Connect with us

Actueel

OPGELET! Extinction Rebellion kondigt nieuwe blokkade aan op de snelweg

Published

11 maanden ago

on

Klimaatprotest op de A12: balanceren tussen bewustwording en bereikbaarheid

Op zaterdag staat er opnieuw een grootschalige actie gepland in Den Haag. Vanaf het middaguur willen deelnemers aan een klimaatinitiatief aandacht vragen voor een duurzamer beleid rondom energievoorziening. De gekozen locatie? De A12, een van de belangrijkste verkeersaders in Nederland. Voor veel mensen roept dat vragen op: hoe combineren we het recht om je stem te laten horen met het belang van bereikbaarheid, veiligheid en dagelijkse routines?

Toenemende drukte rond de A12: zorgen over bereikbaarheid

De A12 vormt een essentieel onderdeel van het Nederlandse wegennet en is dagelijks het toneel van intensief verkeer. Veel forenzen, logistieke dienstverleners en zorgmedewerkers gebruiken deze route om op hun bestemming te komen. Het afsluiten van deze weg, zelfs tijdelijk, kan daarom verstrekkende gevolgen hebben.

Bij eerdere demonstraties zagen we al dat verkeershinder direct voelbaar was in omliggende steden zoals Rijswijk, Pijnacker-Nootdorp en Leidschendam-Voorburg. Alternatieve routes zoals de A4, N14 en de binnenwegen in de regio raakten snel overbelast, wat leidde tot langere reistijden en frustratie onder weggebruikers.

Steeds meer betrokkenheid, ook vanuit andere sectoren

Voor deze geplande actie hebben zich niet alleen milieuactivisten aangesloten. Ook een aantal zorgmedewerkers geeft aan zich te willen inzetten voor een betere toekomst en ondersteunt het initiatief. De betrokkenheid vanuit verschillende beroepsgroepen laat zien dat het thema duurzaamheid leeft in brede lagen van de samenleving.

Toch roept deze deelname ook vragen op. Wat gebeurt er als hulpdiensten of zorgverleners door de actie niet op tijd op hun bestemming kunnen komen? In een tijd waarin bereikbaarheid van zorg en veiligheid hoog op de agenda staan, is het belangrijk dat demonstraties zo worden georganiseerd dat ze maatschappelijke functies niet onnodig hinderen.

Een duidelijke boodschap, maar over de vorm bestaat discussie

De kernboodschap van de actievoerders is helder: zij willen dat er kritisch wordt gekeken naar de financiële ondersteuning van sectoren met een hoge milieu-impact. Veel Nederlanders steunen dit streven in de basis. De wens om duurzamer te leven en te investeren in een toekomstbestendige samenleving is breed gedragen.

Toch ligt het vormgegeven protest gevoelig. Herhaalde blokkades van grote verkeerswegen roepen bij een groeiende groep mensen onbegrip en irritatie op. Niet omdat ze de zorgen niet delen, maar omdat de gekozen vorm hun dagelijkse leven verstoort. Er ontstaat spanning tussen sympathie voor het doel en weerstand tegen de aanpak.

Waarom sommige vormen van actie op weerstand stuiten

Het is belangrijk dat maatschappelijke initiatieven zichtbaar zijn. Maar wanneer acties zich richten op plekken die cruciaal zijn voor het functioneren van het land, zoals snelwegen of toegangswegen tot steden, raken ze ook mensen die niets met het beleid of de besluitvorming te maken hebben.

Voor bewoners, ouders met kinderen in de auto, werknemers met belangrijke afspraken en bezoekers van ziekenhuizen kan een blokkade letterlijk en figuurlijk een obstakel vormen. De vraag die dan speelt: hoe kan bewustwording worden gecreëerd zonder het dagelijks leven van duizenden mensen onnodig te belasten?

Toegenomen aandacht vanuit de politiek

Ook op landelijk niveau groeit de discussie over de impact van dergelijke acties. Burgemeester Jan van Zanen van Den Haag heeft het voorstel gedaan om een proefproject te starten waarbij duidelijke regels worden gesteld voor protesten die het verkeer op hoofdwegen beïnvloeden. Het voorstel kreeg brede steun vanuit de Tweede Kamer.

Hoewel het nog onduidelijk is of de nieuwe richtlijnen al tijdens het aankomende protest van kracht zullen zijn, is het signaal helder: er wordt gekeken naar een balans tussen het recht om te demonstreren en het belang van openbare orde en veiligheid.

Wat denkt het publiek?

Op online platformen, in nieuwsreacties en via gesprekken op straat valt op dat veel mensen begrip hebben voor de milieuboodschap, maar vragen stellen bij de uitvoering ervan. Steeds vaker wordt gepleit voor protestvormen die anderen niet in de knel brengen.

