Actueel
Publiek pest valszingende vriendin Peter Gillis van podium af
Publiek pest valszingende vriendin van Peter Gillis van podium af
Wendy van Hout had tot voor kort nog nooit een microfoon vastgehouden, laat staan dat ze wist hoe ze ermee om moest gaan. Toch heeft ze zichzelf inmiddels tot zangeres gebombardeerd en treedt ze regelmatig op. Maar haar zangkunsten worden niet door iedereen gewaardeerd, en dat werd afgelopen weekend op pijnlijke wijze duidelijk.
Een opmerkelijk optreden
Recentelijk stond Wendy op het podium van het Megapiratenfestijn in Gelderland, een groot evenement waar menig volkszanger en feestartiest optreedt. Haar optreden was echter allesbehalve een succes. Bezoekers keken vol verbazing toe en vroegen zich hardop af hoe het mogelijk was dat ze daar mocht staan. Het antwoord op die vraag lijkt voor velen eenvoudig: haar vriend Peter Gillis zou invloed hebben gehad op haar aanwezigheid daar. Hoewel dit niet met zekerheid te zeggen is, blijft het opmerkelijk dat iemand zonder zangervaring zo’n groot podium krijgt.
Kritiek en reacties
Het optreden van Wendy riep felle reacties op. Niet alleen in de zaal, maar ook op sociale media regende het kritiek. Veel mensen vonden haar stem onverdraaglijk en zagen haar aanwezigheid op het festival als een belediging voor echte artiesten die jarenlang werken om zo’n podium te bereiken. Toch lijkt Wendy zich hier niets van aan te trekken.
“Ik heb genoten van mijn optreden,” reageerde ze in een interview. “Mensen hebben altijd iets te zeuren, maar ik ben hier om muziek te maken en te genieten. Of anderen dat nou leuk vinden of niet.”
Haar zelfvertrouwen lijkt door de negatieve reacties niet te zijn aangetast. Sterker nog, ze heeft grootse plannen voor de toekomst.
Toekomstplannen en ambities
In een recent interview met weekblad Party vertelde Wendy dat ze gelooft dat dit pas het begin is. “Als dit het begin is, waar eindigt het dan?” vroeg ze zich af. Ze droomt ervan om vaker op te treden en zichzelf te bewijzen in de muziekindustrie. Ondanks alle kritiek is ze vastbesloten door te gaan met zingen en ziet ze zichzelf al als een succesvolle artiest in de dop.
Maar niet iedereen is even optimistisch over haar toekomst als zangeres. Collega-artiesten reageren terughoudend en het publiek lijkt haar niet bepaald met open armen te ontvangen.
Aanhoudende kritiek
Niet alleen online, maar ook tijdens haar optredens wordt Wendy geconfronteerd met kritiek. Zo trad ze afgelopen weekend op bij Hart voor Muziek, een evenement waar volkszangers en Nederlandstalige artiesten optreden. Toen haar naam werd aangekondigd, was er een handjevol mensen dat juichte, maar het overgrote deel van het publiek reageerde met boegeroep. Een pijnlijke situatie voor iedere artiest, maar Wendy lijkt zich hier weinig van aan te trekken.
“Ik weet dat sommige mensen mij niet mogen, maar dat komt gewoon door jaloezie,” beweert ze zelfverzekerd. “Ik heb in korte tijd iets bereikt waar anderen jaren over doen. Dat steekt natuurlijk.”
Steun van Peter Gillis
Veel mensen speculeren dat haar vriend Peter Gillis een rol speelt in haar prille zangcarrière. De miljonair en realityster heeft immers de middelen en connecties om deuren te openen die normaal gesproken gesloten blijven voor beginnende artiesten. Hoewel er geen hard bewijs is dat hij direct invloed heeft uitgeoefend op haar optredens, blijft het feit dat Wendy zonder enige muzikale ervaring op grote evenementen mag optreden opmerkelijk.
Critici wijzen erop dat Gillis zijn bekendheid en financiële invloed zou kunnen gebruiken om Wendy aan boekingen te helpen. Anderen vinden dat Wendy simpelweg haar droom mag najagen en zichzelf moet kunnen bewijzen op eigen kracht. Hoe dan ook, haar carrière lijkt voorlopig niet te stoppen, ondanks de negatieve reacties.
Publiek spreekt zich uit
Dat het publiek geen fan is van Wendy’s zangkwaliteiten, bleek ook uit de reacties na haar laatste optreden. Op sociale media regende het reacties van teleurgestelde bezoekers:
- “Het was echt niet om aan te horen. Hoe kan iemand met zo’n stem op een podium staan?”
- “Dit moet toch gewoon een grap zijn? Niemand betaalt hier toch echt voor?”
- “Zelfs de karaokebar zou haar niet binnenlaten. Dit is echt een belediging voor muziek.”
Ondanks deze felle kritiek blijft Wendy vasthouden aan haar dromen. Ze blijft doorgaan met optreden en ziet zichzelf al als een vaste naam in de Nederlandstalige muziekscene. “Ik laat me door niemand tegenhouden,” zegt ze strijdlustig. “Ik weet dat ik talent heb en ik ga dat bewijzen.”
Bezoekers Mega Piraten Festijn slopen Wendy van Hout: “Ze zong zo vals a… https://t.co/sWDcOhD6zN via @YouTube
— Jurgen Rau (@JurgenRau2) December 27, 2024
De toekomst van Wendy’s zangcarrière
De vraag is of Wendy’s doorzettingsvermogen uiteindelijk zal resulteren in een succesvolle carrière, of dat het publiek haar blijft afwijzen. Voorlopig lijkt ze vastberaden om haar dromen waar te maken, ongeacht de weerstand die ze ondervindt.
Zal ze ooit geaccepteerd worden door het grote publiek, of blijft ze vooral bekend als de vriendin van Peter Gillis die ondanks alles blijft zingen? De toekomst zal het uitwijzen.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.