria diep geraakt. “Hij ging veel te vroeg, hij was nog geen zestig,” vertelt ze met voelbare emotie. Dit verlies heeft haar nog bewuster gemaakt van haar eigen sterfelijkheid. Toch blijft ze dankbaar voor haar gezondheid en vitaliteit. “Ik hoor vaak: ‘Ik zou tekenen voor hoe jij er nu uitziet.’ Over een paar maanden, op 11 februari, word ik 84,” zegt ze trots.
Niet stilzitten: een actieve levenshouding
Ondanks het verdriet en haar eigen reflecties op het leven blijft Ria Valk niet stilzitten. Ze staat bekend om haar energieke en ondernemende karakter, en dat laat ze nog steeds zien. Vorig jaar verraste ze haar fans met een vrolijk en ludiek nummer getiteld Zandvoort, de Formule 1, geïnspireerd door Max Verstappen en de races. Haar idee was om het nummer speciaal aan Max op te dragen, maar dat liep anders. “Zijn advocaten lieten weten dat hij een merk is,” vertelde ze eerder aan Shownieuws. Hierdoor mocht ze het nummer niet officieel als ode aan de coureur uitbrengen.
Incident op de grid: Ali B en Max Verstappen
Een opvallend moment in de Formule 1-wereld dat veel aandacht trok, was de actie van rapper Ali B. Hij wist na een race Max Verstappen te benaderen op de grid. Ali liep recht op de coureur af, pakte hem vast en begon een geïmproviseerde rap op te zeggen. Het ongemakkelijke moment werd door de camera’s vastgelegd, en Max leek er niet op voorbereid te zijn. Het incident zorgde voor veel kritiek, zeker gezien de reputatie van Ali B en de strakke protocollen in de Formule 1.
Dit contrast tussen Ria’s bescheiden en respectvolle benadering van haar idool Max Verstappen en Ali’s gedurfde actie is opvallend. Waar Ria begripvol omging met de strenge regels rondom het gebruik van Max’ naam en merk, zorgde Ali’s actie voor ongemak en opgetrokken wenkbrauwen.
Reflectie en doorzettingsvermogen
Ondanks alles blijft Ria positief en in beweging. Ze beseft dat het leven niet altijd gemakkelijk is, maar haar energieke houding helpt haar om door te gaan. “Ik blijf doorgaan, want dat houdt me jong,” zegt ze lachend.
Haar vermogen om ondanks tegenslagen in beweging te blijven, zowel fysiek als creatief, maakt haar een inspiratiebron voor velen. Of het nu gaat om het maken van nieuwe muziek of het omgaan met verdriet, Ria blijft een toonbeeld van optimisme en veerkracht.
Een voorbeeld voor velen
Met haar 84ste verjaardag om de hoek laat Ria Valk zien dat leeftijd slechts een getal is. Haar openhartigheid over verlies en haar positieve kijk op het leven inspireren haar fans en maken haar een icoon in de Nederlandse muziekwereld. Of het nu gaat om het herdenken van een dierbare vriend of het vinden van vreugde in nieuwe projecten, Ria blijft stralen.
Wat is jouw favoriete herinnering aan Ria Valk? Laat het ons weten in de reacties!
Actueel
Opnieuw schokkend nieuws opgedoken over moeder Monique
Wat begon als een noodoplossing uit medemenselijkheid, is inmiddels uitgegroeid tot een pijnlijk hoofdstuk vol verwijten, woede en ongemak. Monique Hansler ligt opnieuw onder vuur, ditmaal vanwege haar gedrag richting Marc Trines, de man die Denise van der Laan opving nadat zij abrupt uit het huis van de familie Hansler werd gezet in Altea. In een openhartig gesprek met weekblad Story doet Trines nu zijn verhaal – en dat schetst een beeld dat bij veel kijkers opnieuw vragen oproept over de manier waarop Mama Mo met anderen omgaat.
Van realitydrama naar rauwe werkelijkheid
Kijkers van De Hanslers: Van de Piste naar de Playa zagen het allemaal gebeuren: de situatie tussen Monique en Denise escaleerde in rap tempo. Wat begon als onderlinge spanningen, eindigde in een explosieve confrontatie waarin Denise letterlijk haar koffers moest pakken. Monique was woedend omdat Denise volgens haar “dingen had geroepen” over haar op de boulevard van Altea. In de serie werd duidelijk hoe hoog de emoties opliepen en hoe snel de situatie onhoudbaar werd.
Het gevolg: Denise stond plotseling op straat, zonder vaste verblijfplaats, in een vreemd land. Wat op televisie misschien leek op een dramatisch moment in een realityserie, bleek in werkelijkheid een zeer kwetsbare situatie.
Een toevallige ontmoeting met grote gevolgen
Marc Trines had op dat moment
geen enkele intentie om onderdeel te worden van dit conflict. Hij
ontmoette Denise een dag vóór de escalatie, toevallig, op het
terras van een beachclub in Altea.
“Toen leek er echt nog niets aan de hand,” vertelt Trines
aan Story. “We
raakten gewoon aan de praat. Ik vertelde wat ik hier deed, dat ik
samen met mijn partner caravans verhuur die we als B&B
gebruiken.”
