Actueel
OML-Eva bereikt nog na haar heengaan ongelofelijk mijlpaal
Het boek Longeneeslijk van Eva Hermans-Kroot is deze week met groot succes binnengekomen op de eerste plek in de Bestseller 60 van boekenkoepel CPNB. Eva Hermans-Kroot, die voor veel mensen bekend was door haar deelname aan het televisieprogramma Over Mijn Lijk, overleed op 26-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker. Haar overlijden heeft een diepe indruk achtergelaten, en haar boek biedt nu een ontroerende blik op haar laatste jaren.
Een eerlijk en indringend verhaal
In Longeneeslijk schrijft Eva Hermans-Kroot op een zeer openhartige manier over haar strijd tegen kanker. Het boek is geen standaardverhaal over de ziekte, maar een persoonlijke getuigenis van alles wat ze heeft meegemaakt. Van de diagnose tot de behandelingen, van de pijn en onzekerheid tot de momenten van kracht en vastberadenheid – Eva neemt de lezer mee in haar persoonlijke reis.
Het leven met kanker
Door haar gedetailleerde en eerlijke beschrijvingen krijgen lezers een diepgaand inzicht in het leven met kanker. Eva’s ervaringen zijn aangrijpend, maar tegelijkertijd ook inspirerend. Ze reflecteert op de impact die de ziekte had op haar dagelijks leven, haar relaties en haar kijk op de wereld. In een wereld waar kanker vaak een taboe is, biedt Eva door haar openheid een waardevolle bijdrage aan het gesprek over de ziekte.
De stemmen van naasten
Wat Longeneeslijk extra bijzonder maakt, is dat niet alleen Eva aan het woord komt. Ook haar naasten delen hun ervaringen en gevoelens. Dit perspectief geeft de lezer een vollediger beeld van de impact die de ziekte had op haar familie en vrienden. Het laat zien hoe kanker niet alleen de patiënt zelf, maar ook de mensen om haar heen verandert.
Nieuwe titels in de Bestseller 60
Naast Longeneeslijk zijn er deze week ook andere nieuwe titels die de Bestseller 60 hebben bereikt. James Worthy’s De eerste 100 dagen over Arne Slot en Paul Murray’s De bijensteek maken hun debuut in de lijst. Beide boeken hebben een breed publiek aangetrokken en voegen iets waardevols toe aan de literatuur.
Herman Kochs Luchtplaats stijgt snel
Het boek Luchtplaats van Herman Koch heeft deze week een opmerkelijke stijging doorgemaakt. Van plek 59 is het boek naar de 10e plaats geklommen, waarmee het de snelste stijger van de week is. Het succes van Luchtplaats toont aan dat Koch’s werk nog steeds veel lezers weet te boeien, ondanks de enorme concurrentie in de Bestseller 60.
Het belang van persoonlijke verhalen
De populariteit van Longeneeslijk benadrukt het belang van persoonlijke verhalen, vooral als het gaat om zware onderwerpen zoals kanker. Het boek biedt niet alleen inzicht in de ervaringen van de auteur, maar biedt ook een stukje troost en herkenning voor andere mensen die met soortgelijke situaties te maken hebben gehad. Eva Hermans-Kroot heeft met haar boek een blijvende impact gemaakt.
Het afscheid van Eva Hermans-Kroot
Hoewel Eva’s overlijden een groot verlies is, leeft haar erfenis voort in Longeneeslijk. Haar moed en openhartigheid zullen nog lang blijven resoneren bij degenen die haar verhaal lezen. Longeneeslijk is niet alleen een boek, maar een eerbetoon aan haar leven en haar strijd, een leven dat veel te vroeg werd afgebroken.
De toon is ogenschijnlijk geruststellend, maar onder de oppervlakte wringt er iets. Met een nieuwe boodschap op zijn eigen platform, Truth Social, probeert Donald Trump Europese bondgenoten kalm te houden over de toekomst van de NAVO. Tegelijkertijd zaait hij twijfel over de wederzijdse loyaliteit binnen het bondgenootschap. Het resultaat is een boodschap die zowel geruststelling als ondermijning in zich draagt — en die in Europa met argusogen wordt gelezen.
Een belofte met een voorbehoud
Trump schrijft dat de Verenigde Staten “er altijd zullen zijn” voor de NAVO, zelfs in het hypothetische geval dat het bondgenootschap er niet zou zijn voor Amerika. Op het eerste gezicht klinkt dat als een verzekering van solidariteit. Maar juist die toevoeging roept vragen op. Want waarom zo expliciet benadrukken dat die steun mogelijk eenrichtingsverkeer is?
Met die formulering lijkt Trump niet alleen bondgenoten te willen geruststellen, maar ook een boodschap af te geven aan zijn eigen achterban: dat de Verenigde Staten zich niet vanzelfsprekend afhankelijk moeten voelen van anderen. Het is een subtiel, maar betekenisvol verschil in toon dat past bij zijn bredere visie op internationale samenwerking.
Twijfel over wederkerigheid
Centraal in Trumps boodschap staat zijn twijfel over de vraag of de NAVO de Verenigde Staten daadwerkelijk zou steunen als het land in een ernstige crisis zou belanden. Hij stelt die vraag openlijk, zonder nuance of diplomatieke omweg. Daarmee suggereert hij dat solidariteit binnen het bondgenootschap volgens hem geen vanzelfsprekend gegeven is.
