Actueel
OML-Eva bereikt nog na haar heengaan ongelofelijk mijlpaal
Het boek Longeneeslijk van Eva Hermans-Kroot is deze week met groot succes binnengekomen op de eerste plek in de Bestseller 60 van boekenkoepel CPNB. Eva Hermans-Kroot, die voor veel mensen bekend was door haar deelname aan het televisieprogramma Over Mijn Lijk, overleed op 26-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker. Haar overlijden heeft een diepe indruk achtergelaten, en haar boek biedt nu een ontroerende blik op haar laatste jaren.
Een eerlijk en indringend verhaal
In Longeneeslijk schrijft Eva Hermans-Kroot op een zeer openhartige manier over haar strijd tegen kanker. Het boek is geen standaardverhaal over de ziekte, maar een persoonlijke getuigenis van alles wat ze heeft meegemaakt. Van de diagnose tot de behandelingen, van de pijn en onzekerheid tot de momenten van kracht en vastberadenheid – Eva neemt de lezer mee in haar persoonlijke reis.
Het leven met kanker
Door haar gedetailleerde en eerlijke beschrijvingen krijgen lezers een diepgaand inzicht in het leven met kanker. Eva’s ervaringen zijn aangrijpend, maar tegelijkertijd ook inspirerend. Ze reflecteert op de impact die de ziekte had op haar dagelijks leven, haar relaties en haar kijk op de wereld. In een wereld waar kanker vaak een taboe is, biedt Eva door haar openheid een waardevolle bijdrage aan het gesprek over de ziekte.
De stemmen van naasten
Wat Longeneeslijk extra bijzonder maakt, is dat niet alleen Eva aan het woord komt. Ook haar naasten delen hun ervaringen en gevoelens. Dit perspectief geeft de lezer een vollediger beeld van de impact die de ziekte had op haar familie en vrienden. Het laat zien hoe kanker niet alleen de patiënt zelf, maar ook de mensen om haar heen verandert.
Nieuwe titels in de Bestseller 60
Naast Longeneeslijk zijn er deze week ook andere nieuwe titels die de Bestseller 60 hebben bereikt. James Worthy’s De eerste 100 dagen over Arne Slot en Paul Murray’s De bijensteek maken hun debuut in de lijst. Beide boeken hebben een breed publiek aangetrokken en voegen iets waardevols toe aan de literatuur.
Herman Kochs Luchtplaats stijgt snel
Het boek Luchtplaats van Herman Koch heeft deze week een opmerkelijke stijging doorgemaakt. Van plek 59 is het boek naar de 10e plaats geklommen, waarmee het de snelste stijger van de week is. Het succes van Luchtplaats toont aan dat Koch’s werk nog steeds veel lezers weet te boeien, ondanks de enorme concurrentie in de Bestseller 60.
Het belang van persoonlijke verhalen
De populariteit van Longeneeslijk benadrukt het belang van persoonlijke verhalen, vooral als het gaat om zware onderwerpen zoals kanker. Het boek biedt niet alleen inzicht in de ervaringen van de auteur, maar biedt ook een stukje troost en herkenning voor andere mensen die met soortgelijke situaties te maken hebben gehad. Eva Hermans-Kroot heeft met haar boek een blijvende impact gemaakt.
Het afscheid van Eva Hermans-Kroot
Hoewel Eva’s overlijden een groot verlies is, leeft haar erfenis voort in Longeneeslijk. Haar moed en openhartigheid zullen nog lang blijven resoneren bij degenen die haar verhaal lezen. Longeneeslijk is niet alleen een boek, maar een eerbetoon aan haar leven en haar strijd, een leven dat veel te vroeg werd afgebroken.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.