Actueel
Onze gedachten zijn momenteel bij Angela de Jong.. (49)
Angela de Jong deelt ontroerend eerbetoon aan haar vader: “Voor mij was er maar één”
In haar meest recente column in het Algemeen Dagblad heeft Angela de Jong (49) iets heel persoonlijks gedeeld. De bekende televisiecolumniste, doorgaans scherp en uitgesproken, liet zich dit keer van haar meest kwetsbare kant zien. Ze schreef openhartig over het verlies van haar vader, die 72 jaar is geworden, en kondigde aan tijdelijk afstand te nemen van haar werk.
Met warme, eerlijke woorden schetst Angela een beeld van een man die zijn leven lang werkte, zorgde en liefhad zonder daar ooit veel woorden aan vuil te maken. Haar column leest als een eerbetoon aan een generatie vaders die met hun daden spraken in plaats van met grote gebaren.
Een vader die altijd bleef doorgaan
In haar stuk beschrijft De Jong haar vader als iemand die nooit stilstond. Hij werkte als vrachtwagenchauffeur en was zijn hele leven in beweging — letterlijk en figuurlijk. Zelfs tijdens feestdagen of wanneer hij zich niet goed voelde, ging hij door. Regen, storm of sneeuw hielden hem niet tegen.
“Hij werkte dag en nacht, zelfs met koorts. Niet omdat iemand dat van hem vroeg, maar omdat hij vond dat het moest,” schrijft Angela.
Zijn werk was meer dan een baan; het was zijn manier van zorgen voor zijn gezin. Overdag reed hij melk op bij boeren, ’s avonds repareerde hij fietsbanden, en in het weekend hielp hij waar hij kon. De Jong beschrijft hem als een man die niet veel zei, maar die alles liet zien door wat hij deed.
“Voor hem was liefde iets dat je doet, niet iets dat je zegt.”
Het is een typering die velen herkennen: een stille, hardwerkende vader die altijd aanwezig is, juist doordat hij nooit om aandacht vraagt.
Een bescheiden man met een groot hart
Na zijn pensioen had Angela’s vader eindelijk plannen om rustiger aan te doen. Hij wilde genieten van het leven dat hij had opgebouwd: samen fietsen met zijn vrouw, werken in de tuin en tijd doorbrengen met zijn kleinkinderen.
Maar dat moment kwam er niet. Zijn gezondheid ging onverwacht achteruit.
“Het heeft niet zo mogen zijn,” schrijft Angela.
Ze noemt hem een man zonder grote dromen, maar met een groot hart — iemand die iedereen in zijn omgeving iets gaf, zonder daar ooit iets voor terug te vragen. In haar woorden klinkt niet alleen verdriet, maar ook bewondering. Haar column is een dankwoord aan een leven dat in stilte groots was.
De stille kracht achter haar woorden
Angela de Jong staat bekend om haar scherpe analyses van televisie en media. Ze is iemand die zelden om woorden verlegen zit, en haar columns zorgen vaak voor discussie. Maar dit keer is haar toon anders. Zacht. Persoonlijk.
Ze schrijft over haar vader met een soort eerbied die verder gaat dan nostalgie. Hij vertegenwoordigt, zo laat ze doorschemeren, een hele generatie Nederlanders die in stilte de motor vormden van gezinnen, bedrijven en gemeenschappen.
“Mijn vader was een man zoals er veel zijn in ons land. Maar voor mij was er maar één, en die is er niet meer.”
Met die ene zin weet ze het onzegbare te raken: het besef dat een uniek deel van je wereld verdwijnt, hoe gewoon het leven van die persoon ook leek.
Een leven van toewijding
In een eerdere column had De Jong al eens verteld hoe haar vader 60 tot 80 uur per week werkte. Niet uit ambitie, maar uit plichtsbesef en liefde. Ze schreef toen dat hij nooit te moe was om iemand te helpen. Hij haalde zijn kinderen op na het stappen, schilderde het huis van zijn dochters en bracht zijn kleinkinderen naar de voetbaltraining.
Het beeld dat ze van hem schetst, is dat van een toegewijde en betrouwbare vader. Hij mopperde zelden, klaagde nooit, en vond geluk in de gewone dingen. Zijn grootste trots was zijn gezin, niet zijn prestaties.
“Hij was niet iemand van grote woorden. Maar als er iets moest gebeuren, was hij er.”
Voor Angela was die vanzelfsprekende aanwezigheid een houvast. Het maakte dat ze leerde doorzetten, haar mening durfde te geven, en wist wat verantwoordelijkheid betekent.
Z!ekte kwam onverwacht
Het nieuws van zijn z!ekte kwam plotseling. In haar column beschrijft De Jong hoe haar vader ondanks alles niet klaagde. Hij bleef positief, ook toen zijn lichaam hem begon tegen te werken.