Een onschuldig gesprek, zonder enig vermoeden dat hij een dag later een cruciale rol zou spelen in Denise’ leven.
“Ik ben eruit gezet en weet niet waar ik heen moet”
Die volgende dag kreeg Trines
plots een telefoontje van Denise.
“Ze klonk overstuur,” zegt hij. “Ze zei: ‘Ik ben op straat gezet en weet niet waar ik
naartoe moet.’ Dat komt natuurlijk keihard binnen.”
Trines hoefde niet lang na te
denken. Toevallig was er nog plek in één van de caravans die hij
verhuurt.
“Ik dacht: dan heeft ze in ieder geval een dak boven haar hoofd.
Van daaruit kunnen we verder kijken.”
Belangrijk detail: Denise
verbleef daar niet gratis.
“Ze heeft gewoon netjes betaald voor haar verblijf,” benadrukt
Trines. “Het was geen gunst zonder afspraken. Het was een
tijdelijke, eerlijke oplossing.”
Woede aan de andere kant van de lijn
Waar Trines dacht iets goeds te doen, bleek dat bij Monique Hansler totaal verkeerd te vallen. Volgens hem nam zij persoonlijk contact met hem op – en dat gesprek verliep allesbehalve vriendelijk.
“Ze belde me op en was woedend,” vertelt hij. “Ze begon me uit te schelden. Ze vroeg hoe ik het in mijn hoofd haalde om Denise op te vangen en haar te helpen.”
De toon van het gesprek maakte
diepe indruk.
“Het ging niet om een normaal meningsverschil. Het was echt
agressief. Ik werd voor van alles uitgemaakt.”
Volgens Trines probeerde
Monique hem ook emotioneel onder druk te zetten door te zeggen dat
zij toch “vrienden” waren.
“Maar dat vond ik echt onzin. Ik heb één keer bij haar op het
terras gezeten. Dat maakt ons geen vrienden.”
Medemenselijkheid versus loyaliteit
Wat deze situatie extra pijnlijk maakt, is de morele botsing die erin besloten ligt. Aan de ene kant een vrouw die plotseling dakloos is, aan de andere kant een familieconflict waarin loyaliteit wordt verwacht.
“Ik heb geen seconde getwijfeld,” zegt Trines. “Als iemand belt en zegt dat ze nergens heen kan, dan help je. Punt.”
Dat juist dát werd aangegrepen
als reden voor woede, begrijpt hij nog steeds niet.
“Het voelde alsof ik werd gestraft omdat ik gewoon menselijk
reageerde.”
Angstige nachten in de caravan
Hoewel Denise dankbaar was voor de opvang, voelde ze zich in de caravan allesbehalve veilig. Dat vertelde ze eerder al zelf, en Trines bevestigt dat beeld.
“Er stond wel een hekje om het terrein,” vertelt Denise elders, “maar ’s nachts hoorde ik scooters voorbijrijden. Dan dacht ik steeds: wat als er iemand het terrein op loopt?”
Voor iemand die net emotioneel
is uitgeput, in conflict ligt met een machtige familie én in een
vreemd land zit, waren die nachten zwaar.
“Het voelde doodeng,” gaf Denise toe. “Je bent constant alert.”
Een situatie die verder gaat dan televisie
Wat deze onthullingen vooral laten zien, is dat de impact van reality-tv niet stopt zodra de camera’s uitgaan. Achter de schermen spelen echte emoties, echte angsten en echte gevolgen.
Voor Marc Trines bleef er
vooral verbijstering achter.
“Ik ben geen onderdeel van hun familie, geen deelnemer aan dat
programma. Ik deed gewoon wat ik dacht dat juist was.”
Dat hij daar vervolgens persoonlijk op werd aangesproken – en volgens hem zelfs verbaal werd aangevallen – heeft zijn kijk op de situatie blijvend veranderd.
Publieke reacties en groeiende kritiek
Sinds het verschijnen van zijn verhaal reageren kijkers en lezers opnieuw fel. Op sociale media klinkt veel steun voor Trines en Denise. Veel mensen prijzen zijn keuze om te helpen, ongeacht de gevolgen.
Tegelijkertijd groeit de kritiek op Monique Hansler verder. Voor velen past dit gedrag in een patroon dat zij al langer menen te zien: weinig empathie, sterke controle en felle reacties wanneer iemand haar gezag lijkt te ondermijnen.
Geen vrienden, geen agenda
Voor Trines is één ding
duidelijk: hij had geen verborgen agenda.
“Ik wilde geen kant kiezen, geen partij zijn. Ik wilde gewoon
helpen.”
Of hij nog contact heeft met
Denise?
“We hebben elkaar nog gesproken, ja. Maar iedereen probeert nu
vooral zijn leven weer op te pakken.”
Een wrange nasmaak
Wat begon als een menselijke handreiking, eindigde in een conflict dat niemand had voorzien. Voor Marc Trines is het hoofdstuk afgesloten, maar de wrange nasmaak blijft.
“Ik zou het zo weer doen,” zegt hij. “Maar ik had nooit verwacht dat hulp bieden zoveel woede zou oproepen.”
En daarmee raakt dit verhaal aan een grotere
vraag die veel kijkers bezighoudt:
waar
ligt de grens tussen loyaliteit en menselijkheid – en wie bepaalt
die eigenlijk?