Actueel
Op 72-jarige leeftijd komt het nieuws over de geliefde acteur Liam Neeson als een schok 😔
Liam Neeson heeft in zijn bijna 50-jarige carrière een indrukwekkend scala aan rollen vertolkt. Van een wijze Jedi-meester tot een meedogenloze vader in de Taken-franchise, zijn veelzijdigheid heeft hem tot een van de meest gerespecteerde acteurs in Hollywood gemaakt.
Toch lijkt de 72-jarige ster nu serieus na te denken over zijn pensioen. In een recent interview gaf hij aan dat “het op een gegeven moment moet stoppen”. Met die woorden hintte hij op een mogelijk afscheid van het actiegenre, waarin hij op latere leeftijd onverwacht uitblonk.
De Doorbraak en Onvergetelijke Rollen
De Ierse acteur verwierf wereldwijde erkenning met zijn rol als Oskar Schindler in Schindler’s List (1993), een prestatie die hem een Oscar-nominatie opleverde. Dit markeerde het begin van een carrière vol memorabele optredens, variërend van romantische rollen tot epische avonturen in onder meer Star Wars en Love Actually.
Zijn transformatie in een actiester kwam pas later, met de release van Taken in 2008. Op 56-jarige leeftijd verraste Neeson het publiek door zich moeiteloos te vestigen als een geloofwaardige actieheld. Zijn personage, de vastberaden en getrainde ex-CIA-agent Bryan Mills, sloeg wereldwijd aan en katapulteerde de acteur naar een nieuwe fase in zijn carrière.
Het Succes van Taken en de Geboorte van een Actielegende
Taken werd een onverwacht groot succes en bracht niet alleen twee vervolgen voort, maar maakte ook de weg vrij voor Neeson om een reeks soortgelijke rollen aan te nemen. De iconische telefoonscène waarin hij de beroemde woorden spreekt: “I have a very particular set of skills…”, werd een bepalend moment in de moderne actiecinema.
Zijn succes in het genre bleef niet onopgemerkt. Regisseurs prezen zijn vermogen om intense emoties en fysieke kracht te combineren. “Als hij opgaat in het personage dat hij speelt, zie je de pijn, de vastberadenheid,” zegt regisseur Hans Petter Moland, die met Neeson samenwerkte aan Cold Pursuit (2019) en de aankomende film Thug.
Waarom Wil Liam Neeson Stoppen?
Ondanks zijn status als actie-icoon, beseft Neeson dat er grenzen zitten aan hoe lang hij zijn fysieke rollen nog kan volhouden. “Ik ben 72, het moet op een gegeven moment stoppen,” verklaarde hij. Hoewel hij nog steeds veel van zijn eigen stunts uitvoert, merkt hij dat de intensiteit ervan toeneemt naarmate hij ouder wordt.
Een cruciale rol in zijn actiedominantie speelde stuntcoördinator Mark Vanselow, met wie hij sinds Taken samenwerkt. Vanselow helpt Neeson bij het choreograferen van actiescènes en zorgt ervoor dat de acteur zoveel mogelijk zelf kan doen zonder zijn veiligheid in gevaar te brengen. Toch blijft Neeson realistisch: “Je kunt het publiek niet voor de gek houden. Ik wil niet dat Mark mijn vechtscènes voor me uitvecht.”
Zijn eigen inschatting? “Misschien eind volgend jaar. Ik denk dat dat het is.”
Een Nieuwe Carrièrewending?
Hoewel Neeson overweegt het actiegenre achter zich te laten, betekent dat niet dat hij Hollywood de rug toekeert. Integendeel: hij lijkt zich klaar te maken voor een verrassende transformatie – dit keer in de wereld van de komedie.
De acteur heeft onlangs de opnames afgerond van The Naked Gun, een reboot van de legendarische misdaadkomedie uit 1988 waarin Leslie Nielsen de hoofdrol speelde. Neeson neemt nu de rol van Frank Drebin op zich, een karakter dat eerder onlosmakelijk met Nielsen werd geassocieerd.
Aan zijn zijde speelt Pamela Anderson, met wie hij een sterke chemie opbouwde op de set. “Ik ben stapelverliefd op haar. Ze is hilarisch,” vertelde Neeson over zijn tegenspeelster. Toch twijfelt hij aan zijn eigen komische talenten: “Of ik het kan dragen of niet, dat weet ik eerlijk gezegd niet.”
Anderson heeft daar echter geen twijfels over. “Liam is bescheiden, maar ongelooflijk grappig. Het was moeilijk om een strak gezicht te houden tijdens onze scènes samen,” zegt de actrice.
Wat Brengt de Toekomst?
Als Neeson daadwerkelijk stopt met actiefilms, zal het einde van een tijdperk aanbreken. Hij heeft zichzelf bewezen als een zeldzame acteur die zich keer op keer opnieuw kon uitvinden. Van een dramatische acteur tot romantische hoofdrolspeler en onverwachte actiester, zijn nalatenschap in Hollywood is indrukwekkend.
Maar als The Naked Gun een succes blijkt te zijn, zou het zomaar kunnen dat Neeson’s volgende hoofdstuk in de filmindustrie zich in de komedie afspeelt. Of dit een kortstondige uitstap is of een blijvende carrièrewending, zal de tijd leren.
Wat vind jij ervan dat Liam Neeson zich terugtrekt uit het actiegenre? Laat je gedachten achter en deel dit verhaal om te zien wat anderen ervan vinden!
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.