Actueel
Nóg een ex doorbreekt haar stilte over Marco Borsato
Nieuwe ex-vriendin van Luca Borsato verbreekt stilzwijgen: “Marco is een warme, zorgzame man”
De zaak rond Marco Borsato blijft de gemoederen bezighouden — niet alleen in de rechtszaal, maar ook daarbuiten. Steeds meer mensen uit de directe omgeving van de zanger spreken zich uit over de beschuldigingen die hem al jaren achtervolgen.
Na Victoria Hensen, de eerste ex-vriendin van Borsato’s zoon Luca, is het nu Daisy Piras die haar ervaring deelt. Op sociale media schrijft ze openhartig over haar tijd met de familie Borsato en haar persoonlijke indruk van de zanger. Haar woorden schetsen een beeld van warmte, loyaliteit en familiegevoel — een contrast met het harde beeld dat in de media vaak van Marco wordt geschetst.
Een andere toon dan Victoria Hensen
Waar Victoria Hensen eerder deze week fel uithaalde naar de aangeefster in de zaak tegen Marco en haar moeder, kiest Daisy voor een meer rustige en genuanceerde toon. Toch is haar boodschap duidelijk: zij heeft Marco altijd ervaren als een liefdevolle vaderfiguur en een man die zorg en aandacht toonde voor iedereen om hem heen.
“Ik ken hem niet anders dan een enorm lieve en zorgzame man,” schrijft ze op Instagram.
“Enthousiast, warm, een echte Italiaanse vader.”
Met die woorden breekt Daisy haar stilzwijgen. Voor het eerst sinds het begin van de zaak laat ze weten hoe zij de Borsato-familie heeft ervaren in de periode dat ze met Luca samen was.
Overweldigd door reacties
Sinds de rechtszaak tegen Marco Borsato in volle gang is, zegt Daisy overspoeld te worden met berichten van mensen die haar mening willen weten.
“Ik krijg veel video’s en vragen toegestuurd over de zaak van Marco,” schrijft ze. “Ik snap de berichtjes, ook al doet mijn mening er niet echt toe — en wat er tussen Luca en mij is gebeurd, nog minder.”
Daisy benadrukt dat ze de interesse begrijpt, maar zelf geen rol wil spelen in het publieke debat. Toch voelde ze de behoefte om kort iets te delen, juist omdat de familie Borsato voor haar een belangrijk deel van haar leven is geweest.
“Het enige wat ik hoop, is dat de waarheid aan het licht komt en dat er een eind komt aan deze nare tijd.”
“Wij Italianen zijn fysieker”
In haar bericht gaat Daisy ook in op wat zij ziet als een cultureel misverstand dat mogelijk heeft bijgedragen aan de manier waarop sommige gedragingen van de familie Borsato worden geïnterpreteerd.
“Wij Italianen zijn inderdaad veel fysieker dan de gemiddelde Nederlander,” schrijft ze.
“Wij kussen elkaar op de wang, we omhelzen elkaar, we raken elkaar aan. Dat hoort bij onze cultuur.”
Ze benadrukt dat de hechte, expressieve omgangsvormen binnen Italiaanse families vaak verkeerd worden begrepen door buitenstaanders.
“Iedereen heeft zijn eigen manier om liefde te tonen,” legt ze uit. “Bij ons hoort aanraking daarbij. Dat is niet vreemd, maar juist een teken van warmte.”
Volgens Daisy is dat ook de manier waarop Marco Borsato in het leven staat: emotioneel open, betrokken en aanraakbaar.
Een warm familiebeeld
Daisy’s beschrijving van de Borsato-familie schetst een beeld van verbondenheid. Ze schrijft over een familie die veel tijd samen doorbracht, waarin gelachen, gegeten en gepraat werd — en waarin Marco een centrale rol speelde als verbinder en trotse vader.
“De Borsato’s waren altijd hartelijk en gastvrij. Marco zorgde ervoor dat iedereen zich welkom voelde. Hij was geïnteresseerd, grappig en oprecht. Zo heb ik hem altijd meegemaakt.”