De roep om respectvolle, toegankelijke en inclusieve manieren van actievoeren klinkt steeds luider. Inwoners van de regio geven aan zich zorgen te maken over hun reistijd, bereikbaarheid en persoonlijke veiligheid tijdens deze grootschalige demonstraties.

Hoe kun je actievoeren zonder overlast te veroorzaken?

Er zijn diverse manieren om maatschappelijke thema’s op de kaart te zetten, zonder dat anderen daar hinder van ondervinden. Denk aan vreedzame demonstraties op centrale pleinen, publiekscampagnes via sociale media of het opstarten van petities. Daarnaast kunnen gesprekken met beleidsmakers en deelname aan inspraakmomenten in gemeentelijke raden ook waardevolle wegen zijn.

Deze vormen van actie zijn niet alleen minder verstorend, maar kunnen bovendien effectiever zijn in het opbouwen van maatschappelijk draagvlak. Mensen raken eerder overtuigd door dialoog dan door verstoring van hun dag.

Duurzaamheid vraagt om samenwerking, niet om polarisatie

De overgang naar een duurzamere samenleving is een gezamenlijke verantwoordelijkheid. Beleidsmakers, bedrijven én burgers spelen hierin een rol. Verandering gaat niet vanzelf, maar ontstaat juist wanneer er ruimte is voor wederzijds begrip en samenwerking.

Daarom is het essentieel dat protestvormen worden gekozen die bijdragen aan verbinding in plaats van verdeeldheid. Juist in een tijd waarin het klimaatvraagstuk urgenter wordt, is het van groot belang dat het gesprek open blijft – en niet wordt overschaduwd door de vorm waarin het wordt gevoerd.

Wat als je zaterdag onderweg moet zijn?

Voor inwoners van Den Haag en omliggende gemeenten is het verstandig om zaterdag goed voorbereid de weg op te gaan. De kans op vertragingen is aanwezig, en alternatieve routes kunnen drukker zijn dan gebruikelijk.

Het gebruik van apps zoals Flitsmeister, Google Maps of de verkeersinformatie van de ANWB wordt aangeraden om files te vermijden. Ook kan het openbaar vervoer een uitkomst bieden als alternatief voor de auto.

Wie geen dringende afspraak heeft, kan overwegen om de stad tijdelijk te mijden of buiten de piektijden te reizen.

Conclusie: ruimte voor protest, met oog voor elkaar

In Nederland is het recht om een mening te uiten en te demonstreren een groot goed. Tegelijkertijd is het belangrijk dat dit recht wordt uitgeoefend met respect voor medeburgers, infrastructuur en maatschappelijke diensten.

Protesten die plaatsvinden op drukke verkeerswegen kunnen impactvol zijn, maar brengen ook risico’s met zich mee. Om echt verandering teweeg te brengen, is het cruciaal dat het publiek zich betrokken blijft voelen – en zich niet buitengesloten of belemmerd ervaart.

De sleutel tot duurzame verandering ligt in samenwerking, respect en constructieve dialoog. Alleen op die manier kunnen we bouwen aan een toekomst waarin zowel mensen als planeet centraal staan.

Related Topics:

Actueel

An Lemmens in tranen bij afscheid: “Het voelt definitief”

Published

13 uur ago

on

februari 20, 2026

By

Emotioneel afscheid van An Lemmens bij ‘Een Echte Job’: “Mag ik dit vaker doen?”

Voor de vele trouwe kijkers van Een Echte Job is het een moment vol gemengde gevoelens. De laatste aflevering van het veelbesproken programma is uitgezonden, en dat betekent ook het tijdelijke afscheid van An Lemmens als vroedvrouw. De presentatrice liet de afgelopen weken een diepe indruk achter met haar betrokkenheid, empathie en openhartigheid in de verloskamer. Op Instagram blikt ze nu terug – én vooruit.

Een programma dat raakte

In Een Echte Job draaide alles om het échte leven. Geen gescripte drama of opgelegde spanning, maar rauwe, pure verhalen recht uit het hart van de zorg. An Lemmens dompelde zich volledig onder in de wereld van de verloskunde. Kijkers zagen hoe ze meehielp bij bevallingen, meeleefde met ouders én stil werd bij momenten van verdriet.

Het programma wist niet alleen informatief te zijn, maar vooral ook emotioneel. Thema’s zoals geboorte, verlies, onzekerheid en hoop kwamen aan bod. En die openhartigheid van An maakte dat veel mensen zich in haar herkenden.

An Lemmens: “Deze ervaring heeft mij veranderd”

Na de uitzending van de laatste aflevering richtte An zich via sociale media tot haar volgers. In een persoonlijke boodschap op Instagram schreef ze hoe diep de ervaring haar heeft geraakt. “Wat een rollercoaster aan emoties, aan inzichten en aan levensverhalen”, begon ze. “Ik heb gehuild, gelachen, meegeleefd en vooral: geleerd.”

