Actueel
Ria Valk (83) deelt vreselijk verdriet: “Veel te jong”
Het jaar 2024 is voor de 83-jarige zangeres Ria Valk allesbehalve soepel begonnen. In een openhartig interview met weekblad Party deelt ze haar verdriet over een groot verlies en de impact die dat op haar heeft gehad. Ondanks haar tegenslagen blijft ze positief en houdt ze zichzelf actief, een voorbeeld van veerkracht en doorzettingsvermogen.
Moeite met afscheid nemen
Ria heeft naar eigen zeggen altijd moeite gehad met begrafenissen en crematies. Ze legt uit waarom ze dit soort gebeurtenissen liever vermijdt: “Ik ga er liever niet heen,” zegt ze eerlijk. “Het zet je aan het denken, van: gatverdamme, straks lig ik daar ook. Afhankelijk van wie het betreft, kan ik er echt verdrietig van worden.”
Het afgelopen jaar werd Ria geconfronteerd met het verlies van een dierbare die een belangrijke rol in haar leven speelde: producer Jacques van Eijck. “Hij was niet alleen een collega, maar ook een goede vriend,” vertelt ze. Jacques was verantwoordelijk voor enkele van Ria’s hits, zoals Oma Wil Een Toy Boy, maar ook voor Wolter Kroes’ bekende nummer Ik Heb De Hele Nacht Ligggen Dromen.
Een groot verlies
Het 0verlijden van Jacques heeft Ria diep geraakt. “Hij ging veel te vroeg, hij was nog geen zestig,” vertelt ze met voelbare emotie. Dit verlies heeft haar nog bewuster gemaakt van haar eigen sterfelijkheid. Toch blijft ze dankbaar voor haar gezondheid en vitaliteit. “Ik hoor vaak: ‘Ik zou tekenen voor hoe jij er nu uitziet.’ Over een paar maanden, op 11 februari, word ik 84,” zegt ze trots.
Niet stilzitten: een actieve levenshouding
Ondanks het verdriet en haar eigen reflecties op het leven blijft Ria Valk niet stilzitten. Ze staat bekend om haar energieke en ondernemende karakter, en dat laat ze nog steeds zien. Vorig jaar verraste ze haar fans met een vrolijk en ludiek nummer getiteld Zandvoort, de Formule 1, geïnspireerd door Max Verstappen en de races. Haar idee was om het nummer speciaal aan Max op te dragen, maar dat liep anders. “Zijn advocaten lieten weten dat hij een merk is,” vertelde ze eerder aan Shownieuws. Hierdoor mocht ze het nummer niet officieel als ode aan de coureur uitbrengen.
Incident op de grid: Ali B en Max Verstappen
Een opvallend moment in de Formule 1-wereld dat veel aandacht trok, was de actie van rapper Ali B. Hij wist na een race Max Verstappen te benaderen op de grid. Ali liep recht op de coureur af, pakte hem vast en begon een geïmproviseerde rap op te zeggen. Het ongemakkelijke moment werd door de camera’s vastgelegd, en Max leek er niet op voorbereid te zijn. Het incident zorgde voor veel kritiek, zeker gezien de reputatie van Ali B en de strakke protocollen in de Formule 1.
Dit contrast tussen Ria’s bescheiden en respectvolle benadering van haar idool Max Verstappen en Ali’s gedurfde actie is opvallend. Waar Ria begripvol omging met de strenge regels rondom het gebruik van Max’ naam en merk, zorgde Ali’s actie voor ongemak en opgetrokken wenkbrauwen.
Reflectie en doorzettingsvermogen
Ondanks alles blijft Ria positief en in beweging. Ze beseft dat het leven niet altijd gemakkelijk is, maar haar energieke houding helpt haar om door te gaan. “Ik blijf doorgaan, want dat houdt me jong,” zegt ze lachend.
Haar vermogen om ondanks tegenslagen in beweging te blijven, zowel fysiek als creatief, maakt haar een inspiratiebron voor velen. Of het nu gaat om het maken van nieuwe muziek of het omgaan met verdriet, Ria blijft een toonbeeld van optimisme en veerkracht.
Een voorbeeld voor velen
Met haar 84ste verjaardag om de hoek laat Ria Valk zien dat leeftijd slechts een getal is. Haar openhartigheid over verlies en haar positieve kijk op het leven inspireren haar fans en maken haar een icoon in de Nederlandse muziekwereld. Of het nu gaat om het herdenken van een dierbare vriend of het vinden van vreugde in nieuwe projecten, Ria blijft stralen.
Wat is jouw favoriete herinnering aan Ria Valk? Laat het ons weten in de reacties!
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.