Actueel
OML-Eva bereikt nog na haar heengaan ongelofelijk mijlpaal
Het boek Longeneeslijk van Eva Hermans-Kroot is deze week met groot succes binnengekomen op de eerste plek in de Bestseller 60 van boekenkoepel CPNB. Eva Hermans-Kroot, die voor veel mensen bekend was door haar deelname aan het televisieprogramma Over Mijn Lijk, overleed op 26-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker. Haar overlijden heeft een diepe indruk achtergelaten, en haar boek biedt nu een ontroerende blik op haar laatste jaren.
Een eerlijk en indringend verhaal
In Longeneeslijk schrijft Eva Hermans-Kroot op een zeer openhartige manier over haar strijd tegen kanker. Het boek is geen standaardverhaal over de ziekte, maar een persoonlijke getuigenis van alles wat ze heeft meegemaakt. Van de diagnose tot de behandelingen, van de pijn en onzekerheid tot de momenten van kracht en vastberadenheid – Eva neemt de lezer mee in haar persoonlijke reis.
Het leven met kanker
Door haar gedetailleerde en eerlijke beschrijvingen krijgen lezers een diepgaand inzicht in het leven met kanker. Eva’s ervaringen zijn aangrijpend, maar tegelijkertijd ook inspirerend. Ze reflecteert op de impact die de ziekte had op haar dagelijks leven, haar relaties en haar kijk op de wereld. In een wereld waar kanker vaak een taboe is, biedt Eva door haar openheid een waardevolle bijdrage aan het gesprek over de ziekte.
De stemmen van naasten
Wat Longeneeslijk extra bijzonder maakt, is dat niet alleen Eva aan het woord komt. Ook haar naasten delen hun ervaringen en gevoelens. Dit perspectief geeft de lezer een vollediger beeld van de impact die de ziekte had op haar familie en vrienden. Het laat zien hoe kanker niet alleen de patiënt zelf, maar ook de mensen om haar heen verandert.
Nieuwe titels in de Bestseller 60
Naast Longeneeslijk zijn er deze week ook andere nieuwe titels die de Bestseller 60 hebben bereikt. James Worthy’s De eerste 100 dagen over Arne Slot en Paul Murray’s De bijensteek maken hun debuut in de lijst. Beide boeken hebben een breed publiek aangetrokken en voegen iets waardevols toe aan de literatuur.
Herman Kochs Luchtplaats stijgt snel
Het boek Luchtplaats van Herman Koch heeft deze week een opmerkelijke stijging doorgemaakt. Van plek 59 is het boek naar de 10e plaats geklommen, waarmee het de snelste stijger van de week is. Het succes van Luchtplaats toont aan dat Koch’s werk nog steeds veel lezers weet te boeien, ondanks de enorme concurrentie in de Bestseller 60.
Het belang van persoonlijke verhalen
De populariteit van Longeneeslijk benadrukt het belang van persoonlijke verhalen, vooral als het gaat om zware onderwerpen zoals kanker. Het boek biedt niet alleen inzicht in de ervaringen van de auteur, maar biedt ook een stukje troost en herkenning voor andere mensen die met soortgelijke situaties te maken hebben gehad. Eva Hermans-Kroot heeft met haar boek een blijvende impact gemaakt.
Het afscheid van Eva Hermans-Kroot
Hoewel Eva’s overlijden een groot verlies is, leeft haar erfenis voort in Longeneeslijk. Haar moed en openhartigheid zullen nog lang blijven resoneren bij degenen die haar verhaal lezen. Longeneeslijk is niet alleen een boek, maar een eerbetoon aan haar leven en haar strijd, een leven dat veel te vroeg werd afgebroken.
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden
Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.
Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.
Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.
Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.