Ze benadrukt dat het niet enkel ging om het medische aspect van het werk als vroedvrouw, maar vooral om het menselijke: “Het wonder van nieuw leven, maar ook de angst, de twijfel en soms het afscheid. Alles zit in die eerste momenten.”

Open vraag aan haar volgers

Maar wat vooral opvalt in haar bericht, is de vraag die An haar kijkers stelt:
“Mag ik dit vaker doen?”
Een simpele, maar veelzeggende zin. Ze vraagt of mensen meer van dit soort programma’s willen zien. “Willen jullie dat ik vaker dit soort verhalen vertel? Echte mensen, echte emoties, echte ervaringen – dat is waar mijn hart sneller van gaat kloppen,” schrijft ze.

Het is een duidelijke indicatie dat An openstaat voor een vervolg. Niet alleen op Een Echte Job, maar misschien ook op andere projecten waarin het menselijke centraal staat.

Veel bijval op social media

De reacties onder haar bericht zijn hartverwarmend. Honderden volgers laten weten dat ze geraakt zijn door het programma en de rol die An daarin speelde. “Jij hebt mijn respect echt verdiend, An,” schrijft iemand. Een ander voegt eraan toe: “Zelden zo’n eerlijk programma gezien. Als dit de toekomst van televisie is, teken ik direct.”

Ook collega’s uit de media- en zorgsector reageren enthousiast. Een vroedvrouw schrijft: “Wat jij hebt laten zien, is zo herkenbaar voor ons in het veld. Bedankt dat je dit vak met zoveel liefde en respect hebt neergezet.”

Komt er een vervolg?

Of er een tweede seizoen van Een Echte Job komt, is op dit moment nog niet bevestigd door de zender. Maar insiders laten doorschemeren dat de kans groot is. De kijkcijfers waren solide en de online betrokkenheid is uitzonderlijk hoog. Als de publieke respons op An’s oproep positief blijft, lijkt een vervolg slechts een kwestie van tijd.

Televisiemakers houden de reacties in elk geval nauwlettend in de gaten. De combinatie van maatschappelijke relevantie, authentieke verhalen en een bekende presentatrice als gids door deze wereld blijkt een gouden formule.

Een nieuwe richting voor An Lemmens?

De vraag blijft: staat An Lemmens aan het begin van een nieuwe fase in haar carrière? In plaats van entertainment en talentenjachten lijkt ze zich steeds meer te profileren als een verteller van menselijke verhalen – een brug tussen de kijker en het leven van alledag.

In eerdere interviews gaf ze al aan steeds meer behoefte te voelen aan projecten met inhoud en impact. “Ik wil mensen raken. Ik wil iets vertellen dat blijft hangen,” zei ze vorig jaar nog in een gesprek met Het Laatste Nieuws. Een Echte Job past daar naadloos in.

Meer dan televisie alleen

Wat dit programma zo bijzonder maakt, is dat het verder gaat dan televisie. Het werpt licht op een sector die vaak onderbelicht blijft, maar een enorme impact heeft op het leven van mensen: de geboortezorg. De betrokkenheid van An Lemmens bij de gezinnen, de verpleging en de artsen zorgde voor meer bewustzijn, meer waardering en meer begrip.

In een tijd waarin de zorg onder druk staat, levert een programma als Een Echte Job ook een maatschappelijke bijdrage. Het maakt zichtbaar wat normaal achter gesloten deuren gebeurt – en het laat zien hoe kwetsbaar én krachtig die momenten zijn.

Een toekomst vol mogelijkheden

De komende weken zal duidelijk worden of de vraag van An Lemmens beantwoord wordt. Maar de eerste signalen wijzen erop dat het publiek snakt naar échte verhalen. Naar programma’s waarin empathie en verbondenheid centraal staan. En naar presentatoren die de moed hebben om zich kwetsbaar op te stellen.

Voor An lijkt de ervaring met Een Echte Job in ieder geval een kantelpunt te zijn geweest. Een ervaring die ze wil delen, herhalen en verder uitdiepen. Of dat opnieuw als vroedvrouw is, of in een ander menselijk project, dat zal de tijd uitwijzen.

Conclusie: Een programma dat blijft hangen

De laatste aflevering van Een Echte Job markeert het einde van een televisiereeks, maar mogelijk ook het begin van iets groters. Voor An Lemmens én voor de kijkers. Met haar oprechte vraag — “Mag ik dit vaker doen?” — raakt ze een snaar bij velen.

Het succes van het programma toont aan dat er behoefte is aan verhalen die raken, die verbinden en die tonen wat het betekent om mens te zijn. An Lemmens heeft dat talent – en de wil – om die verhalen te blijven vertellen.

Of er een tweede seizoen komt? Die beslissing ligt nu deels bij de kijker. Maar één ding is zeker: Een Echte Job heeft zijn sporen nagelaten. En als het aan An ligt, is dit pas het begin.

Continue Reading