Ze wil niet ingaan op de details van haar relatie met Luca, maar benadrukt dat ze haar tijd met de familie met een goed gevoel herinnert.
“Het was een warme periode, waarin ik me altijd gezien en gerespecteerd voelde.”
Rust, geen controverse
Hoewel Daisy bewust afstand houdt van de lopende rechtszaak, is haar bericht opvallend in toon en timing. Waar veel mensen kiezen voor stilte, probeert zij vooral begrip te tonen en ruimte te creëren voor nuance.
“Ik reageer niet meer op berichtjes en hoef ook geen video’s meer te ontvangen,” schrijft ze aan het einde van haar post.
“Ik heb er niets meer mee te maken, maar ik hoop ontzettend op rust en liefde voor de familie.”
Die laatste zin raakt veel volgers. Het is een oproep tot menselijkheid in een tijd waarin de zaak-Borsato vaak met harde woorden wordt besproken.
Steunbetuigingen onder haar bericht
Onder Daisy’s Instagram-post stromen de reacties binnen. Veel mensen prijzen haar openheid en rustige toon.
“Wat dapper dat je dit zegt,” schrijft een volger.
“Eindelijk iemand die niet schreeuwt, maar spreekt vanuit het hart.”
Ook andere fans van de zanger reageren met herkenning.
“Wij weten allemaal dat Marco een warme man is,” klinkt het in meerdere reacties.
“Hopelijk komt de waarheid snel boven tafel.”
Anderen roepen juist op tot voorzichtigheid, omdat de zaak nog loopt. Toch overheerst onder haar volgers de toon van empathie.
Een andere kant van het verhaal
De woorden van Daisy voegen zich bij een reeks persoonlijke verklaringen van mensen die Borsato door en door kennen. Eerder spraken ook familieleden, vrienden en oud-collega’s over zijn karakter en gedrag. De meningen lopen uiteen, maar één ding is duidelijk: de zaak heeft diepe sporen getrokken binnen de kring van mensen die jarenlang dicht bij hem stonden.
Volgens mediawatchers toont Daisy’s verklaring hoe ingewikkeld de publieke perceptie van de zanger inmiddels is geworden.
“Iedere verklaring die naar buiten komt, werpt een nieuw licht op het verhaal,” zegt mediadeskundige René van den Berg.
“De steun van oud-bekenden zorgt voor menselijkheid in een zaak die tot nu toe vooral in juridische termen werd besproken.”
Stilte na de storm
Na haar verklaring liet Daisy weten zich voorlopig niet meer publiekelijk uit te spreken. Ze wil zich concentreren op haar eigen leven, ver weg van de mediastorm die rond de Borsato-familie woedt.
“Soms moet je kiezen voor rust,” schreef ze in een korte afsluitende story. “Dat is wat ik nu doe.”
Met die woorden trekt ze zich terug uit het publieke gesprek — net zoals Marco Borsato zelf dat de afgelopen jaren grotendeels heeft gedaan.
Een oproep tot begrip
De verklaringen van Victoria en Daisy tonen twee verschillende perspectieven uit dezelfde familiekring. Waar de één fel en emotioneel reageerde, kiest de ander voor zachtheid en nuance.
Daisy’s bericht is in die zin meer een pleidooi voor begrip dan een verdediging. Ze vraagt om rust, medemenselijkheid en de kans om de waarheid op een eerlijke manier te laten spreken — zonder oordeel of speculatie.
“Ik hoop dat deze nare periode voor iedereen eindigt,” schrijft ze. “Iedereen verdient rust en liefde.”
Slot
Met haar rustige toon en persoonlijke woorden biedt Daisy Piras een zeldzaam menselijk perspectief in een discussie die vaak door harde standpunten wordt gedomineerd. Haar oproep tot rust klinkt als een echo van iets wat veel mensen in deze zaak lijken te missen: empathie.
Of haar woorden invloed hebben op het publieke beeld van Marco Borsato, valt nog te bezien. Maar één ding is zeker: ze herinneren eraan dat achter de juridische strijd echte mensen schuilgaan — met emoties, herinneringen en de wens om eindelijk verder te kunnen.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.