Actueel
Opa uit Balkbrug plots stinkend rijk door PostcodeKanjer van 59,7 miljoen: ‘Naar de h*eren!’
De PostcodeKanjer van 8 januari bracht een golf van opwinding in het Overijsselse dorp Balkbrug. Het kleinschalige dorp werd plotseling het epicentrum van blijdschap en feestelijkheden, want de indrukwekkende prijs van 59,7 miljoen euro viel op de postcode van het hele dorp. Het feest werd gevierd op het buitenterrein van Manege De Diamanthal, waar de inwoners samenkwamen om hun geldprijzen in ontvangst te nemen en het geluk met elkaar te delen.
Een bedrag dat dromen waarmaakt
Het totale bedrag van bijna 60 miljoen euro zorgde voor grote opwinding. De prijs werd echter niet door één persoon gewonnen, maar moest worden verdeeld over de inwoners met de winnende postcode en wijkcode. Balkbrug, een relatief klein dorp met één postcodegebied, had geluk: vrijwel iedereen in het dorp werd een winnaar.
De PostcodeKanjer is opgedeeld in twee delen. De ene helft van het bedrag, bijna 30 miljoen euro, werd verdeeld onder de bewoners met de winnende postcode. De andere helft werd verdeeld onder degenen die ook de juiste wijkcode hadden. Met andere woorden, het hele dorp profiteerde, maar de grootste bedragen gingen naar de inwoners die meer loten hadden.
Hoeveel kreeg elke deelnemer?
Voor elk lot viel er 36.754 euro te winnen. Dit bedrag was al een reden tot vreugde voor velen, maar er waren ook gelukkigen die meerdere loten hadden en daarmee bedragen van meer dan 100.000 euro mee naar huis namen. Voor een dorp als Balkbrug, waar de gemeenschap hecht is en het leven meestal rustig verloopt, was deze onverwachte meevaller een kans om dromen waar te maken.
Wat zouden de winnaars met hun geld doen?
Met een bedrag van bijna 37.000 euro per lot kwamen al snel de vragen: wat gaan de inwoners van Balkbrug met dit geld doen? De media was uiteraard ter plaatse om het spektakel vast te leggen en om de winnaars te vragen naar hun plannen.
Nieuwe keukens en auto’s
Veel winnaars spraken over praktische investeringen. Een nieuwe
keuken, een opgeknapte badkamer, of misschien eindelijk die auto
waar al jaren over werd gedroomd. Voor anderen was het simpel: het
geld ging naar de spaarrekening, een buffer voor de toekomst of een
mogelijkheid om een vakantie te boeken die anders buiten bereik was
gebleven.
Grote dromen en kleine genoegens
Hoewel veel antwoorden voorspelbaar waren, wist een specifieke
winnaar de aandacht van de camera’s te trekken. Een oudere heer in
zijn scootmobiel had geen interesse in een nieuwe auto of een
verbouwing van zijn huis. Op de vraag wat hij met zijn winst zou
doen, antwoordde hij met een knipoog en een ondeugende glimlach:
“Ik ga een bezoekje brengen aan de dames van plezier.” Zijn
antwoord zorgde voor een mix van gelach en ongeloof onder de
aanwezigen. Maar voor hem was het duidelijk: zijn prijs zou worden
besteed aan een paar jaar plezier en avontuur.
Het effect op de gemeenschap
De PostcodeKanjer bracht niet alleen geld, maar ook saamhorigheid in het dorp. De gezamenlijke overwinning zorgde voor een gevoel van verbondenheid, een zeldzaam moment waarop vrijwel iedereen in de gemeenschap iets te vieren had. De feestelijke sfeer op het terrein van Manege De Diamanthal benadrukte dit: mensen lachten, omhelsden elkaar en deelden hun geluk.
De gebeurtenis bracht ook gesprekken op gang over de impact van een dergelijk groot bedrag op een kleine gemeenschap. Voor sommigen was het een kans om te investeren, schulden af te lossen of iets speciaals te doen voor hun familie. Voor anderen was het simpelweg een moment om even stil te staan bij hun geluk en het leven te vieren.
De PostcodeKanjer: een traditie van geluk
De PostcodeKanjer is een van de meest iconische prijzen van de Nationale Postcode Loterij. Het concept, waarbij een grote som geld wordt verdeeld onder de bewoners van een specifieke postcode, is uniek en zorgt elk jaar weer voor spannende momenten. Voor de inwoners van Balkbrug betekende het dit jaar meer dan alleen geld: het was een kans om dromen te realiseren en een ervaring die ze nooit zullen vergeten.
Een dorp dat samen viert
Hoewel de PostcodeKanjer individuele winnaars maakt, was het in Balkbrug vooral een gemeenschappelijke viering. De grootte van het dorp en de nauwe banden tussen de bewoners maakten het mogelijk om samen te komen en het moment te delen. Er was muziek, vreugde, en bovenal een gevoel van dankbaarheid.
Wat betekent deze winst voor Balkbrug?
Voor veel inwoners zal het gewonnen bedrag een directe impact hebben. Of het nu gaat om persoonlijke uitgaven, investeringen in het huis, of het vervullen van lang gekoesterde dromen, de winst brengt nieuwe mogelijkheden. Maar er is ook een breder effect: een dergelijke gebeurtenis zet een dorp als Balkbrug op de kaart en versterkt het gemeenschapsgevoel.
Een unieke ervaring
De PostcodeKanjer van 2025 zal in Balkbrug nog lang in herinnering blijven. Het was niet alleen een moment van financiële winst, maar ook een moment van verbinding en vreugde. De inwoners hebben laten zien dat geluk niet alleen gaat over geld, maar ook over het delen van een ervaring met de mensen om je heen.
Of het nu gaat om een nieuwe keuken, een vakantie of – in het geval van de opa in de scootmobiel – het najagen van plezier, de PostcodeKanjer bracht licht en geluk in het leven van de mensen in Balkbrug. Het is een herinnering aan hoe één enkele gebeurtenis een hele gemeenschap kan veranderen.
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.