“Hij zei altijd: het komt wel goed. Zelfs toen het niet meer goed kon komen.”
Hoewel Angela geen details geeft over zijn medische toestand, maakt ze duidelijk dat het proces snel ging. Zijn kracht, schrijft ze, bleef tot het einde voelbaar. Zijn lichaam verzwakte, maar zijn karakter bleef overeind.
Het beeld dat ze schetst, is dat van een man die tot het laatste moment zichzelf bleef — zorgzaam, nuchter, en met een glimlach die zelfs in moeilijke tijden rust bracht.
Tijd voor stilte
Na het verlies van haar vader heeft Angela laten weten tijd te nemen voor rust. Ze legt haar werk als columniste tijdelijk neer om ruimte te maken voor herinneringen, stilte en verwerking.
“Soms moet je even niets zeggen. Alleen voelen, en zijn.”
Die beslissing past bij de toon van haar column. Het is een keuze voor introspectie, voor het opnieuw vinden van evenwicht. Haar lezers reageren massaal met steunbetuigingen. Onder het stuk op de AD-website stromen honderden reacties binnen van mensen die haar bedanken voor haar openheid en haar sterkte wensen.
Veel lezers schrijven dat ze zich herkennen in haar woorden. Sommigen delen hun eigen verhalen over het verlies van een ouder. “Je hebt precies verwoord wat ik voel,” schrijft iemand. “Het is alsof je mijn vader beschrijft.”
Een generatie van stille helden
De column van De Jong raakt een bredere snaar. Het gaat niet alleen over haar vader, maar over een generatie vaders die in stilte het land draaiende hield. Mannen die zonder veel woorden zorgden, bouwden, en gaven.
Zij vormden de ruggengraat van gezinnen waarin hard werken vanzelfsprekend was, en liefde zich toonde in kleine gebaren: een gerepareerde fiets, een boterham met kaas, een knikje bij het naar school brengen.
Angela’s eerbetoon herinnert eraan dat zulke verhalen zelden groot in de krant komen, maar des te belangrijker zijn.
“Ze waren niet op zoek naar applaus, maar zonder hen was er niets om voor te klappen.”
Een eerbetoon dat raakt
Met haar column laat De Jong zien dat rouw niet alleen verdriet is, maar ook dankbaarheid. Ze schrijft met tederheid over wat haar vader haar naliet: niet materieel, maar in karakter, in houding, in levenslessen.
Zijn invloed klinkt zelfs door in haar werk. De eerlijkheid waarmee ze schrijft, de discipline waarmee ze haar columns wekelijks afleverde — het zijn eigenschappen die ze van hem leerde.
“Hij heeft me geleerd niet op te geven. Niet in werk, niet in het leven.”
Dat maakt haar eerbetoon extra krachtig. Het is geen afscheid in woorden, maar een belofte om voort te leven op de manier die hij haar voordeed.
De kracht van kwetsbaarheid
Angela de Jong is gewend om anderen te becommentariëren, maar deze keer laat ze zichzelf zien. Door haar persoonlijke verhaal te delen, toont ze de kracht van kwetsbaarheid — iets wat haar lezers duidelijk waarderen.
De column is niet alleen een eerbetoon aan haar vader, maar ook een herinnering aan wat echt telt: liefde, familie, zorg en trouw.
In een wereld vol drukte en meningen brengt haar verhaal even stilte. Een herinnering aan de mensen die misschien niet beroemd waren, maar die ons gemaakt hebben tot wie we zijn.
Actueel
Puberzoon is niet echt te spreken over het brood en heeft een paar creatieve manieren bedacht om dat aan zijn moeder duidelijk te maken via WhatsApp (8 screens)
Iedereen kent wel die ochtenden waarop je ontbijt niet helemaal gaat zoals je had gehoopt. Maar stel je voor: je wordt wakker en je ziet dat er alleen maar ‘stom’ brood over is, dat je niet eens lekker vindt. Zoiets gebeurde laatst bij een jonge knul die niet bepaald blij was met de broodkeuze van zijn moeder. In plaats van rustig te blijven, maakte hij het duidelijk dat hij niet te vinden was voor het brood dat voor hem klaarstond. Het was niet zomaar brood, maar een stuk Alphadesem, een zuurdesembrood dat niet meteen in de smaak valt bij iedereen.
Zijn moeder had waarschijnlijk gehoopt dat hij het zou accepteren, maar dat was buiten zijn ochtendsfeer gerekend. Alphadesem brood, bekend om zijn lichtzure smaak en het lange fermentatieproces, was niet bepaald wat hij verwachtte. Terwijl zijn moeder zich waarschijnlijk al had verheugd op een rustige ochtend, werd het ontbijt meteen een strijd van smaken. ……
Klik op de knop hieronder om de volgende foto’s te zien