Voor veel Europese landen is juist dat principe — “één voor allen, allen voor één” — de kern van de NAVO. Het openlijk ter discussie stellen daarvan raakt aan het fundament van het bondgenootschap. Ook al zegt Trump niet letterlijk dat Amerika zich zou terugtrekken, de suggestie alleen al kan het gevoel van zekerheid aantasten.
De Verenigde Staten als spil van afschrikking
Trump benadrukt in zijn bericht opnieuw dat de Verenigde Staten volgens hem de enige echte militaire afschrikking vormen tegenover grootmachten als China en Rusland. In zijn visie worden deze landen vooral geïmponeerd door Amerikaanse militaire macht, en niet door het collectieve vermogen van de NAVO als geheel.
Daarmee plaatst hij Amerika nadrukkelijk boven de andere lidstaten. Europese landen zouden volgens die redenering vooral meeliften op de kracht en investeringen van Washington. Het is een beeld dat Trump al vaker heeft geschetst en dat aansluit bij zijn kritiek op landen die volgens hem te weinig bijdragen aan gezamenlijke defensie-uitgaven.
Kritiek op Europese defensie-inspanningen
Volgens Trump zou zonder Amerikaanse betrokkenheid de militaire afschrikking van de NAVO grotendeels verdwijnen. Hij suggereert dat Rusland en China in dat scenario nauwelijks respect of vrees zouden hebben voor het bondgenootschap. Dat is een stevige uitspraak, die voorbijgaat aan decennia van Europese defensieopbouw en gezamenlijke militaire capaciteiten.
Hoewel het waar is dat de Verenigde Staten een cruciale rol spelen binnen de NAVO, beschikken Europese landen samen over aanzienlijke middelen, technologie en expertise. De NAVO is juist ontworpen als collectief, waarin krachten worden gebundeld. Door die gezamenlijke kracht te reduceren tot vooral Amerikaanse macht, ontstaat een eenzijdig narratief.
Europese reacties: voorzichtig en bezorgd
In Europese hoofdsteden wordt Trumps boodschap met gemengde gevoelens ontvangen. Officieel overheerst voorzichtigheid: diplomaten en regeringsleiders benadrukken dat de NAVO sterker is dan individuele uitspraken en dat samenwerking de kern blijft. Tegelijk klinkt er achter de schermen bezorgdheid.
Want uitspraken als deze hebben impact, ook als ze niet gepaard gaan met direct beleid. Ze voeden twijfel, niet alleen bij regeringen, maar ook bij burgers. De vraag of de Verenigde Staten onder een mogelijk toekomstig presidentschap van Trump onvoorwaardelijk achter Europa blijven staan, wordt steeds vaker hardop gesteld.
Strategische communicatie of politieke druk?
Critici zien in Trumps woorden een vorm van strategische druk. Door twijfel te zaaien over Amerikaanse steun, zou hij Europese landen willen aansporen om meer te investeren in defensie en minder afhankelijk te worden van Washington. In dat licht is zijn boodschap minder een waarschuwing en meer een onderhandelingstactiek.
Tegelijkertijd is het risico van die benadering groot. Het herhaaldelijk ter discussie stellen van solidariteit kan juist datgene ondermijnen wat de NAVO sterk maakt: vertrouwen. En vertrouwen is in internationale veiligheid net zo belangrijk als tanks en vliegtuigen.
Het bredere plaatje
Trumps uitspraken passen in een langere lijn van sceptische opmerkingen over multilaterale samenwerking. Hij bekijkt internationale verbanden vooral door een kosten-batenbril, waarbij directe voordelen voor de Verenigde Staten centraal staan. Dat botst met de Europese visie, waarin stabiliteit, voorspelbaarheid en langdurige samenwerking vaak zwaarder wegen.
Voor Europa is de NAVO niet alleen een militair bondgenootschap, maar ook een politiek symbool van trans-Atlantische verbondenheid. Elke suggestie dat die verbondenheid conditioneel is, raakt aan dat beeld.
Een boodschap met dubbele bodem
Wat Trump precies beoogt met zijn recente uitlatingen, blijft onderwerp van interpretatie. Voorstanders zien een realist die duidelijke vragen stelt en eerlijk is over machtsverhoudingen. Tegenstanders zien een politicus die bewust onzekerheid creëert en daarmee geopolitieke stabiliteit onder druk zet.
Feit is dat zijn woorden, hoe kort ook, een lange schaduw werpen. In een tijd waarin internationale verhoudingen al gespannen zijn, worden uitspraken over loyaliteit en steun extra zwaar gewogen.
Conclusie
Donald Trumps boodschap aan Europa is allesbehalve eenduidig. Hij belooft steun aan de NAVO, maar koppelt die belofte aan twijfel en voorwaarden. Daarmee probeert hij tegelijkertijd gerust te stellen én zijn kritische visie op het bondgenootschap te benadrukken. Voor Europa is het opnieuw een herinnering aan hoe afhankelijk internationale veiligheid kan zijn van politieke toon en persoonlijke overtuigingen.
Of deze woorden uiteindelijk vooral bedoeld zijn als verkiezingsretoriek of als voorbode van concreet beleid, zal de toekomst uitwijzen. Maar duidelijk is dat ze het debat over de rol van de Verenigde Staten binnen de NAVO opnieuw hebben aangewakkerd — en dat debat zal voorlopig niet verstommen.